Maa aavidaa! Ekaagratha!!

ఇవాళ "నువ్వు వంట చెయ్యి" అని మా ఆవిడకి ఛాన్స్ ఇచ్చాను. ఇలా అప్పుడప్పుడూ వాళ్లకి ఉత్సాహ, ప్రోత్సాహాలు ఇవ్వకపోతే రెండు ప్రమాదాలున్నాయి.

1. మర్రిచెట్టుకింద సామెత లాగా వంటలో మనంత ఎదగరు!

2. రోజూ మనమే చేస్తూంటే వాళ్ళకొచ్చిన ఆ కాస్త మర్చిపోయి, కూరల్లో పోపులో ఏవో చిన్ని చిన్ని ఆకులెయ్యాలన్నంత మట్టుకే గుర్తొచ్చి కరివేపాకు బదులుగా కొత్తిమీర పోపులో వేసే అవకాశాలు బాగా ఎక్కువ


పైపెచ్చు వర్కింగ్ డే నాడు  సెలవెట్టి డైనింగ్ టేబుల్ దగ్గరో లేదా హాల్లో సోఫాలోనో కళ్ళు మూసుకుని,  ఇంకొంచం ఓవర్ ఆక్షన్ చెయ్యాలంటే కుర్చీలోంచి సగం కిందకి జారిపోయి, కాళ్ళు చాపుకుని మా ఆవిడ బ్రహ్మాండంగా చేసిన వేడి వేడి ఫిల్టర్ కాఫీ తాగుతూ ఈ దేశం గురించి, ప్రజల గురించి, ఇప్పుడయితే ఒకింత ఆ కొరోనా గురించి ఆలోచించడంలో ఉన్న కిక్కే వేరప్పా 


ఎందుకంటే మనలాంటి బిజీ బిజీ మడుసులకి అప్పుడప్పుడూ ఇలా ఆట విడుపు కావాలి. లేపోతే ముళ్ళపూడి గారు చెప్పినట్టు "మడిసన్నాక కూసింత కళాపోసనుండాల. లేపోతే మడిసికీ గొడ్డుకీ తేడా ఏటుంటాది" అందుకని మనం రోజూ గొడ్డు చాకిరీ చేసినా ఇలా ఆలోచించాలన్నమాట. అప్పుడు మడిసేం ఖర్మ ఏకంగా పెద్ద మడిసయిపోతాం 


కాగాపోగా నే సెప్పొచ్ఛేదేటంటే ... ఆగండలాగా .... ఇంకా ఏటి సెప్పాల ... పైన సెప్పిందంతా ఏటంటారు. ఏదోలెండి. సంసారవాదులకి పేరుతొ ఏం పని?

ఇలా ఏమీ చెయ్యకుండా అప్పుడప్పుడూ కూర్చోడంలో ఇంకో  ప్రయోజనం కూడా ఉంది . రోజూ ప్రజానీకం మనకి పనికిమాలిన వీడియోలు, పోస్టులు వాట్సాప్ లో తెగ ఫార్వర్డ్ చేసి విసిగిస్తూంటారు కాబట్టి. మనం ఇలా ఖాళీగా - ప్రజల దృష్టిలో అనుకోండి. మనమయితే దేశం గురించి ప్రపంచం గురించి ఆలోచిస్తూంటాం కదా - ఇలా ఆటవిడుపులో ఇంటర్వెల్ లా మనం కూడా ఒక గ్రూప్ నించి వచ్చిన పోస్టులు, వీడియోలు ఓ డజను గ్రూపులకి ఫార్వర్డ్ చేస్తే బోల్డు సేపు కాలక్షేపం  అవుతుంది. ఎందుకంటే ఈ మజ్జెన ఆ వాట్సాప్ వాడు ఫార్వర్డ్ చేస్తే వచ్చిన వాటిని ఒకటికంటే ఎక్కువమందికి ఒకేసారి ఫార్వర్డ్ చేసే సదుపాయం తీసేసాడుగా. అంచేత ఒకటీ ఒకటీ ఒక్కో గ్రూప్ కి ఫార్వర్డ్ చేసే టైంకి మనకి టిఫినికి రండి అన్న పిలుపొస్తుంది.


అప్పుడు తెగ పని చేసి అలిసిపోయిన వాడిలా ఒక్కసారి బధ్ధకంగా ఒళ్ళు విరుచుకుని వెళ్లి బ్రేక్ఫాస్ట్ శుభ్రంగా లాగించేయచ్చు.


మనం ఖాళీగా కూర్చొని మనావిడని (ఇక్కడ మనావిడ అన్నది ఏదో ఫ్లో లో అన్నమాట .. ఒక సినిమాలో కమెడియన్ సుధాకర్ జగపతిబాబుకి వచ్చిన లెటర్ చదువుతాడు...అంతకు మించి డీటెయిల్స్ గుర్తులేవు ...  అక్కడ దొర్లిన పొరపాటు లాంటిదని గమనించి క్షమించేయండి) మధ్య మధ్యలో వంటింట్లోకి వెళ్లి "ఇదిగో నిన్నే ఈ వీడియో చూడు. అదిరిందనుకో" అని డిస్టర్బ్ చేయచ్చు. అంటే వాళ్ళు ఆలా అనుకుంటారు మనం డిస్టర్బ్ చేశామని. మన ఉద్దేశం అది కాదని వాళ్ళకి ఏకాగ్రత పెరగడం కోసం ట్రైనింగ్ ఇస్తున్నామని ఎవరు చెప్తారు. నా గురించి నేను పెద్దగా మా ఆవిడ దగ్గర చెప్పుకోను.


ఈ ట్రైనింగ్ ఎందుకంటారా? ఎందుకేమిటండీ బాబూ ప్రతి మనిషికి చేస్తున్న పని మీద శ్రద్ధ, ఏకాగ్రత లేకపోతె ఎంత ప్రమాదం. మర్నాడు ఎంసెట్ పరీక్ష ఉంటె ఇవాళ పక్కింట్లో పెళ్లవుతున్నాది  అని వాళ్ళు బాజా భజంత్రీలు వీర లెవెల్లో వాయిస్తూంటే మనం చదువు మీద శ్రద్ధ పెడతామా లేక ఆ బాజా భజంత్రీలు వాయించే పాటల మీదా? మరి అలాంటి ఏకాగ్రత ఎలా వస్తుంది. ఇలా అభ్యాసం చేస్తేనే. నేను ఈ వీడియో చూడు అనగానే కూరలో ఇంకో చెంచా ఉప్పేసేస్తే ఎలా? అందుకని మా ఆవిడకి ఇలా అవకాశం ఇచ్చి తను వంట చేస్తూంటే నేను పక్క వాయిద్యం లా కాదు కాదు..  అష్టావధానంలో "అప్రస్తుత ప్రసంగం" వాడిలా తనని డిస్టర్బ్ చేసి ట్రైనింగ్ ఇస్తాను. నేనేం చేసినా పైకి కనిపించని లోకకల్యాణం కోసమే కదా

Magallu! vantaa varpoo!

ఈ పోస్ట్ కేవలం పురుషులకి మాత్రమే!

అలా హెడ్డింగ్ చూడగానే ఆడోళ్ళందరూ ఈ పోస్ట్ ఆసాంతం చదివేస్తారని తెలుసు! బట్ ఐయామ్ హెల్ప్ లెస్ యు నో. వాళ్ళని ఎప్పుడాపగలం కనక!

ఇహ పోతే 

ఉరేయ్! వంటొచ్చిన, వంట చేస్తున్న మొగుళ్ళూ! ఇదేటిది ఉరేయ్ గిరేయ్ అనేస్తున్నాడు అని తెగ ఫీల్ అయిపోకండి. అది బుడుగు స్టైల్ అనుకరణ! వంట చేస్తున్న అంటే అచ్ఛంగా ఎప్పుడూ అని కాదు కనీసం ఈ కోవిడ్ సమయంలో అన్నమాట. 

ఇప్పుడు మనం అంటే వంట చేసే మగాళ్ళం, మొగుళ్ళం వంట చేస్తున్నప్పుడు చాలా కొత్త కొత్త ప్రయోగాలు చేసి బోల్డు కిటుకులు, చిటుకులు, సులభ మార్గాలు వగైరా కనిపెడతాం కదా? ఆడోళ్లయితే వంట  ఓ పెద్ద పనిలాగా ఫీల్ అయిపోయి ఎప్పుడెప్పుడు అయిపోతుందా అని ఎలాగోలాగ గబగబా, కసాపిసా చేసి పారేసి వంటింట్లోంచి బైట పడదామా అని చూస్తారు. అలాగే చేస్తారు.  

మనం అలాక్కాదే. చాలా శ్రద్ధగా, ప్రేమతో వండుతాం. 

ఉదాహరణకి కూరలు తరగడం తీసుకోండి. ఈ పెళ్ళాలు ఎలా తరుగుతారు? మీకు తెలీనిదేముంది? పనిమనిషితోనో, పక్కింటావిడతోనో పిచ్చాపాటి మాట్లాడుతూ ఏదో  తరగాలి కాబట్టి తరిగి పడేస్తారు. 

కానీ మనం అలాక్కాదే ? ఉదాహరణకి బెండకాయలు ప్రతి ముక్క ఒకే సైజులో ఉండేట్టు  ఎంతో శ్రద్ధగా, ఓ గోడ అందంగా ఇటుకలు పేర్చి కట్టినట్టు, గులాబీ మొక్కకి అంటు కట్టినట్టూ ఎంతో ప్రేమతో వాటిని తిరుగుతాం. నేనైతే అప్పుడప్పుడూ 90 డిగ్రీల్లో కాకుండా 45 డిగ్రీస్ లో తరుగుతాను. లేదా సన్నగా ఒక్కరవ్వ పొడుగ్గా తరుగుతాను డిజైనర్ కట్  అన్నమాట! ఫోటో చూడుడి లోపాయికారీ మనలో మన మాట పనిమనిషులతో, పక్కింటి అంటీలతో ముచ్చట్లు చెప్పుకునే సదుపాయాలు మనకి లేవుగా!

నా మట్టుకు నేను చెప్పుకుంటే గొప్పలు చెప్పుకున్నట్లుంటుంది కానీ చెప్పక తప్పటం లేదు. నేను చెప్పకపోతే మీ అందరికీ ఎలా తెలుస్తుంది. 

నేను ఏ పనయినా చాలా సైంటిఫిక్ గా చేస్తాను. ఉదాహరణకి కూరలో కారం ఒక స్పూన్ వెయ్యాలనుకోండి. ఆడోళ్లయితే మొత్తం చెంచాడు ఒకే చోట పడేస్తారు మూకుట్లో. ఆలా చేస్తే మొత్తం అన్ని కూర ముక్కలకీ దాదాపు సరిసమానంగా  ఆ కారం పట్టే అవకాశం తక్కువ. మరంచేత నేనేం చేస్తానంటే ముందు ఒక అర చెంచా కారం వేసి కూర ముక్కలని పైకి కిందకి ఒక్క సారి కలుపుతాను. అప్పుడు కిందనున్న ముక్కలు పైకొస్తాయి. అప్పుడు ఇంకో అర చెంచా కారం మూకుట్లో వలయాకారంలో చుట్టూ తిప్పుతూ వేసి మళ్ళీ బాగా కలుపుతాను. అలా చేస్తే కారం అన్నిటికీ బాగా పడుతుంది. 

ఇంకో ఉదాహరణ. కూరలో కారం, ధనియాల పొడి, జీలకర్ర పొడి, గరం మసాలా వగైరా వగైరా రెండు మూడు పొడులు వెయ్యాల్సి వస్తే ఈ ఆడోళ్లున్నారే,  లారీ లోంచి ఇసుక కిందకి ఒకే చోట పెద్ద కుప్పలా ఒంపినట్టు అన్ని పొడులూ కూరలో ఒకే చోట కుమ్మరిస్తారు. అప్పుడు కూడా పైన చెప్పినట్టు పెద్దగా కలవ్వు. 

నేను అలా రెండు మూడు పొడులు వేయాల్సి వస్తే అవన్నీ చిన్ని గిన్నెలో వేసి చెంచాతో బాగా కలిపి పైన చెప్పిన విధంగా నాలుగు దఫాలుగా వేసి కలుపుతా. అప్పుడు చూడండి నా సామిరంగా. కూర అదరః ! చూడుడు ఫోటో 

ఇహ కొత్త కొత్త ప్రయోగాలంటే మొన్న పోస్ట్ చేసినట్టు బెండకాయ ముచ్చికలు అచ్చిక బుచ్చిక లాడుతూ కూర చేస్తా! 

ఇంకో చిన్ని టిప్! అర చెంచా వాము, అరచెంచా మిరియాలు కలిపి పొడి చేసి చాలా కూరల్లో చివరిగా వేస్తా. జీర్ణశక్తి పెరుగుతుంది. చిన్న మిరియాల  ఘాటు తగులుతుంది!. మా ఆవిడ అన్నిట్లో వేస్తారేంటి అంటుంది  ఏం అన్నిట్లో తను కారప్పొడి వేస్తె నేనెప్పుడన్నా పల్లెత్తు మాటన్నానా? మొగుడన్నాక ఆ మాత్రం స్వతంత్రం లేకపోతె ఏం సుఖం. అందుకని నేను అవన్నీ పట్టించుకోను. మనం కొన్ని కొన్ని విషయాల్లోనైనా అలా గట్టిగా , ఖచ్చితంగా లేకపోతె చాలా కష్టం బాబూ 

ఇంతకీ మీరిటువంటి చిటుకులు, కిటుకులు, చిట్కాలు  ఏమన్నా కనిపెట్టి ఉంటే మీతో(బో)టి మొగుళ్ళతో ఇక్కడ పంచుకోండి.  

Antaratma - kateef.

ఈ మధ్యన నాకు నా అంతరాత్మకి చిన్ని చిన్ని ఘర్షణలు తరుచుగా జరుగుతూండడంతో నాకు విసుగొచ్చి దానికి కటీఫ్ చెప్పేసా. అప్పటినించీ మా ఇద్దరికీ మధ్య మాటల్లేవు. ఇప్పుడు ప్రాణం హాయిగా, ప్రశాంతంగా ఉంది.

ఇంతకీ గొడవలెందుకంటారా? వస్తున్నా అక్కడికే.

అది తెలుసుకోవాలంటే అధమపక్షం ఓ మూడు, నాలుగు దశాబ్దాలు వెనక్కి ఫ్లాష్ బ్యాక్ లోకి వెళ్ళిపోవాలి. పదండి మరిహ అలీసం దేనికి? అక్కడే ఉంచేస్తానని భయపడకండి. ఇలా వెళ్లి అలా వచ్చేద్దాం. ఆబ్బె అది కాదు. అలా వెళ్లి ఇలా వచ్చేద్దాం.

అవి నేను బ్రహ్మచారిగా ఎంచక్కా చిన్ని ఉద్యోగం చేసుకుంటూ హాయిగా కాలం గడిపేస్తున్న రోజులు. ఏంటో గురూ ఆ రోజులే వేరు. సరే రోజూ బైటికి వెళ్తున్నప్పుడు ఈ అంతరాత్మ నేను కూడా వస్తానని ఓ తెగ గొడవ చేసేది. సర్లే ఇంట్లో ఒక్కర్తికి భయమేమో నాక్కూడా కాస్త కంపెనీ ఇచ్చినట్టు ఉంటుందని దాన్ని వెనకేసుకుని అంటే సంకనెత్తుకుని ఊరంతా బలాదూర్ తిరిగేవాడిని. అప్పుడు మార్కెటింగ్ ఉద్యోగం వెలగపెట్టాను లెండి.

అలా తిరిగినప్పుడు ఇదిగో ఈ అంతరాత్మ ఉందే నా మానాన్న నన్ను ఉండనిచ్చేది కాదు.  రోజంతా ఒకటే  నస. చెవిలో జోరీగలా

"ఏమిటీ ఆ అమ్మాయివైపు అంత సేపు చూస్తున్నావు" - పెళ్లికాని ప్రసాదు అమ్మాయిల వేపు చూడక ఆంటీ లని చూస్తాడా దాని పిచ్చి కానీ. 

"ఈ మజ్జెన సిగరెట్లు ఎక్కువ కాలుస్తున్నావు" - చస్తున్నాను దీంతో. ఓ పక్కన సేల్స్ ఎందుకు అవ్వటం లేదని రోజూ బాస్ తలంటు పోస్తున్నాడు. ఎలా ఎక్కువ అమ్మాలో తెలీక, బాస్ చెప్పక, వాడికి సమాధానం చెప్పలేక, ఇంకో బోడి ఉజ్జోగం దొరక్క టెన్షన్ తో ఓ నాలుగు సిగరెట్లు ఎక్కువ కాలిస్తే అర్ధం చేసుకోవడం పోయి ఈ ఇంటరాగేషన్ ఏమిటి?

"అసయ్యంగా ఆ బీడీలు కాల్చడం ఏమిటి" - దానికేం తెలుసు గొర్రెతోక బెత్తెడని చిరుద్యోగి జీతం ఇరవయ్యో తారీఖు కల్లా శివార్పణమ్ అని అప్పటిదాకా దర్జాగా గోల్డ్ ఫ్లేక్ సిగరెట్టేలు కాల్చినా చివరి వారంలో బీడీలతోనే సరిపెట్టుకోవాలని!


"నీకొచ్చే తొక్కలో జీతానికి నువ్వు ప్రతి ఆదివారం రెండు సినిమాలు చూడాలా?" -  మా జీతానికి మా బ్రతుక్కి మందా మాకా? కనీసం సినిమాలు చూసే కనీస అదృష్టం కూడా లేదన్న మాట ఈ ఎదవ జీవితానికి

ఇలా దానికి అక్కరలేని విషయం లేదు.  ప్రతి దాంట్లో వేలెట్టడమే... కాదు కాదు పుల్లలు పెట్టడమే.

అనకూడదు కానీ మనలో మన మాట పెళ్లయ్యాక నా బ్రతుకు ఎలా ఉంటుందో 70 mm సినిమాస్కోప్ లో నాకు ట్రైలర్ చూపించేసింది. ఇహ దీంతో ఇలా లాభం లేదని పెళ్లయ్యాక దాన్ని ఇంట్లోనే వదిలేసి బైటికి పోతున్నాను ఇన్ని సంవత్సరాలుగా

కానీ మీకు తెలీనిది ఏముంది సాయంత్రం ఆఫీస్ నించి ఇంటికి రాగానే మళ్ళీ ఇంటరాగేషన్ మొదలు. "ఏమిటి ఇంతాలీసం అయ్యిందివాళ" - అరే చిన్న కంపెనీల్లో పెద్ద ఉద్యోగం వెలగ పెడుతున్నప్పుడు రోజూ కొత్తగా పెళ్లయిన వాడిలా ఏడింటికల్లా ఇంట్లో వాలాలంటే ఎలా - అవతల బోల్డు పనులు, కధలు, కమామీషులు.

"ఈ మజ్జెన ఆదివారం ఇంటి పట్టునుండకుండా ఆ వెధవాఫీసు  పట్టుకు వెళ్లాడకపోతే ఇంట్లో పెళ్ళాం పిల్లలతో గడపచ్చుగా " - నేను ఇంటికంటే ఆఫీస్ పదిలం అని వెళ్తున్నానని ఎప్పటికి అర్ధం చేసుకుంటుందో ఏమిటో

"ఈ మధ్య పార్టీలు ఎక్కువయ్యాయి నీకు. ఛాన్స్ దొరికితే చాలు ఏదో వంకతో పార్టీ  అని జంప్ అయ్యిపోతావు" - అమ్మా తల్లీ నీకేం తెలుసు మగాళ్ల సోషల్ రెస్పాన్సిబిలిటీస్. ఆఫీసన్నాకా బోల్డు మంది సహోద్యోగులుంటారా? నలభై ఏళ్లుగా హైదరాబాద్ లో పడుంటే బోల్డు మంది ఫ్రెండ్స్ కూడా ఉంటారుగా?

మరి ఒకడికి కొత్త ఉద్యోగం వస్తుంది. పార్టీ.
ఇంకోడి కొడుక్కి ఎంసెట్ లో మంచి రాంక్ వచ్చింది. పార్టీ.
ఇంకోడు ఇల్లు బుక్ చేసాడు. పార్టీ. దాని గృహప్రవేశం  అయ్యాక పార్టీ.
ఇంకోడి కూతురికి పెళ్లి కుదిరింది. పార్టీ. ఎంగేజ్మెంట్ పార్టీ. పెళ్లయ్యాక రిసెప్షన్ పార్టీ. నాలుగు రోజులయ్యాక ఆప్త మిత్రులందరికీ  సినిమా వాళ్ళు సక్సెస్ మీట్ చేసుకున్నట్టు పార్టీ.
ఇంకోడు కొత్త కారు కొంటాడు. పార్టీ.
ఇంకోడి కొడుక్కి అమెరికా వీసా వచ్చింది. పార్టీ.
ఆఫీసులో ఒకడికి ప్రమోషన్. పార్టీ.

ఇలా పార్టీ పార్టీ పార్టీ. ఏది అటెండ్ అవ్వకపోతే వాడికే కోపం. అటెండ్ అయితే అంతరాత్మకి,  దాంతో పాటు ఆవిడ గారికి కోపం. మీరెన్ని చెప్పండి. మన దేశంలో మగాడి పరిస్థితి బహు అధ్వానం.

ఈ ఈతి బాధలు పోలీసోడి దెబ్బల్లాంటివి.  చెప్పుకోలేం. చూపించుకోలేం. పడ్డ వాడికే తెలుస్తుంది నొప్పి


ఇక్కడితో ఫ్లాష్ బ్యాక్ సమాప్తం


ఈ అంతరాత్మలు సామాన్య మానవుడినే కాదు సినిమాల్లో హీరోలని కూడా విసిగించేవి పాత సినిమాల్లో! పాపం హీరో ఏదో విషమ పరిస్థితుల్లో ప్రియురాలికి టాటా చెప్పేసి ఇంకో సుందరిని పెళ్లి చేసుకుందామనుకున్నాడనుకోండి. ఆ వదిలేసిన ప్రియురాలు "ఎక్కడ ఉన్నా ఏమైనా నీ సుఖమే నే కోరుతున్నా" అని క్షమిస్తుందేమో కానీ ఈ అంతరాత్మ ఛస్తే క్షమించదు. వదలదు. పీక్కు తింటుంది వాడ్ని. ఇలా పీక్కు తినడాన్ని ఆ నాడు దర్శకులు చాలా బాగా చూపించేవాళ్ళు.

హీరో పెద్ద నిలువుటద్దం ముందు నిలపడి ఉంటాడు. అద్దంలో అంతరాత్మ. ఇద్దరికీ వేర్వేరు బట్టలేసేవాళ్ళు లేపోతే మనం కన్ఫ్యూషన్ అవుతామని. ఇహ చూస్కోండి వాళ్లిద్దరూ ఓ తెగ డిషుమ్! డిషుమ్! ! సివరాకరికి హీరోకి ఒళ్ళు మండిపోయి పక్కనే ఉన్న ఓ పెద్ద ఫ్లవర్ వాజ్ ని ఆ అద్దం మీదకి మాంఛి కోపంతో విసిరేస్తాడు. దాంతో అద్దం  ముక్కలు ముక్కలు అయ్యి  గదినిండా పడిపోతుంది.

అక్కడితో అవ్వలేదండోయ్. ఆ ప్రతి అద్దం ముక్కలో ఈ అంతరాత్మ మొహం భీకరంగా పెట్టి వికటాట్టహాసం చేస్తూంటుంది. హీరో కి ఇంకేం చెయ్యాలో తెలీక అంటే ఆ ముక్కలని తన చెయ్యి కోసుకు పోకుండా ఇంకా చిన్న చిన్న ముక్కలు ఎలా చేయాలో  తెలీక, ఒహ వేళ తెలిసినా అలా చేస్తే ఇప్పుడు ఓ డజను ముక్కల్లో ఉన్న అంతరాత్మ ఇంకో రెండు డజను ముక్కల్లో కనిపిస్తుందన్న విషయం అర్ధమయ్యి ఆ గదిలోంచి విసురుగా బైటికి వెళ్ళిపోతాడు.

ఇప్పుడు ఇప్పడికి వస్తే ఎందుకు నాకు నా అంతరాత్మకీ గొడవలయ్యాయంటే ఇన్నాళ్లు ఉద్యోగం, సద్యోగం పుణ్యమా అని అధమ పక్షం వారంలో ఆరు రోజులు బైటికి పోయేవాడిని. ఈ కొరోనా పాపమా అని నేను మూడు నెలలుగా ఇంటిపట్టునే  పడుండడంతో వచ్చింది చిక్కంతా!

గత మూడు దశాబ్దాల పై చిలుకు నేను బైట, అంతరాత్మ లోపల (ఇక్కడో పన్ ఏడిసింది) ఉండేవాళ్ళం. ఇప్పుడో పొద్దున్న లేచిందగ్గరినించీ ఇద్దరం మొహామొహాలు చూసుకోవడం. అలవాటు లేని పనాయె. దాంతో ఇద్దరికీ చెప్పలేని చిరాకొచ్చి రోజూ చీటికీ మాటికీ కీచులాటలు. మాట మాట అనుకోవడం మొహం ముడుచుకోవడం .

మీరు కూడా అలా ఓ నదరుగా ఉన్న ఓ అద్దం పగలకొట్టేయచ్చుగా అంటారేమో. ఎంత కోపం వచ్చినా  కాస్త వెనకా ముందు చూసుకుని  రెచ్చిపోయే టైపు నేను., అలా అద్దం పగలకొడితే మళ్ళీ నాకే పడుతుంది దాని బడ్జెట్.

ఎవరి మీదన్నా కోపమొస్తే చేతిలో ఉంది కదా అని నలభై వేలు పోసి కొన్న వన్ ప్లస్ 7 విస్సిరి కొడతామా ఏమిటి? మహా అయితే దగ్గర్లో ఏదన్నా న్యూస్పేపర్ లేదా మ్యాగజైన్ ఉంటె దాన్ని విసురుతాం. ఎంతైనా బతక నేర్చిన బడ్జెట్ పద్మనాభాలం కదా

అయినా మనసు కవి ఆత్రేయ గారు ఎప్పుడో చెప్పారు "మనసున్న మనసుకి సుఖము లేదంతే" అని. ఈ మనసు అంతరాత్మ వేర్వేరని నా అంతరాత్మ ఛీ ఛీ ఛీ నేను చెప్తున్నా.

సరే మళ్ళీ అసలు కధలోకొస్తే దాని బాధ ఇలా రోజూ పడడం నావల్ల కాక మొన్నా మధ్య కటీఫ్ చెప్పేశా. అప్పటినించీ ప్రాణం హాయిగా. జీవితం ప్రశాంతంగా. 

అదీ మా ఆవిడా చెవులు కొరుక్కుంటూంటారు నా గురించి.  నాకేం భయమా?

చూద్దాం ఎన్నాళ్ళు సాగుతుందో.  

Missed Call

ట్రింగ్! ట్రింగ్!

నేను: హలో! హలో! హలో! హలో!

ఇది ప్రతిధ్వని కాదు. ఈ మధ్య మొబైల్ సిగ్నల్స్ సరిగ్గా ఉండటం లేదు. రజనికి reverse! మనం పదిసార్లు చెప్తే అవతలి వాడికి ఒక్కసారి వినిపిస్తుంది :(

అటినించి: సార్! ఇందాకల నాకీ నెంబర్ నించి మిస్సుడ్ కాల్ వచ్చింది!

నేను: బాబూ! నీకు మిస్సుడ్ కాల్ రాలేదు! నేను కాల్ చేసాను. నువ్వు మిస్ అయ్యావు!! అంతే కాని మిస్సుడ్ కాల్ రావడం అన్న ప్రక్రియ లేదు.

NB: కోడిగుడ్డుకి జిల్లెట్ మాక్4 తో షేవింగ్ చెయ్యడంలో ఎక్స్పర్ట్స్ కి ఒక మనవి! మిస్సుడ్ కాల్ చేయడం/రావడం అన్న ప్రక్రియ ఉంది ముఖ్యంగా మన దేశంలో అని చెప్పద్దు. ఎందుకంటే అది ఇద్దరు ఒకళ్ళకిఒకళ్ళు తెలిసిన వాళ్ళు డబ్బులు ఖర్చు పెట్టకుండా కమ్యూనికేట్ చేసే ప్రక్రియ. (తెలీని వ్యక్తీ మిస్సుడ్ కాల్ చెయ్యడం అన్నది లేదు!) కాని దానికిిి ముందస్తుగానే చెప్తారు. ఉదాహరణకి "నేను మీ వీధిలోకి రాగానే మిస్సుడ్ కాల్ ఇస్తాను. నువ్వు వెంటనే బైటికి వచ్చి నిలపడు!" అని. అలా ముందు హెచ్చరించినా మనం ఒక్క రింగ్ కి డిస్కనెక్ట్ చేసే లోపల అవతలి వ్యక్తీ కొంచం తొందరపాటు మనిషైతే అర రింగులో ఫోన్ ఆన్సర్ చెయ్యడం. మనం "నీకు నేను ముందే చెప్పాను కదా! మిస్సుడ్ కాల్ ఇస్తాను అని! అయినా అంత ఆవేశంతో ఫోన్ ఎందుకు ఆన్సర్ చెయ్యడం. నాకో అర్ధరూపాయి నష్టం! నేనిప్పుడే మీ వీధి టర్నింగ్ తిరిగాను. బైటికి తగలడు!!" అని మనం వాపోవడం కూడా తరుచుగా పెజానీకానికి అనుభవమే!!

తపోభంగం!!

తపోభంగం!!

మొన్న పొద్దున్నే 5 గంటలకి లేచాను. పొద్దున్నే లేస్తే ఏం చెయ్యాలో తోచక ఏదోఒక వెధవ పని చెయ్యాలనిపిస్తుంది చాలామందికి. నేను కూడా ఆ మందిలో గోవిందా!

ఏం చెయ్యాలో మాంఛి ఫిల్టర్ కాఫీ తాగితే తడుతుంది అని వెంటనే ఫిల్టర్ వేసేశాను. నేను పొద్దున్నే లేచానని పాల వాడు లేవడు కదా పాలు రాలేదు. మనింట్లోనే ఆవుంటే ఈ కష్టాలుండవుకదా? ఎప్పుడు కావాలంటే అప్పుడు పాలు పితికేసుకోవచ్చు! దీన్నే ATM అంటారు అంటే Any Time Milk ;)

తాజా పాలు, తాజా డికాక్షన్ అయితే కాఫీ ఉత్తమం!  నిన్నటి పాలు, నిన్నటి డికాక్షన్  అయితే మధ్యమం. కాని నేను తాగింది అధమం. నిన్నటి పాలు, నేటి తాజా డికాక్షన్ తో ఒక రకమైన కాఫీ!! రుచి అడగద్దు. రెండు రకాలుగా ఉంది. కాని పొద్దున్నే కాఫీ తాగకపోతే బండి స్టార్ట్ అవ్వదు కదా. ఈ సమస్యకి ఒకటే పరిష్కారం. పాలొచ్చే దాకా లేవకపోవడమే!

మొత్తానికి అదో టైపు కాఫీ తాగాక ఏం చెయ్యాలనే  ఐడియా కోసం ఆలోచించడం మొదలెట్టా. అప్పుడో ఐడియా తట్టింది . ఏం  చెయ్యాలని కాదు. ఏం చెయ్యాలన్న ఆలోచన ఏం చేస్తే సులభంగా వస్తుంది అన్న ఐడియా!  బైట చిన్న తుంపర పడుతోంది. బాల్కనీ  చివర ఓ కుర్చీ వేసుకొని ఆ తుంపరలో మెడిటేషన్ చేస్తే ఎలా ఉంటుంది? అని.  ఎందుకంటే మెడిటేషన్ చేస్తే వచ్చేవన్నీ ఆలోచనలే కదా :(  పైగా  పూర్వం మునులు ఆరుబైట చెట్లకింద అడవుల్లో తపస్సు చేసుకొనేవాళ్ళు కదా. వాళ్ళు ఎండకి, వానకి చలించి తపోభంగం అయినట్టు ఏ తాళపత్రగ్రంధం లోనూ రాసిన దాఖలాలు లేవు. లేకపోతె ఇటువంటివి మూడో కంటి వాడికి తెలీకుండా తొక్కేసేరేమో?!

సరే వానలో అదే తుంపరలో టెస్ట్ రన్ చేస్తే పోయిందేముంది. వాన పెద్దదైతే పరిగెత్తి ఇంట్లోకి పారిపోవడమే. ఈ ఆలోచన రావడం ఆలీసం ఓ కుర్చీ తీసుకెళ్ళి మా రూఫ్  గార్డెన్ లో ఉన్న నాలుగు మొక్కల మధ్యన వేసుకొని కూర్చున్నా.

ఒక పక్కనించి తులసి మొక్క కొమ్మలు తగులుతున్నాయి. ఇంకోపక్క మా ఆవిడ పెంచుకుంటున్న నాకు పేరు తెలీని ఇంకో మొక్క కొమ్మలు గుచ్చుకుంటున్నాయి. మూడో వేపు నించి సన్నటి చినుకులు. కాని తపస్సు చేసేటప్పుడు ఇలాంటి చిన్ని, చిన్ని ఆటంకాలు పట్టించుకొకూడదుగా? వాటిని లక్ష్య పెట్టకుండా కళ్ళుమూసుకొని మెడిటేషన్ మొదలెట్టా.

అలా ఎంతసేపు మెడిటేషన్ చేసానో తెలీదు కాని ఉన్నట్టుండి ఒక ఆలోచన వచ్చింది. మెడిటేషన్ లో ఇలాంటివి మామూలే అనుకోండి. అదేమిటంటే మెడిటేషన్ చేస్తున్నా చుట్టుపక్కల శబ్దాలు వినిపిస్తుంటాయిగా. పాలవాళ్ళ స్కూటర్ శబ్దాలు, పేపర్ వాళ్ళ సైకిల్ శబ్దాలు, పనిమనుషులు గేట్లు తీసిన కిర్రు శబ్దాలు, ఉన్నట్టుండి వీధి కుక్కల అరుపులు, చిన్నపిల్లల ఏడుపులు, కొండొకచో దూరం నించి ఎమ్మెస్ గారి సుప్రభాతం, పార్క్ కి వాకింగ్ కి కారులో వెళ్ళే వాళ్ళ కారు శబ్దాలు, వాటి రివర్స్ హార్న్ కర్ణ కఠోర శబ్దాలు వగైరా!

ఈ శబ్దాలకి నా తపోభంగం కాదు. టీవీ చూస్తూంటే కింద స్క్రోలింగ్ లైన్స్ లాగా అవి అలా వినిపిస్తూంటాయి. నా తపస్సు అలా సాగిపోతుంటుంది .

కాని ఇంతలో వచ్చిన ఆ ఆలోచన ఏమిటంటే మాకు పేపర్ వేసేవాడు ఒక ఇంగ్లీష్ పేపర్, ఒక తెలుగు పేపర్ లుమ్మ చుట్టి ఒక మిస్సైల్ లాగా చేసి రోడ్ మీదనించి మా బాల్కనీ లో పడేట్టు గురి చూసి మాంచి స్పీడ్ తో విసురుతాడు. ఎంత స్పీడ్ అంటే మా వీధి తలుపు వేసి ఉంటే దానికి ఆ మిస్సైల్ తగిలి ఒక చిన్న సైజు బాంబు పేలిన శబ్దం వస్తుంది. వాడి గురి సరిగ్గా ఉంటే, మా తలుపు తీసుంటే అది నేరుగా ఇంట్లో హాళ్ళో పడి సర్రుని క్రికెట్ లో యార్కర్ లాగా నెల మీద ఒక పది అడుగులు దూసుకు పోతుంది. ఆ పేపర్ బాయ్ ఖచ్చితంగా క్రికెట్ ఆడతాడు. ఫాస్ట్ బౌలర్ ఏమో కూడా?! కాని టీవీ లో లైవ్ టెలికాస్ట్ చూసి వాడు కూడా కొన్ని బౌలింగ్ మెలుకువలు నేర్చుకున్నాడు. ఫాస్ట్ బౌలర్ అయినా అప్పుడప్పుడూ స్లో బాల్ వేస్తాడు ;) అప్పుడు ఆ పేపర్ బాల్ ఇంట్లోకి రాకుండా మా మొక్కల మీద పడి వాటి కొమ్మలు, అప్పుడప్పుడూ వాటి నడుము విరిచేస్తుంది.

ఇప్పుడిదంతా మీకు రామాయణంలో పిడకలవేటలాగ అనిపించచ్చు. కాని అసలు మాటర్ ఇక్కడే ఉంది. నేను ఇప్పుడు కుర్చీ వేసుకొని కూర్చున్నది ఆ మొక్కల మధ్యలో! అంటే వాడి బౌలింగ్ పిచ్!! ఇప్పుడు నాకు వినిపిస్తున్న పేపర్ బాయ్ సైకిల్ శబ్దాల్లో మా వాడి సైకిల్ కూడా ఉండి వాడు కనక పేపర్ మిస్సైల్ విసిరాడంటే అది డైరెక్ట్ గా నా తలకి తగిలి కపాలమోక్షమే! తపస్సు చేసుకుంటూ మోక్షం, అందునా కపాలమోక్షం పొందిన మొదటి, బహుశా ఏకైక వ్యక్తిగా, (ఇంత రికార్డు స్థాపిస్తే వ్యక్తి ఏమిటి ఏకంగా మహర్షి అనాలేమో!) చరిత్రలో మిగిలిపోయే ప్రమాదం లీలామాత్రంగా గోచరించింది. మీలాంటి వాళ్ళ సంగతేమో కాని నాకు మట్టుకు ఇప్పుడప్పుడే మోక్షం పొందాలన్న కోరిక లేదు. ఎందుకంటే తీరని కోరికలు చాలా ఉన్నాయి. అవన్నీ తీరాక మోక్షం వేపు ద్రుష్టి సారిస్తాను. ఇప్పుడేమీ తొందర లేదు. మరిప్పుడు ఏం చెయ్యాలి. మెడిటేషన్ అపెయ్యడమా? కాదు.

అప్పుడు నాకో సందేహం వచ్చింది. మునుపు తపస్సు చేసుకోవడానికి అడవులకి వెళ్ళే వాళ్ళు కదా. అడవిలో కళ్ళు మూసుకొని తపస్సు చేసుకుంటూంటే ఏ పులో, ఎలుగుబంటో వచ్చి, వాళ్ళని "సిట్టింగ్ డక్" లాగ భావించి, వాటి తపస్సుకి మెచ్చుకొని దేవుడే వాటికి ఇలా "ఫ్రీ మీల్స్" ఏర్పాటు చేసాడని ఆనందపడి, తదనంతరం ఆ తపస్సు చేసుకొనే వాడి మీద పడి, ఆ రోజుల్లో ఫ్రిజ్ లేకపోయినా రోజంతా దాచి మూడు పూటలా శుష్టుగా భోజనం చేస్తాయి కదా. మరి ఈ భయం ఆ తపస్సు చేసుకొనే మునులకి రాదా? బోల్డు సంవత్సరాలు తపస్సు చేస్తే పోనీ కొన్ని శక్తులు వచ్చి వాళ్ళ చుట్టూ ఒక రక్షణ వలయం ఏర్పాటు చేసుకోవచ్చు. కానీ అప్పుడే తపస్సు మొదలెట్టి "L" బోర్డు పెట్టుకున్న పిల్ల మునుల గతేమిటి? వాళ్ళు తపస్సు, నేను హారర్ సినిమా చూసినట్టు అంటే భయంకరమైన సీన్లు వచ్చినప్పుడు రెండు కళ్ళూ దాదాపుగా మూసి, ఆ సీన్ ఎప్పుడయిపోతుందా అని తెలుసుకోవడం కోసం అతి తక్కువ కళ్ళు విప్పి భయంభయంగా చూసినట్టు చేసేవాళ్ళా? అంటే ఈ కొత్తగా తపస్సు మొదలెట్టిన మునులు అలా ఎక్కడ ఏ జంతువు వస్తుందో అని ఒక కన్ను మూసి, ఒకటి తెరిచి, లేదా అర్ధ నిమీలిత నేత్రాలతో చేసేవాళ్ళా? ఇప్పుడు నేను కూడా అలాగే చెయ్యాలా? అలా చేస్తే దాన్ని కొంగ / దొంగ జపం అంటారేమో?

(అయినా ప్రశాంతత కోసం మెడిటేషన్ చేస్తూంటే ఈ అశాంతి ఆలోచన ఏమిటి? )

లేకపోతే  ఇలా తపస్సు చేసుకోవడం కోసం వెళ్ళేవాళ్లకి మనకి ఇప్పుడు "పూజా సామగ్రి" అమ్మే దుకాణాలు ఉన్నట్టు  ఆ రోజుల్లో ప్రత్యేక  "తపస్సామగ్రి " అమ్మే దుకాణాలు ఉండేవా ? అందులో జింక చర్మం, కమండలం, కౌపీనం, ముడి పిన్నులు, రుద్రాక్షమాల,  దండం, వగైరా వగైరా అమ్మేవాళ్ళేమో? అక్కడే కుంచం పేరున్న మునీశ్వరుడి రికమండేషన్ తాళపత్రం మీద చూపిస్తే (మనమిప్పుడు మందుల షాపులో డాక్టర్ ప్రిస్క్రిప్షన్  చూపించినట్టు !) వాళ్లకి బహుశా "జంతు వికర్షణ యంత్రం" కూడా అమ్మేవారేమో? లేకపోతె ఇప్పుడు బొద్దింకలు గట్రా రాకుండా "లక్ష్మణరేఖ" టైపు విభూతి ఏమన్నా?! ఇలాంటివి లేకపోతే ఆ కొత్త మునుల తపస్సు నిరాటంకంగా ఎలా  జరిగేది? 

ఈ బేతాళ ప్రశ్నకి జవాబు ఏ తాళపత్రంలోనైనా ఉందా? మీకేమన్నాతెలుసా?!! 

సప్లిమెంటరీ బేతాళ ప్రశ్న జింక చర్మం మీద ఎందుకు తపస్సు చేస్తారు అందునా అహింసా వాదులు?!!

సప్లిమెంటరీ బేతాళ ప్రశ్న 2: ఇలా జింక చర్మం మీద కూర్చొని తపస్సు (ఈ రోజుల్లో మెడిటేషన్!) చెయ్యడం మన భారద్దేశంలో కనీసం ఒక 5 వేల సంవత్సరాల సాంప్రదాయం అని నాలాంటి వాడెవరైనా ఇప్పుడు ఒక చిన్న జింక చర్మం ఇంట్లో పెట్టుకున్నాననుకోండి నా మీద కూడా సల్మాన్ ఖాన్ మీదెట్టినట్టు కేసు పెడతారా ? ఇదెక్కడి అన్యాయం ?! నేను మన సనాతన , పురాతన సంస్కృతి ని ఎలా కాపాడాలి?! ఎలా? ఎలా? ఎలా?!!

నేనిలా మూడుసార్లు "ఎలా " అని అడిగానని  మీరు మీ జవాబు మూడు సార్లు రాయనవసరం లేదు ;)

"వృక్షో రక్షతి రక్షిత"

"వృక్షో రక్షతి రక్షిత"

ఈ మధ్య హైదరాబాద్ లో గాలివానలు ఎక్కువగా వచ్చి బోల్డు చెట్లు పడిపోయాయి. "వృక్షో రక్షతి రక్షిత" అన్నారు కదా ఇలా ఉన్న నాలుగు చెట్లు పడిపోతే మానవ జాతికి నిష్కృతి లేదని ఏం చెయ్యాలని ఇటీవల ఒక చిన్న సదస్సు ఏర్పాటు చేసారు. అది కూడా ఆరుబైట. పడకుండా మిగిలిన పదో పరకో చెట్ల మధ్య!

విపరీతంగా చర్చ వాడిగా, వేడిగా సాగింది. ముందస్తుగా అసలు చెట్లు ఎందుకు పడతాయి అని చర్చించారు! ఎందుకు పడతాయో తెలిస్తే పడకుండా చర్యలు తీసుకోవచ్చు కదా అన్న ఐడియా తో.

"బలహీనంగా ఉన్న చెట్లు పడతాయి"

"బలంగా ఉన్న చెట్లయినా గాలివానకి పడతాయి"

"పెద్ద వానకి పడతాయి"

"లేదు జడివానకి పడతాయి"

"కాదు గాలివానకి పడతాయి"

"లేదు, కాదు. సుడిగాలి వానకి పడతాయి"

ఇలా లోకోభిన్నాభిప్ర్రాయం వెలిబుచ్చారు. చివరాఖరికి వెనకనుంచి అప్పటిదాకా మౌనంగా ఉన్న నాలాంటి ఒక బాలమేధావి అన్నాడు. ఇక్కడ "నాలాంటి" అన్న పదప్రయోగం కేవలం "మేధావి" అన్న దానికే కాని "బాల" కి కాదు అని నన్ను ప్రత్యక్షంగా చూడని చదువరులకి మనవి. ఇంతకీ ఆ బాలమేధావి ఏమన్నాడంటే

"చెట్లు పడటానికి అతి ముఖ్య కారణం చెట్లుండడమే"!

అంతే! ఒక్క సారి యండమూరి నవలలోలాగా భయంకరమైన నిశబ్దం!! ఆయన నవలలో అయితే ఈ "నిశబ్దం" అన్న మాటని భయంకరమైన ఒక దానికంటే మరొకటి పెద్దదైన ఫాంట్ లో మూడు నాలుగు సార్లు ముద్రిస్తారు! నాకు ఇక్కడ ఫాంట్ ఎలా పెంచాలో తెలియక పోవడంతో అలా చెయ్యలేకపోయినందుకు చింతిస్తున్నాను :(

అప్పుడే పక్కనున్న చెట్టు మీదనించి ఒక పిల్ల చీమ నడక నేర్చుకుంటూ పట్టు తప్పి కింద పడింది. ఆ చీమ నేలమీద పడ్డ శబ్దం పక్కలో పిడుగు పడినంత శబ్దం లాగ అందరికీ వినిపించింది. అంత నిశబ్దం!!

ఆ బాలమేధావి మాటల్లో ఉన్న "ప్రోఫౌండ్ సత్యం" అందరికీ రెండు నిమిషాలు మౌనం పాటించిన తర్వాత అర్ధం అయ్యింది. వెంటనే అందరూ ఆమోద ముద్ర బుర్రూపుతూ ఏకగ్రీవంగా తెలియచేసారు.

అసలు జబ్బుకి కారణం ఏమిటో తెలిసిన వెంటనే డాక్టర్ ప్రిస్క్రిప్షన్, చికిత్సా వగైరా చకచకా మొదలెట్టినట్టు వెంటనే "తక్షణ కర్తవ్యమ్" మీద ద్రుష్టి సారించారు. ఈసారి పెద్దగా శ్రమ పడాల్సిన అవసరం లేకుండానే పరిష్కారం తట్టింది, అందరికీ.

అదేమిటంటే?.........

............

............

............

చెట్లుండడం వలన కదా ఓ తెగ పడిపోతున్నాయి. చెట్లు లేకుండా చేస్తే పోలా?! వాట్ యాన్ ఐడియా సర్జీ ;) అని వాళ్ళలో వాళ్ళే తెగ ఆనందపడిపోయి, ఇంత తొందరగా ఈ వృక్ష సమస్యని కూకటి వేళ్ళతో సహా పరిష్కరించినందుకు ఒకళ్లనొకళ్ళు వీపులు తట్టి, చేతులు ఊపేస్తూ (ఎదుటి వాడివి!) తెగ ఆనంద పడిపోయారు.

పరిష్కారం తట్టాలే కాని "రాజు గారు తలుచుకుంటే డబ్బులకి కొదవా" అన్నట్టు వెంటనే చెట్లు కొట్టే పని మొదలెట్టారు.

ఇదిగో తిలకించండి సినిమా వాళ్ళ భాషలో "ఫస్ట్ కట్" ఫోటో ;)

NB: Photo for illustration purpose only!!

NB2: Any resemblance to any recent news is unfortunate :(

Music Sense! సంగీత, రాగజ్ఞానం

ఉత్సాహం, ఊపు వచ్చినప్పుడు గొంతెత్తి నాకు వచ్చిన, నచ్చిన పాటలు కసితీరా పాడడం నాకున్న మంచి అలవాట్లలో ఒకటి ;)

పొద్దున్నే హటాత్తుగా ఇవాళ నాకు బోల్డు పనులున్నాయని గుర్తొచ్చింది! ఎన్ని పనులంటే ఇవన్నీ ఇవాళ చెయ్యగలనా అని నాకే పెద్ద సందేహం వచ్చేన్ని! ఇలాంటి పరిస్థితుల్లో సాధారణంగా అందరూ చేసేదే నేను చేస్తాను. అదేమిటంటే ఎలాగూ ఇన్ని పనులు చెయ్యలేము కాబట్టి ఓ తెగ ఆవేశపడి, ఆయాసపడి ప్రయోజనం లేదు కాబట్టి ఎంచక్కా ఏ పని మొదలెట్టకుండా, కాళ్ళు చాపుకొని, సెటిల్ అయ్యిపోయి, ఓ పాట అందుకున్నా!

ఇలా భారీ ధ్యేయం ఉన్నప్పుడు మన వల్ల కాదని కాళ్ళు చాపుకోడానికో చారిత్రాత్మక ప్రేరణ ఉంది! అదేమిటంటే 20వ శతాబ్దంలో నేను కూడా భారత క్రికెట్ అభిమానిని. వెర్రిగా కాదు కాని నాకు కుదిరినప్పుడు మన దేశం ఆడుతున్నప్పుడు లైవ్ లో చూసి ఆవేశపడిపోయేవాడిని. తల ప్రాణం తోకకి వచ్చేది అందరినీ విమర్శించలేక :( సగటు ప్రేక్షకుడి పాత్ర అంతేగా! ఇంతకీ అసలు విషయం ఏమిటంటే ఆ రోజుల్లో ప్రత్యర్ధి జట్టు భారీ స్కోర్ (దీనికి తెలుగు మాట చెప్పిన వారికి చక్కటి బహుమతి!) చేస్తే, మనోళ్ళు వెంటనే మనకెవ్వరికీ కనిపించకుండా డ్రెస్సింగ్ రూమ్ లో చేతులెత్తేసి, నీరసంగా వెళ్లి, ఎదో తప్పదు కాబట్టి, తూతూ మంత్రం స్టైల్ లో అలా బాటింగ్ కి వెళ్లి, ఇలా వచ్చేసేవాళ్ళు :( అది నా మనస్సులో లోతుగా చొచ్చుకుపోయి అక్కడే ఉండిపోయింది. ఏమిటంటే మన వల్ల కాని పని ఏదైనా చెయ్యాల్సి వస్తే అనవసరంగా ఆవేశపడడం తగదు అని!

సరే ఆ సాంప్రదాయాన్ని పాటిస్తూ పాట మొదలెట్టా. ఏ మాటకామాటే చెప్పుకోవాలి. ఏ పాట కూడా పూర్తిగా పాడకుండా ఒక పాటలోంచి ఇంకో పాటలోకి అస్సలు అపశ్రుతులు లేకుండా అలా స్మూత్ గా వెళ్ళిపోతాను. అలా నేను ఒక రాగంలోంచి ఇంకో రాగంలో ఉన్న పాటలోకి వెళ్ళిపోవడం తరుచుగా అవుతుంటుంది. రాగమాలిక అన్నమాట ;) చిన్నప్పుడు సంగీతం నేర్చుకోక రాగాల పేర్లు పెద్దగా తెలీవు కాని, నరనరాల్లో ఉన్న రాగజ్ఞానం ఎక్కడికి పోతుంది?

ఇంత సంగీత, రాగజ్ఞానం ఉన్నా, అప్పుడప్పుడు నేను ఏదైనా ఒక సినిమా పాటకి ట్యూన్ కడదామని చాలాసార్లు ప్రయత్నించినా ఎక్కడో, ఎప్పుడో విన్న ట్యూన్ వస్తుంది కాని చస్తే కొత్త ట్యూన్ తట్టి చావటం లేదు :(

ఈ జన్మకింతే! ఒకడు కట్టిన ట్యూన్స్ పాడుకోవాల్సిందే.

ఇంతకీ మళ్ళీ పొద్దున్నే పాడిన పాట దగ్గరికొస్తే, గంభీరంగా "దేవీ! శ్రీదేవీ!!" అన్న పాట మంచి మందస్థాయిలో ఎత్తుకున్నా! అలా అలా పాడుతూంటే నాకు తెలీకుండానే "కొలువై ఉన్నాడే! ఆ దేవదేవుడు!" పాటలోకి హై పిచ్ లో వెళ్ళిపోయాను! ఈ రెండూ ఒకే రాగం అని నా నమ్మకం! మీరెవరైనా సంగీతం నేర్చుకుంటే కాస్త ఆ రాగం పేరు చెప్పి ఓ 100 గ్రాములు పుణ్యం పార్సెల్ కట్టుకోండి ;) 

Safe place!!

NA : ఇన్నాళ్ళూ NB  అన్న దాని అసలు అర్ధం తెలుసుకొనే ప్రయత్నం కూడా చెయ్యకుండా, నేనే దాని సమయ సందర్భాల్ని పట్టి NB  అంటే Note Below అని డిసైడ్ అయిపోయా! ఎందుకంటే సర్వసాధారణంగా ఈ NB అనేది ఎప్పుడూ వ్యాసం, ఉత్తరం, రచనలలో చివరిలోనే చూసాను. వ్యాస ప్రారంభంలో కనీసం ఒక్కసారైనా చూసుంటే నేను అన్వయించుకున్న అర్ధం తప్పేమోనన్న అనుమానం వచ్చేది. కాని అలా ఎప్పుడూ వ్యాస, ఉత్తర, రచన ప్రారంభంలో చూడకపోవడం వళ్ళ NB ని నేనిలా అపార్ధం చేసుకొని దానికి వ్యతిరేకంగా NA కి శ్రీకారం చుట్టాను. ఇప్పుడు చదువరులకి చూచాయగా NA అంటే ఏమిటో అర్ధం అయ్యిపోయి ఉంటుంది. అలా కాని పక్షంలో NA  అంటే Note Above అని తెలుసుకొన మనవి.

ఇంతకీ ఈ NA లో ఏం చెప్పదలుచుకున్నానో, NA అంటే ఏమిటో ఇంత రాసేటప్పటికి మరిచిపోయాను :(

ఒక గంట "బ్రేక్" తీసుకున్నాక గుర్తొచ్చింది! "బ్రేక్" అంటే మీ భాషలో విశ్రాంతి ఏమో .. నా భాషలో చేస్తున్న పని నించి "బ్రేక్" మాత్రమే... అంటే ఆ "బ్రేక్"లో వంటా, వార్పూ, స్నానం, ధ్యానం, సంధ్యావందనం (అతిశాయోక్తి!) కానిచ్చానని చెప్పకనే చెప్పడం ;)

ఇంతకీ అసలు NA ఏమిటి అంటే నా (ఈ కింది రచనలోనే కాకుండా) రచనల్లో "కోడిగుడ్డుకి జిల్లెట్ మాక్ 3 రేజర్ తో క్షవరం" చేసే పని చెయ్యద్దు!! అంటే "ఇదేంటి? ఇలాగ ఎక్కడన్నా అవుతుందా? మరీ ఇంత అన్నాచురల్ గానా?!!" అని అడగద్దు! సినిమాల్లో ఎంత అసందర్భం అయినా చూస్తున్నామా లేదా?! "ఎగిరేది సుమో! ఎగరగొట్టేది హీరో సుమా!!" అని ఆనందపడిపోతున్నామా లేదా? హీరో, హీరోయిన్ ప్రేమ పాటల్లో వాళ్ళిద్దరికీ సంబంధించిన అంతరంగిక ప్రేమని బహిర్గతంగా పాడి, స్టెప్పులు వేస్తూంటే వెనకాతల పంచె కట్టి పది మంది విదేశీ పురుషులు, అడ్డదిడ్డంగా చీర కట్టిన పదిమంది విదేశీ స్త్రీలు మన సంగీతానికి మన స్టెప్పులు వేస్తూంటే "ఆహా! విదేశీయుల చేత కూడా మన డాన్సులు చేయించామని ఆనందిస్తున్నామా లేదా? ఇ(అ)వన్నీ అసందర్భం కానప్పుడు, అతి సహజం అయినప్పుడు, నా రచనల్లో నేను రాసేవన్నీ కూడా సంభవాలే ;)

రచనా ప్రారంభం:

ఈ మధ్య ఒక స్టీల్ బీరువా కొన్నా. దాంతో పాటు చాలా సహజంగా ఒక జత తాళాలుసెట్ ఇచ్చాడు. ఒక తాళం తలుపుకి, ఇంకొకటి లోపల సేఫ్ కి, ఇంకోటి సేఫ్ లో పక్కకి "ఎవరికీ కనిపించకుండా" ఉన్న ఇంకో బుజ్జి సేఫ్ కి, నాలుగోది అన్ని అరలకిందా, ఇన్కమ్ టాక్స్ వాళ్లకి, దొంగలకి తెలీకుండా, కేవలం మనకి మాత్రమే తెలిసిన ఇంకో సీక్రెట్ సేఫ్ కి !! ఇలా నాలుగు తాళాలకి నాలుగు డూప్లికేట్ తాళాలు. ఇంతవరకూ బాగానే ఉంది.

ఒక తాళాల సెట్ రోజూ వాడతాం. సమస్య ఏమిటంటే రెండో సెట్ ఎక్కడ పెట్టాలి అని! ఇదేమంత పెద్ద సమస్యలాగ మీకనిపించకపోవచ్చు. నా దృష్టిలో ఇది చాలా జటిల సమస్య. మీరంతా బహుశా పోపుల డబ్బాలోనో, పరుపు కిందో, లేకపోతే హాల్లో పుస్తకాల వెనకో పెడతారేమో? మీరలా పెడితే ఒక చిన్న ప్రాబ్లం ఉంది. దొంగోడికి పని సులువు చేసేస్తున్నారు ;) ఏ మనిషైనా, చివరికి దొంగైనా సరే, కష్టపడకుండా డబ్బు సంపాదిస్తే నాకు నచ్చదు. మనం, కిందా మీదా పడి,  బోల్డు కష్టపడి సంపాదిస్తే, మనం అలా బైటికో, ఊరికో వెళ్తే, దొంగ ఇలా వచ్చి ఇంట్లో సామాన్లు చిందర, వందర చేసి తాళాలు దొరగ్గానే ఎంచక్కా ఏమి కష్టపడకుండా మొత్తం దోచుకుపోతాడు. అందుకని మనం ఈ డూప్లికేట్ తాళాల సెట్ మూడో కంటివాడికి కూడా తెలీని సీక్రెట్ ప్లేస్ లో దాచెయ్యాలి! కాని అంత సీక్రెట్ ప్లేస్ ఎక్కడ? ఎక్కడ?

పిడకల వేట: అప్పుడప్పుడూ పేపర్లో ఎవరింట్లో అయినా దొంగలు పడ్డాక పోలీసులు వెళ్లి ఆ ఇంటిని, చిందర, వందరగా పడేసిన సామానులని సునిశితంగా పరిశీలిస్తున్న ఫోటో మీరంతా చూసే ఉంటారు. నాకు అలాంటి ఫోటో చూసినప్పుడల్లా ఈ దొంగలు ఎందుకు అలాగ సామానులన్నీ చిందర వందరగా పడేస్తారు అని అనుమానం వస్తుండేది. ఒకసారి ఒక దొంగగారిని అడిగాను ఇదే ప్రశ్న. ఇప్పుడు నన్ను ఈ దొంగ ఎవరు? అతనికీ మీకు ఏమిటి సంబంధం? మీరిద్దరూ తొడుదొంగలా? కాకపోతే మాకెవ్వరికీ తెలీని, దొరకని దొంగ మీకెలా ఎదురయ్యాడు? ఇలా లక్ష, యక్ష ప్రశ్నలు వెయ్యద్దనే NA లో వాపోయా. ఈ ప్రశ్నలన్నిటికీ, లోపాయకారీగా, నా దగ్గర సమాధానాలు ఉన్నాయి. ఇప్పుడు అవన్నీ రాసుకుంటూ పోతే, రామాయణంలో పిడకల వేట వోకే కాని, రామాయణం అంత పిడకల వేట నాట్ వోకే! అప్పటికి నా ఓపిక కూడా అయిపోయి, అసలు విషయం రాయకుండా ముగించెయ్యాల్సి వస్తుంది. ఆ పైన మీ ఇష్టం. దొంగలతోనే ఏం ఖర్మ? ఓ చిన్న హత్య చేసిన హంతకుడు కూడా నాకు పరిచయస్తుడే!! చిన్న హత్య అంటే చంపేద్దామనుకోకుండా చిన్న కత్తితో ఏదో అలా పొడిచెయ్యడం అన్న మాట! అదింకో కథ! ఇప్పుడవన్నీ ఎందుకు లెండి?!



మీకు అన్నీ తెలిసి కూడా తెలీనట్టు అడుగుతారు! కొన్నేళ్ళ క్రితం మూడు రాష్ట్రాల పోలీసులకి, స్పెషల్ టాస్క్ ఫోర్సు కి కూడా ఎక్కడ ఉన్నాడో తెలియని "శాండల్ వుడ్ వీరప్పన్" ఇంటర్వ్యూ ఫోటో లతో సహా ఒక జర్నలిస్ట్ ప్రచురించాడా లేదా? ఇంకో విషయం కూడా "రవి కాంచని చోట కవి కాంచున్" అన్న నానుడి కూడా తవరికి విదితమే!

ఇంతకీ ఆ దొంగ ఏమి సమాధానం చెప్పాడంటే "అలా అన్నీ చిందరవందర చెయ్యడంలో ఉన్న కిక్కే వేరప్పా? ఎవరింట్లో సామాన్లు వాళ్లు అలా ఆ కిక్ కోసం పడెయ్యలేం కదా? నా ఇంట్లో  సామాన్లు చిందర వందర దాక ఎందుకు, తీసిన బీరువా తలుపు ముయ్యక పోయినా, లాగిన టేబుల్ డ్రా మళ్ళీ ముయ్యకపోయినా అయిపోయానే!! అలాంటిది మా ఇంట్లో సామాన్లు అలా పడేస్తే మా ఆవిడ ఒప్పుకుంటుందా? ఊరుకుంటుందా? తనే నన్ను పోలీసులకి అప్పగించేస్తుంది.  అందుకని ఇలా వృత్తి పని మీద ఇంకోళ్ళ ఇంటికొచ్చినప్పుడు ఆ రాక్షస ఆనందం పొందుతాం.. అన్నీ కిందా పైనా పడేసి, అఫ్ కోర్స్, శబ్దం రాకుండానే!! పైగా ఇలా చెయ్యకపోతే ఈ దొంగ ఎవడో ఇంటి దొంగే అని లేదా ఇంటివాళ్ళకి తెలిసిన వ్యక్తి అని పోలీసులు విపరీతమైన తెలివితేటలు ఉపయోగించి ఆ కుటుంబ సభ్యులనీ, అపార్ట్ మెంట్ అయితే వాచ్మాన్ని, వాడి కుటుంబ సభ్యులనీ ఇలా అందరినీ అనుమానించి, అవమానించి విచారణ చేసి విసిగిస్తారు. అది దొంగలమే అయినా మాకు కూడా నచ్చదు! అందుకే పోలీసులకి  అసలు దొంగని పట్టుకోవడానికి "క్లూస్" ఇలా వదులుతాం! మాకు కూడా దొంగల నీతి, కోడ్ అఫ్ కండక్ట్ ఉంటాయి!" అని

పిడకల వేట సమాప్తం!

ఇంతకీ ఆ డూప్లికేట్ తాళాలు ఎక్కడ దాచాలి? ఎక్కడ?! ఎక్కడ?! ఎక్కడ?! వెంటనే ఆ మధ్య చూసిన ఒక తెలుగు సినిమా సీన్ ఒకటి గుర్తొచ్చింది. అందులో హీరోని పట్టుకోలేక విలన్, హీరో తల్లితండ్రులని పట్టుకు రమ్మంటాడు తన గ్యాంగ్ సభ్యులతో. అంతా "ఎస్ బాస్" అని నాలుగు దిక్కులకీ వెళ్ళిపోతారు. వాళ్ళెక్కడ ఉంటారో తెలీకపోయినా! అప్పుడు హీరోకి ఒక బ్రిలియంట్ ఆలోచన వస్తుంది. అదేమిటంటే తన తల్లితండ్రులని  విలన్ ఇంట్లోనే దాస్తాడు! వాట్ ఏ మాస్టర్ స్ట్రోక్!! విలన్ ప్రపంచం అంతా వెదుకుతాడు కాని తన ఇంట్లో వెదకడు కదా?

అంతే నేను కూడా అదే ఫార్ములా ఫాలో అయిపోవదానికి డిసైడ్ అయ్యిపోయా! అంటే బీరువాలో సేఫ్ లో ఉన్న చిన్న సీక్రెట్ సేఫ్ లో ఆ డూప్లికేట్ తాళాలు దాచడం అన్న మాట ;) ఇది ఎంత కొండవీటి గజదొంగ అయినా ఊహిస్తాడా?! మనం బైటకి వెళ్ళినప్పుడు ఒక సెట్ తీసుకుపోతాం! రెండోది బీరువాలోనే ఉంటుంది! ఇంక ఆ దొంగ చచ్చినట్టు గాడిద కస్టాలు పడి బీరువా బద్దలు కొట్టాల్సిందే! అదేమంత వీజీ కాదు. బోల్డు శబ్దం వస్తుంది. బోల్డు పని ముట్లు తీసుకెళ్ళాలి. బోల్డు టైం పడుతుంది! ప్రొఫెషనల్ దొంగలు అంత రిస్క్ తీసుకోరు! మన సామాన్లు అన్నీ భద్రం!!

ఇలా బీరువా లోనే దాచడం లో ఇంకొన్ని ప్రయోజనాలు కూడా ఉన్నాయి.
1. మా ఇంట్లో తాళం చెవి ఉండి దానికి మాచింగ్ తాళం కప్ప లేని తాళాలు కొన్ని, కప్పలుండి చెవుల్లేని తాళాలు బోల్డు ఉన్నాయి! అవి పారేద్దాం అనుకుంటే పారేసాక వాటికి మాచింగ్ కప్పలు, చెవులు దొరుకుతాయేమో? అందుకని చాలా మంది ఇళ్ళల్లో తాళం కప్పలోనే తాళం చెవి కూడా ఉంటుంది. అలా బీరువాలోనే తాళాలు ఉంటే ఇలాంటి సమస్య తలెత్తదు!

2. తల్లీ పిల్లని వేరు చేసినంత మహా పాపం ఇంకోటి లేదని శాస్త్రాలు ఘోషిస్తున్నాయి!  తాళం కప్పని, చెవిని వేరు చేసిన మహా పాపం కూడా అదే కోవకి చెందుతుంది! ఆ పాపం మనమెందుకు మూట కట్టుకోవడం? ఆలోచించండి.       

#Telugu       

అమ్మెయ్యండి బాస్! ఆ తర్వాత ...

బాగా ధనవంతుల సంగతేమో కాని మధ్య తరగతి వాళ్ళం సాధారణంగా పెళ్లి చేసుకొని సంసారం మొదలెట్టాక ఇంటికి కావాల్సినవన్నీ ఒకదాని తర్వాత ఇంకోటి కొంటాం. 32" టీవీ, ఫ్రిడ్జ్, మోటార్ సైకిల్ లేదా బుజ్జి కారు మొదలైనవి.

ముందు అన్నీ ఇద్దరమే కాబట్టి, లేదా "హమ్ దో! హమారే దో!!" కాబట్టి అన్ని అప్పటికి సరిపోయేవి కొంటాం. అంటే 165 లీటర్ల ఫ్రిడ్జ్, ఓ బుజ్జి మారుతి కారు, ఒక డబుల్ కాట్ అలా అన్నమాట. కొన్నేళ్ళకి పిల్లలూ, మనమూ పెద్దవాళ్ళం అవ్వడంతో అవి సరిపోక పెద్ద సైజువి కొనాల్సిన పరిస్తితి వస్తుంది! లేదా కొన్నేళ్ళకి పాత వస్తువుల మీద మోజు తగ్గో, కొత్త వాటి మీద వ్యామోహం పెరిగో పాతవి అమ్మి, కొత్తవి కొంటాం!

ఈ మధ్య ఈ OLX వాళ్ళోకళ్ళు ! చీటికి మాటికి "అమ్మేయ్యండి బాస్" అని advertisements ఎటు చూసినా ఆదరగొట్టేస్తూంటారు!! సరే ఒకటమ్మి ఇంకోటి కొంటాం!

ఇక్కడే వస్తుంది ఒక ఇబ్బంది.

ఉదాహరణకి మన పాత చిన్న కారు అమ్మి కొత్తది పెద్ద కారు కొన్నాం అనుకోండి. మనం అలా కారు అమ్మి కొత్తది కొన్న కొన్నాళ్ళకి ఒక ఫ్రెండ్ ని కలుస్తాం! ఆ ఫ్రెండ్ ముందస్తుగా మన కొత్త కారు రేట్ అదీ కనుక్కొని అప్పుడు ఒక డైలాగ్ కొడతాడు ... సర్వసాధారణంగా!

అదేమిటంటే "నీ పాత కారు అమ్మే ముందు నాకొక్క మాట చెప్పక పోయావా గురూ?! నేను ఎప్పటి నించో ఒక మంచి సెకండ్ హ్యాండ్ కారు మా ఆవిడకి కొందామనుకుంటున్నాను . ఎంత పని చేశావు?!" అని దాదాపుగా అతనికి మనం అమ్మక ముందు చెప్పక పోవడం ఒక బ్రహ్మహత్యా పాతకం లాగా మన మీద కోర్టులు కూడా శిక్షించలేని, మనం భరించలేని నేరం మోపుతాడు :(

ఇహ అక్కడినించీ మనం ఆ సదరు ఫ్రెండ్ కి మనం ఏదో తప్పు చేసినట్టు ఫీల్ అయ్యిపోయి ఏదో సంజాయిషీ ఇచ్చి "పశ్చాత్తాపాన్ని మించిన శిక్ష లేదని" కుళ్ళి కుళ్ళి లోపల్లోపల కుమిలి పోతాం!!

మనం పాతది అమ్మిన ఆర్నెళ్ళదాకా మనల్ని ఇలా ఎవరో ఒకరు మన అదృష్టం బాగా లేకపోతే ఇద్దరు ముగ్గురు ఈ చెయ్యని, ఊహించని నేరం మోపుతారు! ఎలాగా అమ్మేసాం కదా ఇప్పుడు అడిగి ఏమి ప్రయోజనం అని ఊరుకోరు.

మీరు ఏది అమ్మండి. ఇదే పరిస్తితి.

దీనికి విరుగుడు ఒకటే! మనం ఏది అమ్ముదామనుకున్నా ముందస్తుగా మన బంధు, మిత్ర వర్గంలో అందరికీ ఒక SMS లేదా వాట్సాప్ మెసేజ్ పంపించడం. వీలైతే ఫేస్బుక్ లో కూడా పెట్టడం శ్రేయోదాయకం, శుభకరం, క్షేమం (ఈ చివరి మూడు మాటలు ఒక RTC బస్సు మీద రాసున్నాయి!!) ;)

మనల్ని ఇలా విసిగించే వాళ్లకి కూడా ఇంకో మార్గం ఉంది! అదేమిటంటే ఎవరు ఏ కొత్తది కొనుక్కున్నా (పాతవేవి అమ్మకుండా! అంటే 1st టైం అన్నమాట) ఉదాహరణకి మన ఫ్రెండ్ ఎవరైనా కొత్త కారు కొన్నారనుకోండి (అంతకు ముందు కారు లేకుండా, ఒక వేళ ఉంటే దాన్నమ్మకుండా!!) "గురూ! నువ్వు ఈ కారు ఎప్పుడైనా అమ్మితే నాకు ముందస్తుగా ఒక మాట చెప్పు" అని చెప్పాలి!

నేనిలా అన్నానని చెప్పి మిమ్మల్ని ఎవరైనా నూతన గృహప్రవేశానికి పిలిస్తే వెళ్లి, ఇల్లంతా కలియ తిరిగి చూసి, వాస్తు కూడా వాకబు చేసి, శుభ్రంగా భోజనం చేసి వెళ్ళడానికి బయల్దేరినప్పుడు ఆ గృహస్తుతో "బాగుందోయ్ నీ కొత్త కొంప! సరిగ్గా ఇలాంటిదే, ఇదే ఏరియాలో చవగ్గా ఏమన్నా ఇల్లు దొరికితే కొందామనుకుంటున్నా! ఎప్పుడైనా అమ్మేద్దామనుకుంటే నాకు చెప్పు!" అని అనకండి!! మీకు వినిపించక పోయినా, Dolby డిజిటల్ సౌండ్ చేస్తూ ఆయన గుండె మూడు ముక్కలయ్యిపోతుంది :(

#Telugu

Newspaper boy!!

నాకు మూడ్ వచ్చినప్పుడు, ఈ మనుషుల మీద, సంఘం మీదా, నా జీవితం మీదా బాగా కోపం వచ్చినప్పుడు, అప్పుడప్పుడూ మా ఆవిడకి ఒకింత సాయం చేద్దామన్న కోరిక పుట్టినప్పుడు, వంట చేసి పారేస్తూంటాను! అంటే వండినదంతా పారేస్తానని అపార్ధం చేసుకోకండి!

ఇవాళ పొద్దున్నే అలా వంట చేద్దామని డిసైడ్ అయిపోయాను! ఎందుకో? అని మీరడిగినా చెప్పను... కాన్ఫిడెన్షియల్.. క్లాసిఫైడ్ కూడా.  మీ ఊహాగానాలు మీరు చేసేసుకోవచ్చు!!

ముందస్తుగా కొబ్బరి పచ్చడి, పచ్చడి పచ్చడిగా చేసేసా! ఆ తర్వాత దొండకాయలని కసా పిసా నరకడం ... క్షమించాలి ... తరగడం మొదలెట్టా! ఏ మాటకామాటే! ఎవరి మీదైనా బాగా కోపం వస్తే ఆ కోపం అంతా ఆ కూరలు మాంచి కసిగా తరగడంతో తగ్గిపోతుంది ;) (Cooking is therapeutic!! Anger management tip!!) సరే అలా కసి కసిగా, కసా, పిసాగా తరుగుతూంటే ఎవరో కాలింగ్ బెల్ కొట్టారు! మా ఆవిడ బిజీ గా ఉండడంతో నేనే సిరికిం చెప్పడు స్టైల్ లో వెళ్లి చూసాను. పేపర్ అబ్బాయి బిల్ కోసం వచ్చాడు.

ప్రతి నెల అతను పేపర్ డబ్బుల కోసం వచ్చినప్పుడు ఎప్పుడూ నా కంప్లైంట్, అతను చెప్పే సమాధానం ఒకటే :( పేపర్ ఈ మధ్య బాగా అలీసంగా వేస్తున్నారు, అప్పుడప్పుడూ సప్లిమెంట్ వెయ్యటం లేదు అని. ఆ ముందు రోజే DC సప్లిమెంట్ వెయ్యలేదు. మెయిన్ పేపర్ వెయ్యకపోయినా క్షమిస్తాను కాని సప్లిమెంట్ వెయ్యకపోతే మట్టుకు క్షమించను. ఎందుకంటే నేను పేపర్ న్యూస్ హెడింగ్స్ చూసేసి, అడ్వర్టైజ్ మెంట్స్ కూసింత నిశితంగా పరిశీలించి వెంటనే సప్లిమెంట్ చివరి పేజీల్లోకి వెళ్ళిపోతా! అక్కడ ముందస్తుగా దినఫలం చదువుతా. ఒక్క రోజైనా బాగుంటుందని రాస్తాడేమోనని. అబ్బే ఆ అదృష్టం ఎప్పుడో కాని ఉండదు. అది చదివి డీలా పడిపోయి వెంటనే "మూడ్" లోకి రావడానికి పక్క పేజీలో డెన్నిస్ కార్టూన్ చూస్తా. వెంటనే మంచి మూడ్ లోకి వచ్చేస్తా. ఆ తర్వాత ఒక కాఫీ తాగుతూ రెండు సుడోకూ పజిల్స్ పూర్తి చేస్తా.

అసలే నిన్ననే సప్లిమెంట్ వెయ్యలేదేమో మాంచి కోపంగా కంప్లైంట్ ఇచ్చాను. ఎందుకో అతని మొహంలో ఈ సారి ఒకింత భయం కనిపించింది! ఈ సారి ప్రతి సారి రొటీన్గా చెప్పే "రోజూ వచ్చే పిల్లగాడు రాలేదు సార్! కొత్తబ్బాయి"  అనే జవాబు చెప్పలేదు :( అసలు నోటమాట రావటం లేదు అతనికి. అదేదో హింది సినిమాలో షారుక్ లాగా "బిబిబిబి ... బిల్" అన్న మాటలు అతి కష్టం మీద అతని నోటినించి వచ్చాయి. ఎందుకలా అయిపోయాడో నాకర్ధం కాలేదు.

సరే ఎందుకైతే నాకెందుకు డబ్బిచ్చి పంపించేద్దామని హల్లోకొచ్చి బీరువాలో పర్స్ తియ్యబోతే ... అదిగో! అప్పుడర్ధం అయ్యింది..

కృష్ణవేణి సినిమాలో వాణిశ్రీ, కృష్ణం రాజుతో "ఇదిగో ఇక్కడే! ఇక్కడేనండి పోయింది!" అంటే కృష్ణం రాజు "పోతే పోనీలే! కృష్ణా! మళ్ళీ కొనుక్కోవచ్చులే" అని ఎలా అపార్ధం చేసుకున్నాడో ఆ టైపులో నేను కూడా అపార్ధం చేసుకున్నా ఆ న్యూస్పేపర్ అబ్బాయి అలా ఎందుకు ప్రవర్తించాడో!!

ఎందుకు!... 
.... .
.... .
.... .
.... .
.... .
.... .
.... .
.... .
.... .
.... .
.... .
.... .
.... .
.... .
.... . 
.... .
.... .
.... .
.... .
.... .
.... .

ఎందుకంటే పర్స్ తియ్యబోయిన నా కుడిచేతిలో అయిదంగుళాల కత్తి ఉంది!! దొండకాయ తరుగుతూ అలా .. "సిరికిం చెప్పడు" అని మీకు క్లూ ఇచ్చా!...  వచ్చానేమో చేతిలో పొడుగు కత్తి, కట్టిందేమో గళ్ళ లుంగీ!! అచ్చు "కత్తుల రత్తయ్య" టైపు లో కనిపించాను పేపరబ్బాయికి ;) మరి భయపడ్డాడంటే .. పడడా?!!

Ambajipet Amudam !!

ఆదివారం - ఆముదం!!

నా చిన్నప్పుడు, చిన్న పిల్లాడినని జాలి కూడా లేకుండా, చిన్న పిల్లాడిని చేసి, చాల తరుచుగా, ఆరు నెలలకోసారి ఆముదం ఒక పురిశెడు బలవంతంగా తాగించేవాళ్ళు :( ఆరు నెలలకి అయితే "తరుచుగా" అని ఎందుకన్నావోయ్ మరీ అతిశయోక్తి కాకపొతే అని మీరు అడగచ్చు. తప్పు లేదు. ఆ ఆముదం తాగిన వాళ్ళకి తెలుస్తుంది. ఆరునెలలకి తాగినా "తరుచుగా" అనిపిస్తుందని !!

ఆముదం తాగించే కుటిల ప్రయత్నాలు ముమ్మరంగా ,పిల్లలకి తెలీకుండా కుట్ర, కుతంత్రాలు పెద్దవాళ్ళు చేస్తున్నారని పిల్లలకి కూడా తెలిసేది. మాక్కూడా వేగుల వాళ్ళుంటారుగా!! అంతే వెంటనే పెద్ద వాళ్ళకి దొరక్కుండా దాక్కునే వాళ్ళం! ఇక్కడ ఒక పెద్ద అడ్వాన్టేజ్ ఏమిటంటే మేము నలుగురు పిల్లలం! ఈ ఆముదం నలుగురికి ఒక్కసారి పడితే వచ్చే ఉపద్రవం విజ్ఞులైన మీ అందరికీ విదితమే!! అందుకని వంతుల వారీగా ఒక్కో ఆదివారం ఒకళ్ళకి పట్టేవాళ్ళు. అందుకని ఈ ఆదివారం ఎవరికి ఆ "శిక్ష" పడుతుందో పిల్లలమైనా మాక్కూడా ఇట్టే తెలిసిపోయేది. ఈమాత్రం దానికి వేగులవాళ్ళు పెద్దగా అవసరం లేదు ... ఒక్క మొదటి పిల్ల విషయంలో తప్పితే !

అలా ఈ ఆదివారం ఎవరిదో ముందుగా ఉప్పందితే వెంటనే ఆ సదరు పిల్ల(డు) "శని కంట పడకుండా ఒకాయన చెట్టు తొర్రలో దాక్కున్నట్టు" ఎక్కడో ఈ పెద్దమనుషులకి దొరక్కుండా దాక్కునే వాళ్ళం. కాని మన కొంపలేమీ మైసూరు పాలస్ అంత పెద్దవి కావు కదా, పెద్దవాళ్ళు "వేట" మొదలెట్టిన 10, 15 నిమిషాల్లో దొరికిపోయేవాళ్ళం :( ఎందుకంటే కొన్ని నెలలకి దాక్కునే స్థలాలు కొత్తవి ఏవీ ఉండేవి కావు. పెద్దవాళ్ళు ముందస్తుగా ఇంతకు ముందు మేము దాక్కున్న ప్రదేశాలే చూసేవాళ్ళు!! అటు పైన ఒక్కటే మార్గం ఇంటి బైటికి పోవడమే. కాని చిన్నపిల్లలం బైట ఎంతసేపు ఉంటాం? కాసేపటికే బోల్డు ఆకలి వేస్తుంది కదా? 

సరే. వెనకటికి భారతంలో చెప్పినట్టు "మాలో మేము కొట్టుకు చచ్చినా, బైటి శత్రువుకి సంబంధించినంత మట్టుకు మేము 105 మందిమి అని కౌరవులు, పాండవులు అన్నట్టుగా" మాలో మేము ఎంత కొట్టుకున్నా ఇలాంటి కామన్ ప్రమాదం విషయంలో పిల్లలందరం "ఐకమత్యమే మహా బలం" అన్న సిద్ధాంతం పాటించేవాళ్ళం!! పెద్దవాళ్ళ దృష్టి మనం దాక్కున్న ప్రదేశం నించి మళ్ళించే ప్రయత్నాలు చేసేవాళ్ళం 

ఇక్కడ ఇంకో లిటిగేషన్ ఉందండోయ్! ఈ పెద్దవాళ్ళు కూడా పిల్లలకి ఆముదం పట్టే విషయంలో, వాళ్ళల్లో వాళ్లకి ఎన్ని గొడవలున్నా, వాళ్ళు కూడా "ఐకమత్యమే మహా బలం" అన్న సిద్ధాంతం పాటించేవాళ్ళు! వాళ్ళ దెబ్బలాటలు, గొడవలు అన్నీ మర్చిపోయి ఇలాంటి విషయాల్లో అందరూ ఒకటయ్యిపోయి "జాయింట్ మిలిటరీ ఆపరేషన్"  చేసేవాళ్ళు. పిల్ల, పెద్దా తేడా లేకుండా అందరూ ఒకే పుస్తకం (ఇక్కడ మహా భారతం!) చదివితే ఇదే చిక్కు :(

అప్పుడప్పుడూ సెలవులకి వచ్చిన మా మావయ్యల సాయం తీసుకొనే వాళ్ళు ఈ పెద్దవాళ్ళు! రిఇన్ఫోర్సుమెంట్ అన్న మాట. ఈ మావయ్యలు కూడా అప్పుడప్పుడూ డబల్ గేమ్ ఆడేవాళ్ళు. మా తరఫున ఉన్నట్టు నటిస్తూనే, మా యుద్ధ సమావేశాల్లో పాల్గొని,  మా రహస్య స్థావరాలన్నీతెలుసుకొని పెద్దవాళ్లకి ఉప్పందించేవాళ్ళు! విశ్వాస ఘాతుకులు :(  

మన పార్టీ, ఎగస్పార్టీ ఒకటే స్ట్రాటజీ అవలంబిస్తే ఏమవుతుంది? బలవంతుల పార్టీయే గెలుస్తుంది. అంటే పెద్దవాళ్ళ పార్టీ!

అందుకని పిల్లలం చాల తేలిగ్గా దోరికిపోయేవాళ్ళం :( దొరికిపోయాక ఇంకేముంది. అందరికీ తెలిసిన భాగోతమే!

అలా దొరికిపోయిన పిల్ల(డు) వేపు మిగిలిన ముగ్గురు పిల్లలు "పొద్దున్నే తెల్లారకుండా ఉరి తియ్యడం కోసం తీసుకెళ్ళే ఖైదీ వేపు, మిగతా ఖైదీలు చూసినట్టు" జాలిగా, నిస్సహాయంగా చూసేవాళ్ళు :(  లోపల్లోపల "వెధవ జీవితం ఒకరు ముందు ఒకరు తర్వాత అంతే కదా" అన్న నిర్వేదంతో,  వచ్చే వారం మన వంతేమో అన్న భయంతో కూడా !

ఈ దొరకడానికి ముందు ఏమన్నా "ఎస్కేప్ రూట్" ఉంటే పారిపోయేవాళ్ళం! ముందు మనం వెనకాల ఆముదం సీసాతో శత్రువర్గం, పరుగో, పరుగు! మనల్ని పట్టి, ఆముదం పట్టాక మనం ఒక్కళ్ళమే పరుగు(లు)..ఎక్కడికో చదువరులకి చెప్పనవసరం లేదు ;) 

అలా ఆముదం తాగిన, క్షమించాలి, బలవంతంగా తాగించిన తర్వాత ఒక గంటలో అరడజనుకి సార్లకి తక్కువ కాకుండా పరిగెత్తి, "రెండు రకాలుగా" అలిసిపోయి, నీరసానికి నిద్ర కుమ్మేసి రెండు, మూడు గంటలు బొజ్జునేవాళ్ళం. నిర్భయంగా! ఎందుకంటే మళ్ళీ మన వంతు ఇంకో ఆరేడు నెలలకి కాని రాదు కాబట్టి ;)

ఈ రోజుల్లో పిల్లలు అదృష్టవంతులు. ఈ అంతః శుద్ధి విషయంలో! ఆముదం అంటే ఏమిటో, దాని రుచి, రంగు, వాసన కూడా తెలీదు వాళ్లకి!

PS. ఇంతకీ ఇప్పుడు చెప్పొచ్చేదేమిటంటే, కాదు అడిగేది ఏమిటంటే, ఇలా "అంతః శుద్ది" చేసుకొని కొన్ని దశాబ్దాలు అవుతోంది. ఇవాళ్టి రోజుల్లో ఆ ఆముదానికి తగిన ప్రత్యామ్న్యాయం ఏమయినా ఉందా? ఏమన్నా చిట్కాలు, టాబ్లెట్స్ వగైరా!!

PS2: అంబాజీపేట అముదానికి ఎందుకంత పేరొచ్చింది?!!

#Telugu

(Heart) Breaking News!!

 

నాకు అప్పుడప్పుడూ ఒక చిలిపి ఆలోచన వస్తూంటుంది. అదేమిటంటే

మనం ఎప్పుడైనా సాయంత్రం న్యూస్ సమయానికి ఏదో ఒక టీవీ న్యూస్ ఛానల్ పెట్టామనుకోండి. అప్పుడు ఆ న్యూస్ చదివే అమ్మాయో, అబ్బాయో ఇలా అంటే, మనం వింటే ఎలా ఉంటుంది?!

"ఇవ్వాళ ఏ రాజకీయవేత్త ఇంకో రాజకీయవేత్తని కొట్టలేదు. కనీసం బూతులు తిట్టలేదు.

రాష్ట్రం మొత్తం మీద ఎక్కడా హత్య, కనీసం హత్యా ప్రయంతం కూడా కాలేదు.

కనీసం ఒక చిన్నో, పెద్దో రోడ్ ప్రమాదం అవ్వలేదు.

ఏ పెద్ద నటుడి సినిమా, ప్రారంభోత్సవం, ఫస్ట్ లుక్, టీజర్ వీడియో, ఆడియో రిలీజ్, సినిమా రిలీజ్ ఆఖరికి పోస్టర్ రిలీజ్ అయినా కాలేదు.

మా కులాన్ని కించపరిచేలా ఫలానా సినిమాలో పాత్ర, సంభాషణలు ఉన్నాయని ఆ సినిమాని బాన్ చెయ్యాలని ఏ కులసంఘాలు ఆందోళన చెయ్యలేదు

ఏ సంస్థ సభ్యులూ "ఛలో సెక్రటేరియట్, ఛలో కొంపలకి" అనో ప్రకటించలేదు.

ఏ నటుడి అభిమానులు ఇంకో నటుడి సినిమా పోస్టర్లు చింపలేదు.

ఎవ్వరు సమ్మె చెయ్యటంలేదు. చేస్తామని ప్రకటించలేదు.

ఒక్కరు కూడా ఆత్మహత్య చేసుకోలేదు. కనీసం ప్రయత్నించలేదు.

పెట్రోల్, డీజిల్ ధరలు 32 పైసలు పెంచనూ లేదు. తగ్గించనూ లేదు.

ఏ రైలు పట్టాలు తప్పలేదు.ఏ రైలుని తగలెట్టలేదు 

ఏ ప్రభుత్వ కార్యాలయంలోనూ ఒక 500 రూపాయలు లంచం తీసుకుంటూ ఏ అవినీతి జలగా మా స్టింగ్ ఆపరేషన్ లో దొరకలేదు.

నిన్న రాత్రి జూబిలీ హిల్స్ చెక్పోస్ట్ దగ్గర తాగి కారు నడుపుతూ, "కనీసం ఒక్కరైనా "పదిమంది గుర్తుపట్టగల" పెద్ద మనుషులు" ఎవ్వరూ దొరకలేదు.

అధమపక్షం హైదరాబాద్ మెట్రో పిల్లర్లమీద, వీధి దీపాల స్తంభాల మీదా ఏ రాజకీయవేత్తకి జన్మదిన శుభాకాంక్షలు అందిస్తూ, వార్డ్ మెంబర్లు, ఓడిపోయిన ఎమెల్యే లు, ఎన్నికలలో పోటీ చెయ్యని నాయకులూ 40 అడుగుల పోస్టర్స్ అతికించలేదు.

మరందుకని ఇప్పటితో ఈ వార్తా ప్రసారం ఆపి ఒక అర డజను "కెవ్వు కేక. సూపర్ మచ్చి" లాంటి జబర్దస్త్ ఐటమ్ పాటలు వేస్తాం. చూసి ఆనందించండి. ఈ లోపల ఏమన్నా చెప్పుకోదగ్గ విశేషాలు జరిగితే మళ్ళీ వార్తలు కార్యక్రమం వేస్తాం.

ఇదంతా తెర మీద. ఇక తెర వెనకాల ఏం జరుగుతుందంటే!

ఈ కింద రాసిందంతా ఎవరు చెప్తున్నారు అని యక్ష ప్రశ్న వెయ్యకండి. ఎందుకంటే నాకూ తెలీదు. సినిమాల్లో ఒక వ్యక్తి ఫ్లాష్ బ్యాక్ చెప్తూ తను లేని సన్నివేశాలన్నీ కూడా మనందరికీ కళ్ళకి కట్టినట్టు ఎలా చెప్తారో ఇదీ అంతే ;)

మొత్తం మీద రోజూ చెప్తున్న, చెప్పుకోదగిన సంఘటనలు, దుర్ఘటనలు అస్సలు జరగలేదు కాబట్టి, ఇలా ఎందుకు అయ్యిందని చర్చించడానికి ఒక నలుగురు పెద్దమనుషులని పానెల్ డిస్కషన్ కి రమ్మన్నాం. మాకిది మాములేగా? ప్రతిదానికి ఇలా డిస్కషన్ పెట్టడం.

ఇద్దరు ఎగస్పార్టీ రాజకీయనాయకులని పిలిచాం. కాని వాళ్ళిద్దరూ కూడా కూడబలుక్కున్నట్టు మేం రామంటే రామ్ అన్నారు. రామ్ రామ్ స్టైల్ లో! అదేంటి సార్, ఎప్పుడు పిలుస్తామా అని ఎదురు చూసే మీరు రానండం ఏమిటంటే "మీరు భలేవారే? బైట ప్రపంచంలో ఎవరైనా కొట్టుకున్నా, తిట్టుకున్నా, వాళ్ళని తీవ్రంగా విమర్శించి, ఆపైన గర్హించడానికి అయితే వస్తాం. ఇలా ఏమి కాకపొతే ఎవరిని తిట్టాలి? ఎవరిని గర్హించాలి? మేము రాం" అన్నారు.

సరే అని ఒక వాస్తు పండితుడిని పిలిచాం. రాష్టాలు విడిపోయాక ఏమన్నా వాస్తు దోషాలు తలెత్తాయి ఏమో కాస్త సవరిస్తారని. అదే సవివరంగా వివరిస్తారని. ఆయనేమో ముందు మీ ఆఫీసు వాస్తు బాగాలేదు. దాన్ని నా సలహాల ప్రకారం మారుస్తానంటేనే వస్తానన్నారు."అయ్యా మాది అద్దె ఆఫీసు. దీన్ని మార్చగలం కాని దీన్ని మారుస్తానంటే ఓనర్ బాబు ఒప్పుకోడు" అని ఎంత చెప్పినా ఆయన కూడా డిస్కషన్ కి రావడానికి ఒప్పుకోలేదు.

సరే ఒక సంఖ్యా శాస్త్ర నిపుడిని ఆహ్వానించాం. ఆయనేమో "మీ ఛానల్ పేరు "టీవీ 808080" ఇప్పుడు నడుస్తున్నది ఎనిమిదో నెల. ఇవాళ ఎనిమిదో తేది. మీ డిస్కషన్ రాత్రి 8 గంటలకి. 8 కి శని అధిపతి. నాకసలే ఏల్నాటి శని నడుస్తోంది. నేను రాను గాక రాను" అన్నారు.

సరే అని ఒక పేరొందిన మహిళా సంఘం అద్యక్షురాలని పిలిచాం. ఎవరైనా పురుషాహంకారులని, పురుషాధిక్యం చూపించే మగ పురుషు(గు)ల్ని ఉతికి ఆరేయ్యడానికి అయితేనే వస్తామన్నారు.

ఇప్పుడు మా పరిస్థితి ఉన్నది పాయె అన్నట్టు తయారయ్యింది. వార్తలు లేవాయే. పానెల్ డిస్కషన్ చెయ్యలేక పోయే. ఇలా ఇంకో రెండు రోజులు కొనసాగితే ఇంతే సంగతులు. ముందు మా ఉద్యోగాలకి. తర్వాత మా ఛానల్ కి!

ఈ లోపల న్యూస్ ఎడిటర్ గారు హడావిడిగా తన శాఖ ఉద్యోగులందరితో ఒక సమావేశం పెట్టి ఇలా అంటాడు "ఇప్పుడు ఆ అమ్మడు చదివిన న్యూస్ ఎటు తిరిగీ రికార్డు చేసాం కాబట్టి దాన్ని లూప్ లో పెట్టి ప్రతి అరగంటకి వేసేస్తూ ఉండండి. చెప్పిందే చెప్పడం, చూపించిందే చూపించడం మనకి, విన్నదే వినడం, చూసిందే నోరెళ్ళ బెట్టుకొని చూడడం ప్రేక్షకులకి మాములేగా! ఇదిగో న్యూస్ రీడర్స్. ఇక్కడ ఉండి చేసేదేం లేదు కాబట్టి మీరంతా ఎంచక్కా ఇంటికో, సినేమాలకో చెక్కెయ్యండి. నేను ఒక రెండు మూడు గంటల్లో మిగతా వార్తా చానల్స్ ఎడిటర్స్ అందరినీ అత్యవసర సమావేశం ఏర్పాటు చేసి ఇలా రాష్ట్రం మొత్తం ఇంత ప్రశాంతంగా ఉంటే మనమేం చెయ్యాలి అని డిస్కస్ చేస్తాం. మీ అవసరం పడితే వాట్సప్ మెసేజ్ ఇస్తాం. అప్పటిదాకా కొంపల్లో పడుండండి" అని అంటాడు. అప్పుడు న్యూస్ రీడర్స్ అంతా ఈలలు, ఈలపాటలు.

కాని ఇంతలో ఒక యువ న్యూస్ రీడర్కి ఒక గొప్ప సందేహం వస్తుంది "సార్! మీరు మమ్మల్ని సినిమాకి పొమ్మన్నారు. బ్రహ్మాండమైన ఐడియా. ఆఫీసు వేళలో సినిమాకి వెళ్తే ఆ కిక్కే వేరు. కాని ఇక్కడేమో నేనిందాక చెప్పిన న్యూస్ రికార్డింగ్ లూప్ లో పెడతామన్నారు. మరి బైట ఎవరైనా నన్ను ఈ న్యూస్ టైం కి సినిమా హాల్ల్లో చూస్తే ఇంకేమన్నా ఉందా? మన కొంప కొల్లెరవ్వదూ?" అంటాడు. అప్పుడా చీఫ్ ఎడిటర్ "మరదే! 30 ఇయర్స్ ఇన్ ది ఇండస్ట్రీ  అయినా ఇంకా న్యూస్ రీడర్ గా ఉన్నావు. నేనేమో చీఫ్ ఎడిటర్ అయ్యాను. నిన్ను సినిమాహాల్ల్లో చూసిన వాళ్ళు ఆ టైం కి టీవీ ఎలా చూస్తారయ్యా? బాబు. ఇంట్లో టీవీ చూసే వాడు నిన్ను సినిమా హాల్లో ఎలా చూస్తాడు? బొర్ర పెంచడం కాదు. కాస్త బుర్ర వాడండయ్యా!"

ఇలా అయ్యిందనుకోండి! ఎలా ఉంటుందంటారు?!

 నా మట్టుకు #కెవ్వుకేక లా అనిపిస్తుంది ;)