Breathless!

BREATHLESS!!

హైదరాబాద్ లో సూపర్ మర్కెట్ లో కూరలు ఏరుకొన్నాక అవి వెయ్యడానికి పక్కనే ఉన్నరోల్ లో ప్లాస్టిక్ కవర్ చించి దాన్ని అటు పక్కకి, ఇటు పక్కకి, పైకి, కిందకి, చివరిగా 360 డిగ్రీల్లోనూ విపరీతంగా నలిపి ఇక మనవళ్ళ కాదని ఒక డెసిషన్ కి వచ్చేసి దగ్గరలో ఎవరన్నా సేల్స్ గర్ల్ ఉందేమోనని అన్ని వేపులా వెదికేస్తూ, చేతులు ఖాళీగా ఉండడం ఎందుకని నలపడం కంటిన్యూ చేస్తున్నప్పుడు, చివరికి ఒక సేల్స్ గర్ల్ అల్లంత దూరంలో కనిపించగానే మనం మూగవాడిలాగా చేతుల్లో ఉన్న ఆ విసిగిస్తున్న కవర్ వాళ్ళ దృష్టిలో పడేట్టు చెయ్యగానే ఆ అమ్మాయి మాకివన్నీ మామూలే "చస్తున్నాం ఈ చేతకాని మగాళ్ళతో" అన్నట్టు మన వేపు కొంచం జాలిగానూ, వెటకారంగానూ చూస్తోందేమోనన్న అనుమానం మనల్ని కుళ్ళపొడిచేస్తూంటే, ఏమీ చెయ్యలేని నిస్సహాయతతో ఎందుకొచ్చామురా బాబూ ఈ షాపింగ్ కి అని మనల్ని మనమే తిట్టేసుకుంటూ ఉంటే, ఆ సదరు సేల్స్ గర్ల్ పెళ్లి కూతురు లాగా కాట్ వాక్ చేస్తూ మన దగ్గరకి వస్తూంటే ఆమెని మధ్యలో ఇంకో కస్టమర్ ఆపితే, వాళ్ళిద్దరినీ విడిగానూ, జమిలిగానూ తిట్టుకుంటూ, కవర్ నలపడం కంటిన్యూ చేస్తూంటే, అలా సేల్స్ గర్ల్ వేపే చూస్తూండడం బాగోదేమోనని కాస్త చూపు పక్కకి తిప్పగానే మనకి ఎదురుగా మనలాంటి ఇంకో మగజీవి అదే మనలాంటి అసహాయ వీరుడు, నిస్సహాయ శూరుడు మనలాంటి బాధే పడుతూ అదే టైం కి ఆతను కూడా మనల్ని చూసి, ఇద్దరం పరస్పరం ఓ వెర్రి నవ్వు నవ్వుతూంటే, వెంటనే మన కళ్ళ ముందు ఒక మెరుపు మెరవకుండానే, ఈ ప్లాస్టిక్ కవర్ ఓపెన్ చెయ్యలేకపోవడం అన్నది కేవలం మన ఒక్కళ్ళ పురుషత్వానికి మాత్రమే అగ్ని పరీక్ష కాదని, పెపంచికంలో ఉన్న యక్ష కిన్నర కింపురుష పుంగవులందరికీ పరిక్షని, కాబట్టి మనం మనల్ని కించ పరుచుకోనవసరం లేదని ఒక యూనివర్సల్ ట్రూత్ అర్ధం అయ్యి యురేకా అని కేకెట్టబోయి, అలా కేకెడితే తర్వాత రైలులో చైన్ లాగిన వాడిలాగా ఎక్స్ప్లనేషన్ ఇవ్వాల్సోస్తుందని అరక్షణంలో తట్టి, ఆ కేకని గొంతులోనే నొక్కేసి, ఆ ఆనందం ఎలా బైట పెట్టాలో తెలీక బైటికి ఒక చిన్న చిరు మందహాసంగా వెలువడితే, ఈ లోపల ఇంకోపక్కనించి ఇంటావిడ ఇంకో నాలుగు కూరలు ఏరేసి, ఏమిటీ ఇంకా ఒక్క కవర్ కూడా ఓపెన్ చెయ్యలేదా? పెద్ద మగాడిలా పోజులు కొడతారు ఈ మాత్రం చెయ్యలేరా అన్న అర్ధం వచ్చేలా మన వేపు ఒక చూపు చూస్తే, తట్టుకోలేక, పబ్లిక్ గా తిట్టుకోలేక, మన అసహాయతకి మనల్ని మనమే తిట్టేసుకుంటూ, అసలు ఈ తొక్కలో ప్లాస్టిక్ రోల్ టెక్నాలజీ ఏ దిక్కుమాలిన వాడు కనిపెట్టాడు అని తెలీని, కనిపించని వాడిని విపరీతంగా తిట్టేసుకుంటూ, ఈ లోపల ఆ పెళ్లికూతురు అదేనండీ ఆ సేల్స్ గర్ల్ మనల్ని కరుణించి మనదగ్గరకొచ్చి ఆ కవర్ ఇటివ్వండి అన్నట్టు చెయ్యి చాపగానే, మనం అప్పటిదాకా నలిపిన కష్టానికి ప్రతిఫలంగా, చిల్లర దేవుడు కరుణించి ఆ కవర్ టక్కున ఓపెన్ అయితే రెస్ట్ తీసుకోకుండా ఎవరెస్ట్ ఎక్కినవాడిలా ఆహా ఎంత ఆనందం!!

ఈ మధ్య కొన్ని సినిమా పాటలు Breathless గా పాడడం అన్న ట్రెండ్ ని రాయడంలో చూపించడానికి నే చేసిన విచిత్ర ప్రక్రియ. మీరు కూడా ఆసాంతం ఊపిరి పీల్చకుండా, పీలిస్తే వదలకుండా చదవడానికి ప్రయత్నించండి!!

Controlled road rage!

Guess this incident which happened sometime last year can be termed as “controlled road rage!! It can also be described as “passive-aggressive” thing :P

One morning I was driving my car in peak hour in Balanagar area in Hyderabad in the lane adjacent to the median and about 300 meters ahead there is a signal where I had to go straight. I was looking for a gap in my left lane to get into that lane so that I won’t be blocked by the people turning right at the signal ahead.

There was a small gap next to my car and I just turned my steering by about 10° and there suddenly appeared two guys on a bike next to my front left tire! My car didn’t even touch their bike but they started to hurl abuses at me (though I couldn’t hear properly as my windows were up with the AC on, I could make out they weren’t making decent comments! ) and while getting ahead they even made an offensive sign with their middle finger! That really made me lose my patience but there was little I could do as they sped away and I couldn’t even open my car door as there was just no space :D

So I was cursing them under my breath, what else I could do?! After a couple of minutes of bumper to bumper traffic I forgot all about it and moved on.

As I reached the signal I was crawling ahead due to the peak hour traffic and suddenly to my surprise and amusement I found the bike next to my window as they stopped to take a right turn there. (There was a green signal for the traffic going straight only!)

I immediately rolled down my window and those 2 guys also saw me and removed their helmets (interestingly both of them were wearing helmets which is a very rare thing in India!) expecting to hear me shout back at them.

To their utter shock I simply said in a nonchalant tone “That language you’ve used there (pointing backwards with my hand) please practice it at home so that you will get better!” Saying that I simply drove off!

You should’ve seen their faces :P

హుస్సేన్ సాగర్!! Hussain Sagar!!

నా కాలేజ్ జీవితం అంతా గుంటూరు లో వెలగపెట్టాను. ఆ రోజుల్లో దసరా సెలవులకి , వేసవి  సెలవులకి  విజయవాడ కి వెళ్లి అక్కడున్న ఫ్రెండ్ తో ఒకటో, రెండో రోజులు గడపడం అలవాటయ్యింది . అలా వేసంకాలంలో వెళ్ళినప్పుడు పాపం కృష్ణా నదిలో నీళ్లు బొత్తిగా ఉండేవి కావు .. బ్రిడ్జి కి ఇవతలి వేపు అనుకోండి!! అప్పుడు నేను నా ఫ్రెండ్ ఎంచక్కా కృష్ణలో ఈ చివరి నించి నడుచుకుంటూ  ఆ చివరికి వెళ్లి, కాళ్ళు  నొప్పెట్టి కూసింత సేపు రెస్ట్ తీసుకొని, సొల్లు కబుర్లు అన్నీ అయ్యాక (అంటే పెద్దయ్యాక ఏ ఉద్యోగం రాకపోతే వేసంకాలంలో అటు చివర పల్లీలు అమ్ముకుంటే మాలాగా ఇలా వాహ్యాళికి వచ్చే వాళ్లకి అమ్మి  బాగానే సంపాదించచ్చు లాంటి ఆలోచనలు అన్నమాట!)  మళ్లీ ఈ చివరికి నడుచుకుంటూ వఛ్చి ఒక పెద్ద ఘనకార్యం చేసిన వాళ్ళ లాగా ఫీల్ అయ్యేవాళ్ళం . నిజానికి అది ఘనకార్యమే! మీలో ఎంతమంది అలా ఏ నదిలోనైనా  అడ్డంగా నడిచారు ?! చాలా కొద్ధిమందికి మాత్రమే లభించే అరుదైన అవకాశం అది.

పైన రాసింది పీఠిక (అంటే కరెక్ట్ అర్ధం తెలీదు కాని బహుశ నేను అనుకున్నఅర్ధమే  అయ్యుంటుందని ప్రగాఢ విశ్వాసం!)

ఇహ అసలు విషయంలోకి వస్తే

అలా నా కాలేజీ ప్రహశనం అయ్యిన వెంటనే రెండో వారానికి హైదరాబాద్ వచ్చాను. ఎందుకు? షరా మామూలే! కూటికోసం! కూలి కోసం!!

వచ్చిన కొత్తల్లో నాకు ఈ హుస్సేన్సాగర్ భలే గమ్మత్తుగా అనిపించేది. ఊరి మద్యని కొలనులా! ఆ రోజుల్లో ఈ నగరం పేరుకే నగరం కాని సాయంత్రం పూట కాసీపు తిరగడానికికాని, చూడ్డానికి కాని ఏమి ఉండేవి కావు. ఇదిగో ఈ సాగరం, దాని ఒడ్డు ట్యాంక్ బండ్ తప్ప!! ఆదివారాల్లో అప్పుడప్పుడూ ఫ్రెండ్స్ తో కలిసి వచ్చి ఈ ట్యాంక్ బండ్ మీద కాసీపు తిరిగి కాళ్ళు పీకాక కూర్చోడానికి బెంచ్ కోసం చూసేవాళ్ళం! పెద్ద బెంచ్ మీద కొత్తగా పెళ్ళైన జంటలు ఓ మూల కూర్చొని కిచకిచలాడుతూ   కనిపించేవాళ్ళు. ప్రేమికులు ఆ రోజుల్లో అంత బహిరంగంగా తిరిగే వాళ్ళు కాదు. ఏ చెట్టు చాటునో, పొదల మాటునో సెటిల్ అయిపోయేవాళ్ళు!  ఈ బెంచ్ మీదున్న జంటలు ఎప్పటికీ లేచిపోరే (ద్వందార్ధం  దురదృష్టం!) ఎంతసేపు మేమలా నిలువు జీతం. ఇహ లాభం లేదని బెంచ్ ఒక చివర ఒకళ్ళం కూర్చునేవాళ్ళం. మిగతా వాళ్ళం వాడికి ఎదురుగా ఆ రైలింగ్ ఆనుకొని తెగ కబుర్లు, జోకులు, నవ్వులు. కావాలని బాగా ఓవర్మా ఆక్షన్ చేసేవాళ్ళం. మా బాధ పడలేక, చూడలేక, భరించలేక ఆ కొత్త జంటలు అయిదు నిమిషాలు తిరక్కుండా లేచిపోయేవాళ్ళు!! అరబ్బీవాడు, ఒంటె కధ టైపులో మా Mission accomplished ;)

అలా సొల్లు వాగుతున్నప్పుడు ముందు ముందు జీవితం వెండితెర మీద  ఎలా ఉంటుందో , ఎవరికి ఏ  ఉద్యోగం వస్తుందో, ఎప్పుడు పెళ్లిళ్లు  అయ్యి మేము కూడా ఇలా ఈ బెంచ్ మీద కూర్చుంటామో,  ఇలాంటి అంతులేని జవాబు తెలీని ప్రశ్నలు అన్నీ చర్చించేవాళ్ళం! మాకు పెళ్ళయ్యి ఇలా బెంచ్ మీద కూర్చున్నప్పుడు, మాలాంటి కుర్రకారు మా స్ట్రాటజీ ఉపయోగిస్తే మట్టుకు చస్తే లేవకూడదు అని కూడా ఒక సామూహిక నిర్ణయం తీసుకున్నాం!

ఇంతకీ అలా ఆ బెంచ్ మీద సెటిల్ అయ్యి ఎక్కడికో వెళ్ళిపోయినప్పుడు  నాకు నా కాలేజ్ రోజుల అలవాటు గుర్తొచ్చి ఓ చిలిపి ఆలోచన వచ్ఛేది . ఈ హుస్సేన్సాగర్ లోతు ఎంత ఉంటుంది . నీళ్లన్నీ ఎండిపోతే కింద ఎలా ఉంటుంది . ఎప్పుడైనా అలా నీళ్లన్నీ ఎండిపోతే ఎంచక్కా ఈ చివరినించి ఆ చివరికి వాకింగ్ చేస్తే మజా వస్తుంది కదా అని ! కానీ అన్ని నీళ్లు ఎప్పుడు ఎండాలి ? నా చిన్ని కోరిక ఎప్పుడు తీరాలి ? సో ఆ కోరిక నా తీరని కోరికల లిస్టు లో అగ్రతాంబూలం పుచ్చుకుంది.

ఇప్పటిదాకా ఇది ఉపోద్ఘాతమే!!

ఇహ మరికొంచం ముందుకి అంటే ఓ రెండేళ్ల క్రితానికి వస్తే  కేసీర్ గారికి కూడా నాలాంటి కోరిక ఉన్నట్టుంది ! ఒక్కసారి సడెన్ గా హుస్సేన్సాగర్ నీళ్లు మొత్తం ఖాళీ చెయ్యిస్తానని ప్రకటించారు! ఆ రోజు చూడాలి నా మొహం! నా మొహంలో దాచినా దాగని ఆనందం!! మనమేదో అనుకుంటాం కానీ నిజంగా మనకి నిస్వార్ధ మైన చిన్ని చిన్ని కోరికలుంటే అవి ఎప్పటికైనా తీరుతాయి! ఆహా నా కల ఇన్నాళ్ళకి, ఎన్నేళ్ళకి తీరబోతోంది .  ఆ వార్త చదివిన వెంటనే ఎవ్వరూ చూడటం లేదని నిర్ధారించుకున్న తర్వాత ఓ రెండు నిమిషాలు gangnam డాన్స్ కూడా చేసాను.  ఎంచక్కా ఆ నీళ్లన్నీ తోడేశాక హాయిగా పురప్రజలం అందరం సాయంత్రం పూట  అందులో అటూ, ఇటూ వాకింగ్ చేస్తూంటే రెండు కళ్ళూ చాలవు చూడ్డానికి .

నీళ్లన్నీ తీసాక అందులో ఇంకేమి నిధి నిక్షేపాలు బైట పడతాయో ? ఆస్తి పంజరాలు, మోటార్ సైకిళ్లు, కార్లు  వగైరా కూడా కనిపించే అవకాశం లేకపోలేదు ;) 

ఆ వార్త చదివిన దగ్గర్నించీ ఇప్పటిదాకా ఒక ఏణ్ణర్ధం నించీ కళ్ళు కాయలు కాచేట్టు ఎదురు  చూస్తున్నా! అబ్బే. ఆ  నీళ్లు ఖాళీ చేసే ప్రయత్నాలు అసలు మొదలెడితేగా ? ఓ వందమందిని పెట్టి బకెట్ లతో ఖాళీ చేయించినా ఈపాటికి సగం నీళ్ళు ఖాళీ అయ్యేవి. అసలు  ఖాళీ చెయ్యడం మాట పక్కన పెట్టి,  ఆ మురికి నీళ్లని క్లీన్ చెయ్యడం కోసం కొత్త మెషిన్ ఒకటి తెప్పించారు . నాకు అర్ధం కానిది ఒకటే. ఎలాగూ మొత్తం నీళ్లన్నీ  ఖాళీ చేస్తామన్నారు కదా మళ్లీ ఈ లోపల ఆ పారబోసే నీళ్ళని బోల్డు డబ్బులు ఖర్చు పెట్టి శుద్ధి చెయ్యడం ఎందుకో ?! అయినా సామాన్య ప్రజలకి ఇలాంటి క్లిష్టమైన విషయాలు ఎలా అర్ధం అవుతాయి? ఇందులో ఏదో మనం అర్ధం చేసుకోలేని మర్మం ఉండే ఉంటుంది. 

అయినా నాకిప్పుడు ఆ మాయ, మర్మం అవేమీ అఖ్ఖర లేదు. నేనెప్పుడో మర్చిపోయిన నా చిన్ని కల, కోరికని మళ్లీ రేకెత్తించారు!! నాలో లేనిపోని ఆశలు కల్పించారు.  అంతలోనే దానిమీద ఆ హుస్సైన్సాగర్ నీళ్ళు పోసి ఆర్పేశారు! ఐ హర్టెడ్ . 

నాక్కావలసిందల్లా మన హుస్సేన్సాగర్ ని ఎప్పుడు ఖాళీ చేస్తారు ? 

నేను అందులో ఆ చివరినించి ఈ చివరికి నడిచి, మధ్యలో బుద్ధుడి దగ్గర పిట్ స్టాప్ వేసి నా వెనకాల ఆయన కనిపించేట్టు సెల్ఫీ  ఎప్పుడు తీసుకుంటాను?    

లేదా ఈ నీళ్లు ఖాళీ చేసే పధకానికి నీళ్లు వదులుకోవాల్సిందేనా ?

నోట్! షరా మామూలే! ఈ బేతాళ ప్రశ్నలకి సమాధానం  తెలియకపోయినా, తెలిసి చెప్పకపోయినా, ఏమీ కాదు!

ఇలాంటి జవాబు లేని, తెలీని, ఎవర్నీ అడగలేని ప్రశ్నలు ప్రజల దగ్గర ఎన్నో? ఎన్నెన్నో?

A chapter for my (auto)Biography!!

2011 లో నాకు జరిగిన యదార్థ సంఘటనల ఆధారంగా చేసిన స్వీయ రచన!

ఆ మధ్య ఒక "గొప్ప" ఆలోచన వచ్చింది. అదేమిటంటే ముందు ముందు నేను గొప్పవాడిని అయితే ఎవరో ఒకరు నా జీవిత చరిత్ర రాయడానికి పూనుకుంటారు కదా? ఎవరూ ముందుకు రాకపోతే అధమపక్షం నేనే స్వయంగా స్వీయచరిత్ర రాసే అవకాశం కూడా లేకపోలేదు. కాని అపుడు ఒక "గొప్ప" చిక్కొస్తుంది. అదేమిటంటే గొప్పవాళ్ళ జీవితంలో గొప్ప గొప్ప సంఘటనలు, సన్నివేశాలు ఉండాలి కదా! కాని నా జీవితంలో ఇప్పటిదాకా అలాంటి "గొప్ప" సంఘటనలు ఏవి జరగలేదే? మరేమిటి దారి? అని ఆలోచించగా, చించగా ఒక "గొప్ప" ఆలోచన వచ్చింది.

ఎవరైనా గొప్పవాళ్ల్లయ్యాక గొప్ప పనులు చెయ్యడం పెద్ద గొప్ప కాదు. గొప్పవాళ్ళు కాకముందే చెయ్యాలి.

(పిడకల వేట : ఉదాహరణకి ఎవరైనా బాగా ఆస్థిపరుడు, సంఘంలో పేరున్న వ్యక్తి సిటీ బస్సు ఎక్కారనుకోండి. సాధారణంగా అది ముందస్తుగా టీవీ న్యూస్ చానల్స్ వాళ్లకి ఉప్పందించి చేస్తారనుకోండి. అప్పుడు అంతా ఆహా! ఓహో! ఏమి సింప్లిసిటీ, ఏమి హుంబుల్నెస్ అంటూ ఆకాశానికి ఎత్తుతారు. అదే నాలాంటి వాడు ఎక్కితే "చూసారా? అంత డబ్బులుండీ కూడా సిటీ బస్సు ఎక్కాడు. కక్కుర్తికి పరాకాష్ట కాకపొతే ఇంకేమిటి" అని దుమ్మెత్తిపోస్తారు! లోకంపోకడ అంతే లెండి.)

సరే ఇప్పుడు నేను అర్జెంటుగా చెయ్యగలిగిన "గొప్ప" పనులు ఏమున్నాయి అని మళ్ళీ ఆలోచించడం మొదలెట్టాను. ఏమిటో జీవితం అంతా ఆలోచనలతోనే సరిపోతోంది. అప్పుడు చరిత్రలో జరిగిన ఒక "సాధారణ" సంఘటన ప్రపంచ చరిత్రలో "గొప్ప" మార్పులు తెచ్చిన సంఘటన గుర్తొచ్చింది. మీ అందరికీ కూడ తెలిసినదే. ఒక మహాత్ముడిని రైల్లోంచి తోసేస్తే ఆయన మన దేశ చరిత్రనే మార్చేసారు!  అది నాకు గొప్ప ప్రేరణ లాగ పనిచేసింది. కనీసం నన్ను బస్సులోంచైనా ఎవరైనా తోసేస్తే నేను కూడా ఒక గొప్ప ఉద్యమం ఏదైనా మొదలెట్టేసి గొప్ప వాడిని అయ్యిపోవచ్చు కదా ఎవరైనా  నన్ను బస్సులోంచి తోయ్యలంటే నేను ముందు బస్సు ఎక్కాలి కదా.  

అంతే వెంటనే ఒక మంచి రోజు చూసుకుని ముందస్తుగా గడ్డం పెంచడం మొదలెట్టాను. మధ్యలో అడ్డంగా ఈ గడ్డం గొడవేమిటి అంటారా? వస్తున్నా, వస్తున్నా. అక్కడికే వస్తున్నా. మీరు చిన్నప్పుడు పూర్వం రాజుల కథలు చదివారుకదా. వాటిల్లో కొన్ని కొన్ని కథల్లో రాజుగారు ఏం చేసేవారు. మారు వేషం వేసుకుని తన రాజ్య ప్రజలు ఎలా బ్రతుకుతున్నారో స్వయంగా చూద్దామని దేశం అంతా కాకపోయినా కాళ్ళు నొప్పెట్టేదాక తిరిగేవాళ్ళు  (లోపాయికారీ కారణం ఏమిటంటే తన గురించి ఏమనుకుంటున్నారో తెలుసుకుందామని, వేగుల వాళ్ళ మీద నమ్మకం లేక!) కాని ఇక్కడ నాకొక్క విషయం అర్థం అయ్యేది కాదు. అలా మారువేషం వేసుకున్న రాజు గారెప్పుడూ రాత్రుళ్ళు మాత్రమే రాజ్యంలో తిరిగేవాళ్ళు. పగలు, పగటి వేషగాడిలాగా కనిపిస్తారేమోనని భయంతోనా? ఇంతకీ ఆ రాజుల అర్థరాత్రి తిరుగుళ్ళకి నా గడ్డానికి సంబంధంఏమిటంటారా. నేను కూడా ఆ రాజుల్లాగా సిటీ బస్సు ఎక్కి నా దేశ సామాన్య ప్రజలు ఎలా జీవితున్నారో ప్రత్యక్షంగా చూస్తాను కదా! కాబట్టి నేను కూడా నన్నెవరూ గుర్తుపట్టకుండా గడ్డం పెంచాను. మీ పిచ్చికాని ఒక్క గడ్డం పెంచేస్తే మిమ్మల్ని ఎవ్వరూ గుర్తుపట్టలేరా మరీ చోద్యం కాకపొతే అని కొంతమంది లోపల్లోపల అనుకోవచ్చు. వాళ్ళందరికీ ఒకటే సమాధానం. 60, 70 దశాబ్దాలలో తీసిన తెలుగు సినిమాలు చూడండి. అప్పుడు మాట్లాడండి. ఆ సినిమాల్లో హీరో విలన్ డెన్ కి "ధైర్యంగా" వెళ్ళినప్పుడు తననెవరూ గుర్తుపట్టకూడదని, ఒక కూలింగ్ గ్లాస్, ఒక పిల్లిగడ్డం పెట్టుకునేవాళ్ళు. అప్పుడు వాళ్ళని ఒక్కడు కూడా, అప్పుడప్పుడూ హీరోయిన్ కూడా గుర్తుపట్టేది కాదు. అదే నా గడ్డానికి ప్రేరణ. (సినిమాల ప్రభావం ప్రజల మీద భారీగా ఉంటుంది అనడానికి ఇదొక మచ్చు తునక!)

సరే ఇలా ఒక పదిహేను రోజులు గడ్డం పెంచాను. ఇక్కడ ఇంకో విషయం చెప్పడం మర్చిపోయాను. ఈ వయస్సులో భారీ తెల్ల గడ్డాన్ని చూసి నా ఆఫీసు లో ఆడంగులు తట్టుకోలేరని వాళ్ళతో నేను ఒక రెండు, మూడు నెలలు సబ్బాటికల్ (sabbatical అన్న ఇంగ్లీష్ మాటకి తెలుగు పదం లేదు! ఉంటే నాకు తెలీదు!!) తీసుకుంటున్నానని ఒక నిజమైన అబద్ధం చెప్పాను. వాళ్ళకి పాపం ఏమీ అర్థం కాలేదు, ఇప్పటి దాక బాగానే ఉన్నారు కదా అప్పుడే ఏమయ్యింది. అని (బాస్ ని పట్టుకుని అడగలేరు కదా!) వాళ్ళలో వాళ్ళు చెవులు కొరుక్కొని ఉంటారు.

అలా ఒక పదిహేను రోజులు గడ్డం పెంచాక ఒక మధ్యాన్నం భోజనం అయ్యాక ఒక చిన్న కునుకు తీసి (ఆఫీసు మానేసాక ఇదో కొత్త అలవాటు!) నా దేశపర్యాటనకి బయల్దేరాను కారులో. ఇదేమిటి బస్సు ఎక్కుతానని ఇప్పుడు ఈ కారులో బయల్దేరడం ఏమిటి? అంతా తొండి! మేమొప్పుకోం! అని తొందరపడి నానా యాగీ చెయ్యకండి. సిటీ బస్సు మన ఇంటి దగ్గరకి రాదు కదా. అందుకని ముందు కారులో సికింద్రాబాద్ రైల్వే స్టేషన్ కి వెళ్లాను. అక్కడి నించే కదా బస్సులు బయల్దేరేది. ఎంచక్కా కూర్చోడానికి సీట్ కూడా దొరుకుతుంది స్టార్టింగ్ స్టాప్ లో ఎక్కితే. ఇక్కడ ఇంకో గిమ్మిక్ చేసాను. కారు మూడు, నాలుగు గంటలు స్టేషన్ పార్కింగ్ లో పెడితే తడిసి మోపెడు అవుతుందని కొంచం దూరంలో అపోలో హాస్పిటల్ పక్క వీధిలో పార్క్ చేసాను. అక్కడ అయితే ఫ్రీ పార్కింగ్! (మధ్య తరగతి తెలివితేటలు!)

సరే అలా పార్క్ చేసి స్టేషన్ కి వెళ్లి AC బస్సులో ఎక్కాను. అలిసిపోకూడదు కదా అందుకని AC బస్సు. అలవాటు లేని ఆపోషణ! ఆ బస్సు గచ్చిబౌలి కి వెళ్తుంది. కనీసం ఒక గంటన్నర ప్రయాణం. కిటికీ పక్క సీట్ లో కూర్చోని  హాయిగా బైట ప్రపంచం చూడ్డం మొదలెట్టాను. కార్ డ్రైవింగ్ చేస్తున్నప్పుడు రోడ్ పక్క ఉన్నవి చూసే టైం, అవకాశం ఉండవు! ఎన్నో కొత్త కొత్త బిల్డింగ్స్, షాపులు కనిపించాయి. ఇవన్నీ ఎప్పుడు కట్టారో?!

ఈ లోపల బస్సులో ఒకతను మొబైల్ లో గట్టిగా మాట్లాడడం మొదలెట్టాడు. మొదలెట్టాడు అని ఎందుకన్నానంటే అతను ఆ కాల్ ఆపలేదు! ఈ "కాల్" అన్న మాటకి తెలుగేమిటో? అతని జీవితంలో ఉన్న సమస్యలు అన్నీ అవతలి వ్యక్తితో డిస్కస్ చేసాడు. దరిదాపుగా అతని జీవితచరిత్ర అంతా నాకు తెలిసిపోయింది. ఫర్వాలేదు. నా దేశంలో సామాన్య ప్రజలకి సమస్యలు, అతను మాట్లాడే తీరుని బట్టి చూస్తే, అనంతంగా ఉన్నట్తున్నాయి!!

కాస్సేపయ్యాక ఆయనకీ పోటీగా ఇంకొక అమ్మాయి మాట్లాడడం మొదలెట్టింది మొబైల్లో! ఈవిడ ఆ ఫోన్ పట్టుకునే తీరు చూస్తే పోలీస్ డిపార్టుమెంటు లో పని చేస్తోందా అన్న అనుమానం వచ్చింది. ఎందుకంటే ఆ ఫోన్ ని పోలీస్ వాళ్ళు వాకీ, టాకీ పట్టుకోనేట్టు మూతికి ఎదురుగా పెట్టుకోని మాట్లాడడం, అవతలి వాళ్ళు మాట్లాడుతున్నప్పుడు మళ్ళీ చెవి దగ్గర పెట్టుకోవడం! అమ్మాయి కాబట్టి మూతి దగ్గరే ఎక్కువ సేపుంది ఆ ఫోన్!! అవతలి అబ్బాయి ఎవడో కానీ వాడికి మాట్లాడే అవకాశం ఇవ్వకుండా దులిపేస్తోంది. ఆ అబ్బాయి ఫోన్ పక్కని పెట్టేసి స్పీకర్ ఫోన్ ఆన్ చేసి అతని పని అతను చేసుకుంటున్నాడేమో కూడా. కేవలం వినడమే కదా. 

 

మంద్దేశంలో సామాన్య ప్రజలు ఇంత ఫ్రీగా పబ్లిక్ ప్రదేశాల్లో అందరికీ వినిపించేట్టు ఫోన్లు మాట్లాడుకుంటున్నారా? ఎటు పోతోందీ (నా) దేశం?

ఇంకో అమ్మాయి బస్సు ఎక్కింది అమీర్ పేట్ లో. ఏమిటో తనలో తనే నవ్వేసుకుంటోంది. తనలో తనే మాట్లడుకుంటోంది. నాకు ఒక్క రెండు నిమిషాలు అర్థం కాలేదు. పాపం పిచ్చిదేమో అనుకున్నా. కాని అలా కనిపించటంలేదు. బట్టలు చింపుకోలేదు. జుత్తు చెరుపుకోలేదు. మరి ఈ పిచ్చి చేష్టలు ఏమిటి. బహుశా టీవీ సీరియల్స్ ప్రభావం ఏమో? వాటిల్లో అందరూ ఇంకో వ్యక్తి తో మాట్లాడడం కంటే వాళ్ళలో వాళ్ళు ఎక్కువ మాట్లాడుకుంటూటారు . ఈ అమ్మాయి కూడా అదే టైపు ఏమో. కాని మెల్లిగా టికెట్ తీసుకున్నాక నా సీట్ ముందున్న సీట్ లో కూర్చుంది. దగ్గరకి వచ్చాక అసలు విషయం అర్థం అయ్యింది. ఆమె రెండు చెవుల్లో ఇయర్ ఫోన్లు, ఆమె చేతిలో ఉన్న మొబైల్ కి కనెక్ట్ చేసి ఉన్నాయి. అదన్న మాట సంగతి. ఇంత సేపూ మొబైల్ లో మాట్లాడుతోంది అన్నమాట.

ఇలా ప్రజల మొబైల్ వ్యవహారం, వ్యసనం చూస్తూ, బైట కొత్తగా కనిపిస్తున్న పాత బిల్డింగ్స్ చూస్తూ కాలక్షేపం చేసాను. ఇంతలో బస్సు తిన్నగా వెళ్లి సాయంత్రం అయిదున్నరకి గచ్చిబౌలిలో ఇన్ఫోసిస్ ఆఫీసు ముందు ఆపేసాడు. హమ్మయ్య. నేను కూడా డ్రైవర్, కండక్టర్ తో పాటు బస్సు దిగాను. కుసింత సేపు పచ్చి గాలి పీల్చుకుని, ఒక చాయ్ కొట్టి (హైదరాబాద్ లో టీ అంటే కొడతారు! చాయ్ అనాలి! టీ తాగుతాను అంటే మళ్ళీ కొడతారు! కొట్టాను అనాలి!! ) మళ్ళీ అదే బస్సు లో ఎంచక్కా వెనక్కి వెళ్ళిపోదామనుకున్నా. కాని తానొకటి తలిస్తే అన్నట్టు నేను చాయ్ కొట్టి కాళ్ళూపుకుంటూ బస్సు దగ్గరకి వచ్చేటప్పటికి షాక్!! 

ఈ రచన ఏదైనా పత్రికకి పంపిస్తే దీన్ని రెండు సంచికల్లో వేసి మొదటి సంచిక ఇక్కడ ఈ సస్పెన్స్ తో ఆపెయ్యాలి అని ఎడిటర్ గారికి విన్నపం చేసేవాడిని! ఇక్కడ నేనే ఎడిటర్ ని కాబట్టి ఇక్కడ ఆపేసి మిగతాది రేపు ;) ఆ తర్వాతేం జరిగింది! చెప్తాను. వింటూనే ఉండండి... రేడియో మిర్చి 98.FM ..ఇది చాలా హాట్ గురూ ;) రోజూ పొద్దున్నే దేవరాగం విత్ భారతి విని విని ఇలా అయిపోయాను ;)  రేపటిదాకా ఎందుకు లెండి?  హిప్పుడే చదివెయ్యండి

అక్కడ నేను దిగిన బస్సు గుర్తు పట్టడానికి వీలు లేకుండా అలాంటివే ఇంకో నాలుగు బస్సులు, ఇంకో నాలుగో, ఐదో నాన్ AC బస్సులు ఉన్నాయి. దానికి పెద్ద షాక్ ఎందుకు సార్. " మీరు రజని టైపు! ఒక్క బస్సు దిగితే పది బస్సులు రెడీ మీకోసం!!  సికింద్రాబాద్ స్టేషన్ కి వెళ్ళే AC బస్సు ఏదో చూసి హాయిగా ఎక్కేయ్యచ్చు కదా" అంటారేమో. అక్కడే ఉంది షాక్. అన్ని బస్సుల ముందు బోర్డులు ఇన్ఫోసిస్ స్పెషల్ అని పెట్టేసారు! ఇదేం గొడవ. ఒక కండక్టర్ ని అడిగాను. ఇదేంటి బాస్? అన్నీ ఇన్ఫోసిస్ అని బోర్డులు పెట్టారు అని. వాడు నన్ను చూసి వీడెవడో బైటి ఊరునించి ఎర్ర బస్సు ఎక్కి వచ్చిన వాడిలాగా ఉన్నాడు అనుకోని (ఆయన గారు కూడా ఆ ఎర్ర బస్సు సంస్థలో పని చేస్తున్నా!) "సార్ సాయంత్రం అయిదు తర్వాత ఇక్కడికి వచ్చే బస్సులు అన్నీ ఇన్ఫోసిస్ స్టాఫ్ స్పెషల్ అవుతాయి" అని విశదీకరించాడు.

మరి నా గతేమిటి. ఇలా దేశం కాని దేశంలో ఊరి చివర సాయంత్రం వేళ ఇలా ఒంటరిగా ఎలా వెళ్ళాలి నా కొంపకి? క్షణం క్షణం లో శ్రీదేవి లాగ "దేవుడా, దేవుడా" అనుకోవడం మొదలెట్టాను. (ఇలా "దేవుడా! దేవుడా!" అని జనరిక్ గా వేడుకుంటే ఏ దేవుడూ కాపాడ్దేమో అని ఒక అనుమానం! అందుకని కొంచం పేరు పెట్టి ఏదో ఒక దేవుడిని, మన కులదేవతనో, ఇలవేలుపునో, పరిస్థితి మరీ విషమంగా ఉంటే ఇద్దరు ముగ్గురు దేవుళ్లనో పేరు పెట్టి పిలిచి వేడుకుంటే పనవ్వుతుంది.)  రోడ్ అటు వేపు చూస్తె బోల్డు ఆటో లు వీలయినంత మందిని అంటే ఒక అర డజను కి తక్కువ కాకుండా ఎక్కించేసుకొని ఒక దాని వెనకాల ఒకటి రయ్యి రయ్యిమని వెళ్ళిపోతున్నాయి.  నేను కూడా రోడ్ దాటి వెళ్లి అక్కడ నలుగురు నిలపడితే నలుగురితో నారాయణా అనుకోని,  వాళ్ళతో పాటు నిలపడ్డాను. ఒక ఆటో వచ్చింది ముగ్గురితో. అంతే నా పక్కని ఉన్న నలుగురు ఒక్క దూకు దూకారు ఆ ఆటోలోకి. ముందు డ్రైవర్ కి రెండు వేపులా ఇద్దరు, వెనకాల ఇద్దరు. నాకు ఒక్క క్షణం భయం వేసింది. బహుశా ఇదే చివరి ఆటో ఏమో అందుకే ఆటోలో చోటు లేక పోయినా నలుగురు ఎక్కేసారు. నేను కూడా వాళ్ళతో పాటు అడ్జెస్ట్ అవ్వక పొతే ఇక్కడే ఈ రాత్రి గడపాలేమో. ఎందుకొచ్చిన గొడవ. అని నేను కూడా వెనక సీట్ లోకి ఒక్క దూకు దూకాను. దూకాను అనుకున్నా! సగం శరీరం ఆటో బైటే వెళ్ళాడుతోంది. అలాగే ప్రాణ భయంతో లోపల ఉన్న వాడిని ఒక చేత్తో , ఆటో రాడ్ని ఇంకో చేత్తో పట్టుకొని కూర్చున్నాను. అదృష్టం ఏమిటంటే "ఎక్కడికి" అని ఆటో వాడు అడగలేదు ఎవర్నీ. అడిగితే నా దగ్గర సమాధానం ఉంటేగా. ఆ ఆటో ఎక్కడికి వెళ్తుందో తెలీదు. నేనెక్కడ దిగాలో తెలీదు. మొత్తానికి ఊళ్లోకే వెళ్తున్నాడు కదా అని ఒక ధైర్యం. వాడు ఆ ఆటోని విష్ణు చక్రంలా తిప్పేస్తూ సందులు, గొందులు తిప్పేస్తూ, రోడ్ మీద గతుకులు, గుంటలు పట్టించుకోకుండా రయ్యి రయ్యిమని దూసుకుపోతున్నాడు. వాడికి అలవాటు. రోజుకి ఎన్ని ట్రిప్పులు వేస్తే అంత ఎక్కువ సంపాదించచ్చు. నా పక్కని కూర్చున్న వాళ్ళంతా వయసులో ఉన్న టెకీస్! వాళ్ళంతా ఇదేమీ పట్టనట్టు హాయిగా సినిమాల గురించి మాట్లాడుకుంటున్నారు. నాకేమో ఒళ్ళు హూనం. నా దేశ సామాన్య ప్రజల కష్టాల సంగతేమో కాని నా కష్టం మట్టుకు భరించడం కష్టం గా ఉంది.

మొత్తానికి ఒక పావుగంట అయ్యాక ఆటో కొండాపూర్ జంక్షన్ దగ్గర ఆపాడు. హమ్మయ్య, ఇక్కడినించీ నాకు తెలిసిన హైదరాబాద్! ముందు బస్సు ప్రయాణానికి, తర్వాత బస్సు లేని టెన్షన్ కి, అటు పిమ్మట ఈ ఆటో ప్రహశనానికి బాగా అలిసి పోయానేమో విపరీతంగా ఆకలెయ్యడం మొదలెట్టింది

వెంటనీ పక్కనే ఉన్న ఒక టిఫిన్ సెంటర్ లో ఒక మసాలా దోశ లాగించేసాను!

ఆ తర్వాత హుషారుగా, ఉత్సాహంగా, ఉల్లాసంగా (కడుపు నిండింది కదా!) వచ్చి బస్సు స్టాప్ లో నిలపడ్డాను. సిటీ బస్సులు నాలుగయిదు ఒకదాని తోక పట్టుకొని ఇంకొకటి వచ్చాయి, కష్టాల్లాగా!  అన్ని బస్సుల్లోనూ పెజానీకం ద్వారం బైటి దాకా వేళ్ళాడుతూ ఉన్నారు. అయినా సరే అస్సలు పట్టించుకోకుండా స్టాప్ లో ఉన్న పెజలు అంతా ఆ నాలుగయిదు బస్సుల్లో దూరిపోయారు. ఆ బస్సులన్నీ నా కళ్ళకి అభినవ పుష్పక విమానాల్లా కనిపించాయి. ఎంతమంది ఉన్నా, ఎంతమంది ఎక్కినా ఇంకా ఒక అర డజనుకి తక్కువ కాకుండా జనం ఎక్కేయచ్చు వాటిల్లో ;)

ఈ పెజలంతా రోజూ అలా ఒకళ్ళ మీద ఇంకొకళ్ళు ఎక్కేసి గంటలు గంటలు ప్రయాణం చేయడానికి అలవాటు పడ్డ పెజానీకం. నేనలా కాదు కదా. చస్తే అలా భారీగా జనమున్న బస్సులో ఎక్కదలుచుకోలేదు. ఇది అతిశయోక్తి ! ఎందుకంటే ఒహ వేళ అలాంటి దుస్సాహసం చేద్దామనుకున్నా అది నా వల్ల కాని పని. ఎక్కబోయి కాలు జారి, చెయ్యి పట్టు తాపీ దభీమని కింద పడే ప్రమాదమే ఎక్కువ. అందుకని ఎంతసేపయినా సరే ఖాళీ బస్సులోనే ఎక్కాలని డిసైడ్ అయ్యిపోయా. ఒహవేళ అలా పడకుండా  పద్మవ్యూహంలోకి అభిమన్యుడు చొచ్చుకెళ్ళినట్టు, లోపలికి దూసుకెల్లితే ఇంకో ప్రమాదం ఉంది! అలవాటు లేని వ్యవహారం కదా? నా చొక్కా చింపుతారు, పర్సు కొట్టేస్తారు, షూ తొక్కేస్తారు, కళ్ళజోడు విరిచేస్తారు, జుట్టు చెరిపేస్తారు, వాచీ లాగేస్తారు :( ఎందుకొచ్చిన రిస్క్ ఈ వయసులో. కాసేపాగితే కొంపలేం మునగవుగా?

ఆ బస్సులన్నీ అలా దాదాపుగా నా స్టాప్ లో ఉన్న పెజలనదరినీ ఎక్కించెసుకొని వెళ్ళిపోయాయి. నేను ఇంకో ముగ్గురు మిగిలాం. తర్వాత ఒక రెండు నిమిషాలకే ఇంకో బస్సు వచ్చింది. దాదాపు ఖాళీగా! జనాలందరినీ ఆ ముందరి కాన్వోయ్ బస్సులన్నీ ఎక్కించేసుకున్నాయిగా! పాపం వీడికి డీజిల్ ఖర్చులు కూడా వచ్చేట్టులేవు ఇలా ఖాళీగా వెళ్తే! అయినా వాడి లాభ, నష్టాల సంగతి నాకెందుకు? హాయిగా ఎక్కి, దర్జాగా కిటికీ సీట్లో కూర్చున్నా. ఇది నాన్ AC! సాయంత్రం అయ్యిందిగా ఫర్వాలేదు. చల్లగానే ఉంది కాబట్టి సామాన్య పెజానీకంలాగా సర్దుకుపోవచ్చు.

అలా మొత్తానికి మళ్ళీ స్టేషన్ కొచ్చి ఇంటికెళ్ళేటప్పటికి రాత్రి 9 అయ్యింది. మళ్ళీ ఆ బస్సు ప్రయాణానికి అందులో నాన్ AC బస్సేమో భారీగా అలిసిపోయాను. విపరీతంగా ఆకలేసి డిన్నర్ కుమ్మేసి నిద్రోయా!

ఇంతకీ నా ముఖ్యోద్దేశం నెరవేరినట్టేనా?! అంటే ఈ సంఘటనని నా స్వీయజీవిత చరిత్రలో కాస్త చిలవలు, పలవలు చేసి ఒక చాప్టర్ చెయ్యచ్చా? వచ్చా ఏమిటి ఇంత కష్ట పడ్డాక?  ఒక చాప్టర్ రెడీ ;)

Brother In Law - Bike !!

సుమారు ముప్ఫై సంవత్సరాల క్రితం ఒకసారి మా బావ హైదరాబాద్ వచ్చి నా మోటార్ సైకిల్ తీసుకొని పొద్దున్నే ఊళ్లోకెళ్ళి సాయంత్రం 8 గంటలకి తిరిగి వచ్చారు! అది మామూలే! కాకపోతే వచ్చిన వెంటనే నన్నడిగిన ప్రశ్నకి నా గుండె గుభేల్లంది :(

ఏమని అడిగారో తెలుసా?! "ఏమోయ్ అరుణా! ఇంతకీ నీ మోటార్ సైకిల్ కి ఎన్ని గేర్లు?" అని!! మరి నా గుండె ఆగినంత పనయ్యింది అంటే అవదా? ఇదెక్కడి చోద్యం? ఎవరైనా ఈ ప్రశ్న పొద్దున్నే తీసుకేళ్తున్నపుడు అడుగుతారు. ఎందుకంటే ఈ గేర్లు అనేవి మోటార్ సైకిల్లల్లో రకరకాలుగా ఉంటాయి. మోటార్ సైకిల్ ఉన్నవాళ్ళకి, లేదా అప్పుడప్పుడూ ఇంకోళ్ళ మోటార్ సైకిల్ నడిపే వారికి ఈ విషయాలు సుపరిచితమే!

కొన్ని మోటార్ సైకిల్ల్స్ కి అన్ని గేర్లు కిందకే! మరి కొన్నిటికి అన్నీ పైకే! ఇంకోన్నిటికి ఫస్ట్ గేర్ పైకి, మిగతావన్నీ కిందకీ! మరి కొన్నిటికి ఫస్ట్ గేర్ కిందకి, మిగతావి పైకి! ఇహ బులెట్ మోటార్ సైకిల్ కి అయితే అది అన్నిటికీ విరుద్ధం! నేను చెప్పేది పాతకాలం క్లాసిక్ బులెట్ సంగతి. దానికైతే తతిమ్మా మోటార్ సైకిళ్ళకి విరుద్ధంగా దాని ప్రత్యేకత చూపించాలని గేర్ రాడ్ కుడి వేపు ఉంటుంది. బ్రేక్ ఎడం వేపు! ఈ మధ్య ప్రస్తుత కుర్రకారు దాన్నిహేండిల్ చెయ్యలేరేమోనని బులెట్ ని కూడా మిగతా మోటార్ సైకిళ్ళ లాగా కుడి వేపుకి బ్రేక్ మార్చారు! నాకీ విషయం నచ్చలేదు కాని నేనా విషయం ఆ కంపెనీ వాళ్లకి చెప్పలేదు. నాకు నచ్చని మార్పులు చేసే వాళ్ళతో నాకు మాటలేంటి? కటీఫ్!!

ఇంతకీ ఎవరైనా ఫస్ట్ టైం ఇంకోళ్ళ మోటార్ సైకిల్, మనకి అలవాటు లేని బ్రాండ్ తీసుకున్నప్పుడు ముందస్తుగానే ఈ గేర్ల విషయం తెలుసుకుంటాం! ఇలా 10 గంటలు తిరిగొచ్చాక కాదు :(

సరే నా మనో వేదనంతా గుండెల్లోనే దాచేసుకొని గుండె రాయి చేసుకొని సమాధానం ఇచ్చాను "ఏమో సార్? పొద్దున్న నేనిచ్చినప్పుడైతే నాలుగు గేర్లు! మరిప్పుడెన్నో తెలీదు? చూడాలి!" అని.
 

Lite Lelo!!

ముందస్తు మాట: ఈ నా "రచన" ఆంధ్రప్రభ నవంబర్, 1992 లో వేసారు.

"లైట్ లేలో"

ఓ రోజు ఆఫీసులో తీరిగ్గా కూర్చున్నప్పుడు, అంటే రోజూ తీరికే - అది వేరే విషయం , మా శర్మ నా దగ్గరకొచ్చి "ఇహ నా వాళ్ళ కాదండీ!" అన్నాడు.

ఇందులో కొత్తేమీ లేదు. వింత అంతకన్నా లేదు. కనీసం రెండు మూడు రోజులకోసారైనా  శర్మ నోటినుంచి ఆ డైలాగ్ వినిపిస్తూంటుంది. కాకపోతే ఒక్కోసారి ఒక్కో కారణం.

ఇప్పుడేమయ్యిందో?!

అదే అడిగాను.

"వానలగురించి ఆకాశంలోకి చూసి చూసి మెడ పట్టుకుపోతోందే తప్ప ఒక్క చినుకైనా రాలలేదు కదా?" అన్నాడు మెడ పట్టుకుని.

అతనన్నదాంట్లో ఆవగింజంత అబద్ధం కానీ అతిశయోక్తి కాని లేవు. ఈ ఏడాది హైదరాబాద్ ప్రజానీకం వానలకు ఎంత మొహం వాచిపోయారంటే, ప్రతిరోజూ సాయంత్రం, పగలు పనులుంటాయి కదా, ఇంటిముందు కుర్చీ వేసుకుని ఆకాశంలోకి చూడటం ఒక అలవాటైపోయింది.

ప్రజలంతా చకోరపక్షులైపోయారు కాని చుక్క వాన లెదు.

"మా కాలనీలో నిన్న ఓ నిమిషం వాన పడిందోయ్!" అని అదేదో డబల్ మర్డర్ అయినంత సెన్సేషనల్ న్యూస్ లాగా జనం చెప్పుకోవడం చిన్న ఫాషన్ కూడా అయ్యింది.

సరే, కథ మళ్ళీ ఫాస్ట్ ఫార్వర్డ్ చేసి మా శర్మ దగ్గరికి, ఆయన అరిగిపోయిన డైలాగ్ దగ్గరికి వద్దాం. మా శర్మకి ఏదో విధంగా ధైర్యం నూరిపోయకపోతే ఆయన ఇంకా నీరు కారిపోవడం, అతన్నలా చూసిన మిగతా వాళ్ళందరూ జావ కారిపోవడం వగైరా ప్రమాదం ఉంది. ఎంచేతంటే మా అందరిలోనూ శర్మ చాలా భారీ మనిషి. కొద్దో, గొప్పో చిన్న లీడర్ కూడా . మరంచేత అతన్ని కొంచం మూడ్ లోకి తెద్దామని "అయితే పదండి! "దేవి" లో మంచి సినిమా ఆడుతోంది దాన్నిండా వాన పాటలే!" అన్నాను   

ఈ డైలాగ్ మిగతా ఆంధ్రులకు కొంచం వింతగా అనిపించినా, మా హైదరా"బాధీ"యులకు మాత్రం ఏ మాత్రం వింత కాదు. ఇన్నాళ్ళూ మేము కూడా సినిమాలకి "చిరు"ని చూడ్డానికో, "విజైశాంతి" రెచ్చిపోయిందనో, అదీ, ఇదీ కాకపోతే పాటలు సూపర్ హిట్లనో వెళ్ళేవాళ్ళం.

కాని ఇప్పుడో - సినిమాలో వాన ఉంటె చాలు రెచ్చిపోయి చూసేస్తున్నాం. లేకపోతే వానలు ఎలా ఉంటాయో మరిచిపోయే ప్రమాదం ఉంది కదా!

ఈనాడన్ని సినిమాల్లోనూ ఓ వాన పాట మస్ట్. మన అదృష్టం బాగుంటే రెండు వాన పాటలు. ఇంక ఆ సినిమా మా ఊళ్ళోమట్టుకు వందరోజులు ఖాయం. "ప్రజలు కోరుకుంటున్నారు కాబట్టి ఇలాంటి పాటలు వగైరా సినిమాలో పెడుతున్నాం" అని నిర్మాతలు, దర్శకులు చెప్పడం ఎంత నిఝమ్!!

కాగా, పోగా ఇప్పుడు మేము "చిరు"కోసం కాకుండా చిరుజల్లు కోసం సినిమా చూస్తున్నాం!

అసలీ ఏడాది వానలెందుకు పడటంలేదు అని ఈ మధ్య టీవీలో వాతావరణ శాఖ డైరెక్టర్నిడైరెక్ట్ గా ఇంటర్వ్యూ చేసారు.

"వానలు పడకపోవడం ఏమిటి?! శుభ్రంగా పడుతున్నాయి" అన్నాడాయన.

ఆ ఇంటర్వ్యూ ని తిలకిస్తున్న ప్రజానీకం సగంమంది మూర్ఛపోయారు. ఇంటర్వ్యూ చేసే అమ్మాయి కూడా మూర్చిల్లింది. వెంటనే ఆ వాతావరణ డైరెక్టర్ పక్కనే ఉన్న గ్లాస్ లోని నీళ్ళు - కొంప తీసి అవే వాన నీళ్లంటాడేమో? - ఆ అమ్మాయి మొహం మీద చల్లాడు. ఆ ఉపశమనానికి ఆమె "లైట్"గా  తేరుకొని వెర్రి చూపులు చూడటం ప్రారంభించింది.

ఇంక ఆ డైరెక్టర్ గారు (వాతావరణ శాఖ) పరిస్థితి అర్థం చేసుకుని తనే ప్రశ్న వేసుకుని, తనే జవాబు చెప్పి ద్విపాత్రాభినయం చేసాడు. దాని సారాంశం ఏమిటంటే ..

"హైదరాబాద్ లో వానలు చాలా భారీగానే పడుతున్నాయట. అయితే మబ్బుల్లోనుంచి కిందకి ప్రయాణం కట్టిన చినుకులు ఈ భూమ్మీద వేడికి మార్గమధ్యంలోనే ఆవిరైపోయి మళ్ళీ మబ్బులైపోతున్నాయిట. ఇదొక విషవలయంగా తయారయ్యిందిట. దీనికేమైనా ప్రత్యేకమైన చర్యలు సిఫారసు చెయ్యమని ప్రభుత్వం ఓ "మబ్బు కమిటీ"ని కూడా వేసిందిట. వాళ్ళ నివేదిక అందగానే తక్షణ చర్యలు తీసుకుంటారుట. అప్పటివరకు హైదరాబాద్ లో వానలు పడతాయి కాని భూమ్మీద పడవుట. అంటే "టెక్నికల్"గా వానలు పడుతున్నాయి కాని "ప్రాక్టికల్"గా కాదుట" వగైరా వగైరా - ఇలాగే సాగింది ఆయన ఇంటర్వ్యూ ప్రహసనం.

పాపం ఈ పడీపడని వానలకి మొన్న ఆదివారం మావాడు - అయిదేళ్ళ  కుర్రకుంక బలైపోయాడు. అదెలాగంటే - ఆదివారం మధ్యాహ్నం మూడున్నరకి బైట ఆడుకుంటున్న వాడు లోపలికి పరిగెత్తుకొచ్చాడు.

"అమ్మా! అమ్మా! వాన ....వాన పడుతోంది" వాడి ఆవేశానికి, ఆనందానికి పట్టపగ్గాల్లేవు.
కాని జీవితంలో అన్ని ఆనందాలు క్షణికమే అని వాడికి ఓ క్షణం ఆలస్యంగా తెలిసింది!

ముందు వాడు, వాడి వెనకాల వాళ్ళ అమ్మ, నేను బయటకు పరిగెత్తాం. "ఏరా, వెధవా! వేలెడంత లేవు! అప్పుడే అబద్ధాలు మొదలెట్టావా?" అని వాడిని బాదేసింది కన్నతల్లి.
ఆవిడకు ప్రధమ కోపంలెండి!

పాపం! వీడికి మతిపోయింది. వాడు లోపలికి  100 కిలోమీటర్ల వేగాన పరిగెత్తాడే? అయిదు సెకన్ల క్రితం పడిన వాన ఏమైనట్టు? వాన పోయి దెబ్బలు మిగిలాయి.

"వర్షాధార బతుకు"లంటే ఇవేనా?!

వాడు వాకిట్లో ఉన్నప్పుడు చినుకులు మొదలెట్టడం నిజం. కాని వాడు లోపలి వచ్చి, మళ్ళీ బయటకు వెళ్ళేటప్పటికి ఆ పడిన నాలుగు చినుకులు ఆవిరైపోవడం, అది నాలుగు చినుకుల  వానగానే ఆగిపోవడం, వాడి వీపు విమానం మోత మోగడం చాల దారుణంగా జరిగిపోయాయి.

కేవలం "క్షణక్షణముల్ హైదరాబాద్ వానల్".

ఈ మధ్య ఈ ఊళ్ళో పెళ్ళిళ్ళల్లో గుమ్మం దగ్గర పన్నీరు జల్లడం మానేశారు. ఎందుకా? అమ్మాయిలు పన్నీరు బుడ్డీతో తలమీద పన్నీరు చల్లగానే  - ఇక ఈ జీవితంలో వానలు చూడవేమో అని బెంగపెట్టుకున్న ప్రజల నెత్తిమీద నిజంగా పన్నీరు జల్లులా అనిపించి ఎవ్వరూ అక్కడినుండి కదలడం మానేశారు. దాంతో పన్నీరంతా అయిపోయి, అమ్మాయిలు చేతులు నొప్పి పెట్టి, వాళ్ళు నీరు కారిపోయి, ఇక చల్లడానికేమీ మిగలక ఈ సంప్రదాయాన్ని మానేశారు.

ఇంతకీ అసలు కథ - మొత్తానికి శర్మని దేవీలో సినిమాకి లాక్కుపోయాను. సినిమా అయ్యాక జీవుడు తెగ ఆనందపడిపోయాడు. నేను స్కూటర్ తీస్తున్నాను.

"ఏమండోయ్! సినిమాలో వాన కొంపతీసి హాల్ల్లోగాని పడిందేవిటండీ?" అన్నాడు మహదానందంగా.

కొంపతీసి ఈ చకోరపక్షిగాడికి చూడక చూడక రెండు వానలు చూడగానే పిచ్చెక్కలేదు కదా? పూర్ ఫెలో!

"ఎందుకొచ్చిందా సందేహం?" సందేహించాను.

"మరేం లేదు. బట్టలన్నీ తడిసి ముద్దయిపోతేను!" అన్నాడు శర్మ

అది వాన మహత్యం కాదని, ఆ హాల్ ఏ.సి. మహాత్యం అని చాల కష్టపడి నమ్మించాను. కాని తరువాత జాలేసింది.

ఆ అమాయకుడిని ఆ వెర్రి నమ్మకంలోనే ఉంచేస్తే బాగుండేదేమో?!   

ఈమధ్య ఆదివారం వస్తోందంటే భయమేస్తోంది :(

ఈమధ్య ఆదివారం వస్తోందంటే భయమేస్తోంది:(

అదేమిటి సార్? అందరికీ ఆదోరం అంటే అమితానందం కదా? అంటారేమో! అనేముందు ఒక్కసారి ఇవాళ ఆదివారమే కాబట్టి నాలాగా కాకుండా మీరంతా విపరీతంగా ఖాళీగా ఉంటారు కాబట్టి ఒక్కసారి ఆసాంతం చదవండి. అప్పుడు తెలుస్తుంది. కర్ణుడి చావుకి వంద కారణాలు అన్నట్టు ఆదివారం అంటే ఎందుకు నేను భయపడుతున్నానో.

అసలు ఆదివారం అంటే ఏమిటి? అందరం వారం అంతా పని చేసి అలిసి పోతాం కాబట్టి శుభ్రంగా సెలవురోజు హాయిగా విశ్రాంతి తీసుకొని మళ్ళీ ఒక ఆరు రోజులు నిరవధికంగా పని చెయ్యడానికి సిద్ధం అయ్యిపోవడమే కదా?

కాని నేనో?

కారణం నం 1:ఆదివారం ఖాళీ కాబట్టి ఎవరు ఎక్కడికి రమ్మన్నా వాళ్ళతో తెగిన గాలిపటంలా ఊరంతా తిరిగేయ్యడం. దాంతో సాయంత్రానికి పనిరోజులకంటే ఎక్కువగా అలిసిపోవడం

కారణం నం 13: ఆరు రోజులు మా ఆవిడ చేతి వంట తింటాను కదా అందుకని ఒక్క రోజు ఆవిడకి కాస్త విశ్రాంతి ఇచ్చినట్టు ఉంటుంది, నాకు కూడా నా చేతి వంట (ఏ మాటకామాటే! నా వంట అమోఘం, అద్భుతం, అఖండం, ఇంకా ఇలాంటివే చాల చాల:) తిన్నట్టుంటుంది అని ఒక జంధ్యాల సినిమాలో శ్రీలక్ష్మి లాగా ఒక పెద్ద వంటకం కార్యక్రమం చేపడతాను. స్వీట్ చెయ్యడం పీకులాట పంచాంగం. తినడం నిమిషం లాగ! నేను చేసే ఆ వంటకం ఒక రెండు గంటలు వీజీగా పడుతుంది. తినడమో రెండు నిమిషాలు. కాని ఇలా ఈ నలభీమ పాకం చేసి అలిసిపోయి మళ్ళీ పుంజుకొనె లోగా సోమవారం వచ్చేస్తుంది

కారణం నం 44: ఆదివారం ఖాళీగా ఉన్నానని ఏదో ఒకటి కడగడమో, లేక బూజులు దులపడమో, ఇంకేదన్నా తుడవడమో ఇలాంటి భ్రుహత్పధకం ఒకటి చేపట్టి, అది ఎప్పటికీ అవ్వక, మధ్యలో ఆపలేక, ఎందుకు మొదలెట్టామో అని ఆత్మని అది జవాబివ్వకపోతే అంతరాత్మని, ఆపైన కుంఛమ్ ఓపిక మిగిలుంటే పరమాత్మని ప్రశ్నించి, ఎంత ప్రశ్నించినా  రాని జవాబు కోసం అలా శూన్యంలోకి చూస్తుంటే ఇంతలో పాత కాలం గోడ గడియారం ట్టంగ్ మని రెండు సార్లు కొట్టేటప్పటికి ఇంక స్నానం, ధ్యానం అన్నీ గాలికొదిలేసి హావురావురుమంటూ అన్నం తినేసి నిస్త్రాణంగా బోజ్జోవడం. లేచి చూస్తే ఏముంది "మీరు ఇవాళ లేచామనుకుంటున్నారేమో? మీరు లేచింది ఇవాళ కాదు. రేపు!" అని మా ఆవిడ సుప్రభాతం పలికితే అందులో గూడార్థం అర్థం చేసుకోనేటప్పటికి "ఏమిటీ ఈ పూట ఆఫీసుకి సెలవు పెట్టారా లేక వాళ్ళే ఇంక చాలు సెలవు తీసుకోమన్నారా" అన్న మా ఆవిడ ప్రశ్నతో గబుక్కుని పేపర్లో చూస్తే సోమవారం అని చదివాక అర్థం అయ్యేది. కుంభకర్ణుడి టైపులో ఒక 15 గంటలు బోజ్జున్నానని!

కారణం నం 72: అబ్బే ఇటువంటివి చేసి ఆదివారం అలిసిపోతున్నాం అని వెరైటీగా నేను మా ఆవిడా ఎంచక్కా బైటికి ఒక పెద్ద లాంగ్ డ్రైవ్ వెళ్లి బైట హోటల్లో భోజనం చేసి వద్దామని బయల్దేరితే, ఎటు వెళ్ళాలో తెలీక అలా బాగా దూరంగా ఉన్న ఏదో ఒక గుడికెళ్ళి అక్కడినుంచి ఏ హోటల్కి వెళ్ళాలని ఒక గంట తిరుగు ప్రయాణంలో డిస్కస్ చేసి చివరికి ఎప్పుడూ వెళ్ళే హోటల్కి ఎందుకు ఏదైనా కొత్త దానికి వెళ్దామని ఒక (పిచ్చి) నిర్ణయానికొచ్చి ఏదో కనిపించిన హోటల్లో ఒక కొత్త ఐటెం ఆర్డర్ ఇచ్చి అది వచ్చాక ఇలా కొత్త హోటల్లల్లో తెలీని ఐటమ్స్ చెప్పకూడదని నూట ఎనిమిదోసారి తిట్టుకుని, ఏదో తిన్నామనిపించి ఇంటికొచ్చి పడిపోయి భారీ ఎత్తుని అలిసిపోయాం కాబట్టి  వెంటనే ఒళ్ళు తెలీకుండా సాయంత్రం 7 దాక బోజ్జోని లేచి అనవసరంగా ఏమీ చెయ్యకుండా ఆదివారం వేస్ట్ అయిపోయిందని మరొక్క సారి నిద్ర మత్తులో వాపోవడం:(

వీటన్నితోపాటు నా ఏకలవ్య గురువుగారు www.Twitter.com/S_Sivakumar.  (అంటే నేను ఆయన్ని గురువుగా నియమించేసుకున్నాను. ఆయన అనుమతితో ప్రమేయం లేకుండా!:) Twitter లో #SundayScience  quiz అప్పుడప్పుడూ పెట్టినప్పుడు వచ్చీ రాని పరిజ్ఞానంతో వాటికి సమాధానాలు చెప్పడం, ఆయన సాయంత్రం కరెక్ట్ సమాధానాలు చెప్పేదాక విపరీతమైన మానసిక ఆందోళనకి గురవ్వడం (ఎందుకంటే నాకెంత వచ్చో, క్షమించాలి రాదో ప్రపంచం మొత్తం తెలిసిపోతుందేమోనన్న టెన్షన్ తో!) దాంతో ఇంకా మానసికంగా కూడా అలిసి పోవడం

ఇలా వేర్వేరు ఆదివారాలు పలుపలు విధములుగా విశ్రమించకుండా పరిశ్రమించి మామూలు పనిరోజులకంటే ఎక్కువగా అలిసిపోవడం అన్నది సర్వ సాధారణం అయిపోయింది.

మరందుకే ఆదివారం అంటే చెప్పలేని చెప్పుకోలేని భయం!

నోట్: పైన ఉదహరించిన కారణాల వరుస క్రమంలో ఏదో అపశ్రుతి దొర్లిందని పొరపాటు పడకండి! హైదరాబాద్లో ఆటోలో ప్రయాణించిన వాల్లెవరికైనా అలా అనిపించదు. ఎందుకంటే మా ఉళ్ళో ఆటో మీటర్లు అలాగే తిరుగుతాయి (అవి పని చేసినప్పుడు!)          

నోట్ 2: కాని ఇవాళ అనగా ఈ ఆదివారం మట్టుకు పైన ఉదహరించిన ఏ రకంగా కాకుండా ఇదిగో ఇది రాసి అలిసిపోయాను! మీరు భలేవారండీ! ఇంత నాలుగు ముక్కలు రాస్తే అలిసిపోతారేంటి ఎవరైనా? అని హాశ్చర్య పోయేవాళ్ళకి ఒక మనవి. రాసిన వాడికి తెలుస్తుంది ఆ "ప్రసవ వేదన"!!

A dashed down Jumbo wish :(

ఒక సంవత్సరంగా ఉన్న ఒక చిన్ని ఆశ ఇవాళ పేపర్ చదవగానే "హుష్ కాకి" అయ్యిపోయింది:(

అదేమిటంటే ఆమధ్య పేపర్లో చదివాను. మైసూరు మహారాజ వంశంలో చివరి రాజుగారు పిల్లలు లేకుండా మరణించారు అని. అంతే. నాకొక బ్రహ్మాండమైన ఆలోచన వచ్చింది. అదేమిటంటే నా చిన్నప్పుడు చాల జానపద సినిమాల్లో చూసాను. చందమామ కథల్లో చదివాను. పూర్వం ఎవరైనా రాజుగారు కూడా పిల్లలు లేకుండా మరణిస్తే రాజుగా ఎవరిని నియమించాలి అన్నదానికి ఒక పధ్ధతి అవలంబించేవాళ్ళు. అదేమిటంటే రాజుగారి మదపుటేనుగుకి ఒక తాజా పూలహారం ఇచ్చేవాళ్ళు. అప్పుడు ఆ ఏనుగు దానిష్టం వచ్చిన వేపు ఇష్టం ఉన్నన్నాళ్ళు తిరిగి దానికి ఇష్టం వచ్చిన వాడి మెడలో ఆ హారం వేసేది. వెంటనే ఆ వ్యక్తిని మహారాజుగా ప్రకటించేసి తతిమ్మా కార్యక్రమం చేపట్టే వాళ్లు. (ఆ ఏనుగు అప్పుడు అలా రోజులు రోజులు, కొండొకచో కొన్ని వారాలు అలా రాజ్యమంతా తిరిగేస్తూంటే ఆ పూలహారం వాడిపోతే, తరుచుగా మళ్ళీ తాజా హారాలు దానికిచ్చే వాళ్ళా అన్న డిటైల్ చరిత్ర పుటల్లో మరుగున పడిపోయింది!)

ఇప్పుడు ఈ మైసూరు మహారాజు గారి ఆస్థాన advisors కూడ ఇలా మరుగుపడ్డ సాంప్రదాయాన్ని పాటిస్తారేమో అని ఒక చిన్ని ఆలోచన వచ్చింది. ఏం? ఎందుకు అలా చెయ్యకూడదు? అసలే మైసూరుకి దగ్గరలోనే ముదుమలై అడవి ఉంది. దాన్నిండా బోల్డు ఏనుగులున్నాయి. అందులో మాంఛి నదరుగా ఉన్న ఏనుగు "అడవి రాముడు" సినిమాలో "కాళి"గా అద్భుతంగా నటించింది కూడా:) కాబట్టి అలా ఏనుగుల్ని తరుచుగా చూస్తుంటారు కాబట్టి, ఇప్పుడు వాటిని వాడుకొనే అవకాశం వచ్చింది కాబట్టి ఈ ఆలోచన వచ్చే అవకాశాలు చాల ఎక్కువ!

వెంటనే ఒక చిన్ని ఆశ కూడా! అదేమిటని మీరు అడగక్కరలేదు. చెప్పకుండా ఉండలేను! అలా వాళ్ళు దేశం మీదకి వదిలిన ఏనుగు సరాసరి హైదరాబాద్ వచ్చి నా మెడలో ఆ హారం వేసే అవకాశం ఉంది కదా అని:) అసలే  (అదృష్ట)లక్ష్మికి ఏనుగులు బాగా క్లోజ్ కూడా. ప్రతి లక్ష్మీదేవి ఫోటోలో వెనకాల రెండు ఏనుగులుంటాయి కదా! ఒక తెలుగు సినిమాలో ఓ డైలాగ్ కూడా ఉంది "లక్ష్మి దేవి బిజీగా ఉంటే ముందస్తుగా ఏనుగుని పంపిస్తుందని!

ఇలా ఆలోచన వచ్చిందే తడవు వెంటనే ప్రతి రోజు వీధి కుక్కకంటే ఎక్కువగా రోడ్లమీద తిరగడం మొదలెట్టాను. ఎందుకంటే ఏనుగు కంట్లో పడాలి కదా! నా ఇంట్లో నేను కూర్చుంటే ఎట్లా? పోనీ ఏనుగు నన్ను వెదుక్కుంటూ వస్తుందనుకుంటే నేను మేడమీద ఉంటానాయే! ఏనుగుకి మేడ ఎక్కడం కొంచం Jumbo ప్రొబ్లెం కదా. అయినా అంటే బాధ పడతారు కాని సమయం వస్తే అదృష్టం తలుపు తడుతుందని వీధి తలుపు వేసేసి, గడియ పెట్టేసి, ఏసి రూంలో ముసుగేసుకోని పడుక్కుంటామా? మన వంతు కూడా కుంఛమ్ సహకరించాలి కదా. అంటే కనీసం ఇంటి బైట ఒక నేమ్ బోర్డు పెట్టడం, పగలంతా వీధి తలుపు తీసి ఉంచడం లాంటివి అన్నమాట! కాని అదృష్టం ఏనుగు రూపంలో వస్తున్నప్పుడు ఇంకొంచం సహకరించాలి కదా. అందుకని రోడ్లన్నీ తిరిగేశాను.

కొన్నాళ్ళకి ఇంకో అనుమానం వచ్చింది. అదేమిటంటే ఆ సదరు ఏనుగుకి వయసు మీద పడ్డా, లేక బద్ధకం ఎక్కువైనా, లేక బొత్తిగా వ్యాయామం లేక కొంచం బరువు ఎక్కువైనా, లేక మరీ దూరం వెళ్తే మళ్ళీ ఇంత దూరం వెనక్కి నడవాలనే బ్రిలియంట్ ఆలోచన వచ్చినా ఆ ఏనుగు మైసూరు నించి హైదరాబాద్ దాక వచ్చే అవకాశాలు కొంచం సన్నగిల్లే ప్రమాదం లేకపోలేదు. అంతే ఇలా ఈ అనుమానం రావడం ఆలస్యం వెంటనే ఒక మంచిరోజు చూసుకుని బెంగుళూరు వెళ్లాను. వెళ్లి ఆ రోడ్లన్నీ లోకల్ కుక్కల కన్నా ఎక్కువగా తిరిగాను. కాని విధి వైపరీత్యం. నాకు ఏనుగు కనిపించలేదు. ఏదో నా పిచ్చి కాని నాకు ఏనుగు కనిపించడం ఏమిటి? ఏనుగుకి నేను కనిపించాలి కాని! అయినా నా ప్రయత్న లోపం లేకుండా కృషి చేసాను. కాని బెంగుళూరులో ట్రాఫిక్ మరీ ఎక్కువ. ఏనుగైనా సరే ఆ ట్రాఫిక్ సిగ్నల్స్ దగ్గర అలా గంటలు గంటలు ఉండిపోవాల్సిందే. నాకింకో చిన్ని సందేహం కూడా వచ్చిందండోయ్! సినిమాల్లో చూపించినట్టు ఏదైనా సిగ్నల్ దగ్గర ఒక వేపు ఏనుగు కోసం నేను, ఇంకో వేపు నాకోసం ఏనుగు చూసుకుంటూ, ఒకర్ని ఒకరు చూసుకోకుండా చెరో వేపు వెళ్లిపోయామేమోనని! అందుకీ ఇంగ్లీష్ వాళ్ళు "లైఫ్ ఈజ్ స్ట్రేంజర్ than ఫిక్షన్" అని వాళ్ళ భాషలో వాపోయారు! అయినా ఊరు కాని ఊళ్ళో కాబోయే మహారాజుని అలా వీధుల వెంట ఎక్కువగా తిరగడం మంచిది కాదని వెనక్కి తిరిగి వచ్చేసాను .

వచ్చేసి మా ఇంట్లో హాల్లో ఎంచక్కా కాలి మీద కాలేసుకుని కూర్చోడం మొదలెట్టాను. రేప్పొద్దున్న మహారాజు అయ్యాక అలాగే దర్జాగా కూర్చోవాలి కదా! ఇప్పటినించీ ప్రాక్టీసు అన్న మాట. అలా కాలి మీద కాలేసుకుని కూర్చుంటే కడుపు కాలే ప్రమాదం ఉన్నా కూడా లక్ష్య పెట్టకుండా! The Secret పుస్తకం చాలాసార్లు చదివి వంట పట్టించుకున్నాను! మనకేదైనా కావాలంటే అది మన దగ్గర ఉన్నట్టే ప్రవర్తిస్తే అది వెంటనే వస్తుంది/ జరుగుతుంది అని!

అలా కాలి మీద కాలేసుకుని కూర్చుంటే టైం పాస్ ఎలా? అందుకని పేపర్ ఈ చివరి నుంచి ఆ చివరిదాకా చదవడం మొదలెట్టాను. అదిగో అందులో భాగంగానే ఇవాళ పేపర్ చదివేస్తుంటే చూసిన షాకింగ్ వార్త  ఏమిటంటే మైసూరు మహారాణి ఎవరినో దత్తత చేసుకుందని!

మరి నా ఆశ "హుష్ కాకి" కాక "హుష్ ఏనుగు" అవుతుందా?

ఏమిటో జీవితం! చిన్ని చిన్ని కోరికలు కూడా తీరటం లేదు.

Unusual act of generosity by a stranger!

Two weeks ago I witnessed an unusual and interesting incident during my morning...err...evening walk!

btw...one advantage of going for an evening walk is that one can yield to the temptation from the Mirchi Bajji bandis, Pani puri bandis etc:)

And so it happened one evening couple of weeks ago  ....I was on the last leg of my evening walk and needless to say succumbed to the temptation of hot mirchi bajjis. As I was savoring my bajjis a gentleman, perhaps in his late 50's, ordered half a dozen each of mirchi bajjis & vadas packed. And after they were packed he asked for 2 more each of mirchi bajjis and vadas! Even the bandiwala too was surprised at this extra order and then that gentleman took the 4 bajjis to the waiting auto fellow (I didn't notice the auto till then) and offered them to him! The auto driver too was surprised but this guy insisted on him eating and told him "Khao! Khaane ke baad nikalenge" and once he finished eating they both sped off!

I was pleasantly surprised with his simple act of generosity.

And incidentally last week I too got an opportunity to do the same! I was going to a party at 7 PM and walked up to the main road where auto guys hang around. I found one auto there and incidentally at that junction my favorite mirchi bajji bandi will be there in the evenings. And I recalled the above incident and bought 4 mirchi bajjis and took one extra plate ...euphemism for paper:) and walked up to the auto guy and told him my destination. To my surprise he asked for a reasonable amount (For the uninitiated the auto guys in Hyderabad rarely come on meter!) and I said "Theek hai...pehle ye bajji khao...baad me chalenge". He too was surprised but accepted the bajjis and after he ate them off we went!!

Did you come across any such incidents like that unknown gentleman's generosity?

Sri Lakshmi Naraasimha Swamy Temple, Nacharam Gutta

This is my first travelogue!

I am fond of long drives and visit any place worth visiting within 150 KMs from Hyderabad. I've to go on these long drives at least once in 2 months.

So as part of this long drive (!!) on 12th January, 2014, Sunday decided to visit Sri Lakshmi Naraasimha Swamy Temple, Nacharam Gutta which is just 60 KMs from Hyderabad. We started at 9-30 AM from Karkhana after having breakfast at the very famous road side tiffin center opp Foodworld and reached Nacharam Gutta temple at 10-30.

Its on the Hyderabadl - Nagpur road and one has to take a right turn after the 1st toll gate just before Toopran. The highway up to the toll gate is 4 lane and very smooth without any pot holes. Don't take the 'U' turn within half a KM from the toll gate but after 1 KM there is a right turn and after traveling few KMs on this stretch suddenly we came across the Temple Arch (popularly called Kamaan) on the right side and we had to travel few more KMs on this road and suddenly found ourselves at the famous temple which is on the left side of the road.

This is a very famous temple in these parts and is also known as "Eluru Nacharam temple" Incidentally on Google maps you'll have to type "Nachram" to find route for this temple!!

We had a darshan of the deity within 5 minutes as there was no rush though it was a Sunday. Then we had a tour of the temple complex which is on a small 3 storey high hillock and there were few cave like structures to the side of the temple as can be seen from the following photos. The deity is one side of this huge boulder.

This temple is centuries old temple dedicated to Lord Narasimha Swamy. Through ages, the temple has been a source of solace and pilgrimage.  The temple got its name from a sincere devotee Nachar. It is believed that devotees who visit the temple after a dip in the River Haridra not only get rid of their sins, but also of skin diseases.

We walked through the cave like structure surrounding the temple and came out of the temple where if one wants they can pay Rs.100 for a "Sankalpa Godaan" wherein the Poojari will do small 5 minute pooja to the cow made available by the temple authorities and pilgrims have to buy Chana Dal and Gur to offer as prasadam to the cow. But we and the cow had to be satisfied with sugar as substitute for gur which wasn't available :(

Opposite to the temple on the other side of the temple one can see the reservoir which I believe is the river Haridra though we didn't venture there!

After feeding the cow by 11-30 AM we started back to the city and as our usual lunch time is 1 PM we decided have lunch in some restaurant in the city only and hence didn't stop en route though there were a couple of dhabas on the Highway and few restaurants too in Medchal town.

All in all this would be an ideal place for a half day trip/picnic.

Mission accomplished :)