Life's purpose or Jeevita Lakshyam !!

కొంతమంది జీవితాలు చూస్తే వాళ్ళు "కారణజన్ములు" ఏమో అనిపిస్తుంది. పుట్టీ పుట్టగానే పరిమళిస్తారు. వాళ్ళనుకున్నది తొందర తొందరగా సాధించేసి ఏదో పెద్ద అర్జెంటు పనున్నట్టు వెళ్ళిపోతారు. ఉదాహరణకి ఆది శంకరాచార్య, స్వామి వివేకానంద, రామానుజన్. మాండొలిన్ శ్రీనివాస్ కూడా అదే కోవకి చెందినవాడు.

నాలాంటి "అకారణజన్ములకి" ఎందుకు పుట్టామా అన్నది తేల్చుకునేలోపలే జీవితం అయ్యిపోతుంది:(

అసలు ఆలోచిస్తూంటే దేవుడు మనుషులందరికీ చాల అన్యాయం చేసాడనిపిస్తోంది! ఎంచక్కా మనందరం పుట్టినప్పుడు మన కాలి బొటనవేలికో, మెడకో ఒక చిన్నట్యాగ్ మన జీవితంలో సాధించాల్సినది రాసిపెట్టి పంపించచ్చుగా? అప్పుడు మనకి యుక్త వయస్సు రాగానే, మన తల్లితండ్రులో, లేదా పెంచిన పెద్దవాల్లో మనల్ని పిలిచి "ఒరే అబ్బీ! ఇదిగోరా నీ జీవితలక్ష్యం అని ఇనప్పెట్టేలో అన్నాళ్ళు భద్రంగా దాచిన ఆ చీటీ మన చేతిలో పెడతారు. అప్పుడు మనం ఎంచక్కా, చేతనైతే చకచకా, చేతకాకపోతే ఒకింత నిమ్మదిగా మన జీవిత లక్ష్యం సాధించేసి హాయిగా కాళ్ళు చాపుకొని కుర్చోవచ్చు :)
 

ఈ ఫెసిలిటీ లేకపోవడంతో చూడండి ఎంత ఇబ్బందో? నా మట్టుకు నాకు దాదాపుగా రిటైర్మెంట్ వయసు దగ్గరపడుతున్నా ఇప్పటిదాకా నేనెందుకు పుట్టానో తెలీకపోవడంతో, నేను దుష్ట రక్షణ చెయ్యాలో, శిష్ట రక్షణ చెయ్యాలో తెలీక అలా పడక్కుర్చీలో కాళ్ళూపుకుంటూ కాలయాపన చేసేస్తున్నాను. ఇదేమన్నా బాగుందా? నాకయితే బాలేదు.

మీరేమంటారు?!!