వానాకాలం చదువులు!

 36 గంటల నుంచీ హైద్రాబాద్లో జోరుగా ఆగకుండా వాన పడుతోంది. 

నేను స్కూల్లో చదువుకునే రోజుల్లో ఇలా వాన పడితే స్కూల్ సెలవు! సెలవిచ్ఛేవాళ్ళా లేక మనం డుమ్మా కొట్టేవాళ్లమా అన్నదానికి చరిత్ర పుటల్లో క్లారిటీ లేదు. 

అదే కాలేజీకి వచ్చాక నిక్కర్ల నించి పాంట్లకి ఎదిగాం కాబట్టి కాస్త పెద్ద మనుషులం అయ్యామని ఒకింత బాధ్యతతో ఎంత వాన పడుతున్నా పట్టించుకోకుండా హీరోచితంగా ఆయాసపడుతూ, వానలో అయినా చెమటలు కక్కుతూ సైకిల్ తొక్కి కాలేజీకి వెళ్ళేవాళ్ళం. 

ఇప్పటి కుర్రాళ్ళలాగా పదో క్లాసు నుంచి ఆక్టీవా స్కూటర్లు, పాకెట్ మనీలు లేవు మాకు ఆ రోజుల్లో. కాస్త ఓ మాదిరి మిడిల్ క్లాస్ అయితే ఓ సైకిల్ కొనిచ్చేవాళ్ళు. 

సైకిల్ అయితే ఉంది కానీ సినిమా టికెట్ కి డబ్బులో. అబ్బో ఆ రోజుల్లో ఎంటీవోడు ఒక నెలంతా రాత్రిళ్ళు సైకిల్ తొక్కి లక్ష రూపాయలు సంపాదించే దానికంటే ఎక్కువ కష్టపడాల్సి వచ్చేది. ఓ అయిదు రూపాయల కోసం! 

అయిదు రూపాయలుంటే కుర్చీ టికెట్ 1-80 చొప్పున ఇద్దరికీ 3-60. ఇంటెర్వల్స్లో తలా రెండు బుజ్జి సమోసాలు, రెండు టీలు. రెండు సైకిళ్లకు సైకిల్ స్టాండ్ ఖర్చులు! అన్నీ కలిపి హాయిగా అయిదు రూపాయల్లో సినిమా చూసేసేవాళ్ళం. పది పైసలో పావలానో మిగిలేది కూడా! ఇప్పటి సంగతి చెప్పాలా? సినిమాకి వెళ్లాలంటే బ్యాంకు లోన్ తీసుకునే పరిస్థితి. 

కానీ ఆ అయిదు రూపాయలు "సంపాదించడం" బోల్డు కష్టం అయ్యేది. అయినా సరే పట్టు వదలని విక్రమార్కుల లాగ కూరలు తెచ్చినప్పుడో అర్ధ రూపాయో, అదృష్టం బాగుంటే ఓ రూపాయో, నెలవారీ సరుకులు తెచ్చినప్పుడు మట్టుకు పదో పరకో నొక్కేసో , అప్పుడప్పుడూ పోపుల డబ్బా మీద దాడి చేసో, కిందా మీద పడి అయిదు రూపాయలు సంపాదించి సినిమాలు చూసేవాళ్ళం. ఇప్పుడో ఇంట్లో మంచం మీద వెల్లకిలా పడుకుని మొబైల్లో, ఓపికుంటే హాల్లో సోఫాలో కూలబడి టీవీలోనో రోజుకో రెండు చెప్పున చూసేస్తున్నారు. నేను అనవసరంగా బోల్డు ముందు పుట్టేసానా అని బాధ పడిపోతూంటాను తీరిక వేళల్లో,  

ఇంతకీ అంత వానలో పొద్దున్నే కాలేజీకి ఎందుకు అంటే ఇక్కడో సీక్రెట్ ఉంది. ఇప్పుడు మీకు చెప్పితే ఏం ప్రాబ్లెమ్ లేదు కాబట్టి సీక్రెట్ ఓపెన్గా చెప్పేస్తా. వారంలో కనీసం రెండు సినిమాలకి కాలేజీ ఎగ్గొట్టి మ్యాటినీకి చెక్కేసేవాడిని నా బెస్ట్ ఫ్రెండ్ తో! ఇలా వాన పడిందని ఇంట్లో కూర్చుంటే మధ్యాన్నం సినిమా టైంకి కాలేజీకి అని బయల్దేరితే ఇంట్లో ఒప్పుకోరుగా? పొద్దున్న ఏం ఉడతలు పట్టావు? అప్పుడు వెళ్ళనిది ఇప్పుడెందుకో? ఓవర్ ఆక్షన్ ఆపి ఇంట్లో పడుండు అని మన ప్లాన్ కి అడ్డం పడతారుగా?

అందుకే పొద్దున్నే కాలేజీకి దేవుడా అంటూ, ఊసురోమంటూ వెళ్లడం! నా చిన్నప్పుడు నే పడ్డ కస్టాలు పగవాడికి కూడా వద్దు!

అంత కస్టపడి కాలేజీకి వస్తే మెచ్చి మేక తోలు కప్పక పోయినా కనీసం మన ఆదర్శాన్ని గుర్తించచ్చుగా లెక్చరర్లు? అబ్బే! ఆ రోజుల్లో అంత గుర్తింపు ఉండేది కాదు మా బోటి సిన్సియర్ విద్యార్ధులకి. 

"ఏం బాబూ? గాలి ఇటు మళ్లింది! మార్నింగ్ షో కి టికెట్స్ దొరకలేదా? "అని సూటిపోటి మాటలతో నా హృదయం ముక్కలు చేసేవాళ్ళు. అప్పుడు నా హృదయానికి పడ్డ క్రాక్స్ మొన్నీ మధ్య కార్డియాలజిస్ట్ చూసి బోల్డు హాశ్చర్యపడిపోయాడు. ఇన్నేళ్లు అసలు ఎలా బ్రతికారు మీరని! ఆ లెక్చరర్ల మాటలకి క్రాక్స్ ఇచ్చినా గుండెని రాయి చేసుకుని గుండ్రాయిలా అయిపోయాం కదా? అందుకని గుండులా ఇన్నాళ్లు బ్రతికేసా అని ఆయనకి  తెలీదు! నేను చెప్పలేదు!

అలా హృదయం  క్రాక్ అయ్యిందని చెప్పి ఎవ్వరికీ ఇవ్వకుండా మన దగ్గరే ఉంచేసుకోము కదా? ఓ అమ్మాయితో అన్నా "నా క్రాకులు పడ్డ హృదయం నీకే అంకితం" అని. నువ్వో క్రాక్ గాడిలా ఉన్నావని సుతారంగా తిరస్కరించింది. 

ఇన్ని మాటలు లెక్చరర్ల దగ్గర పడాల్సిన ఖర్మ మనకేంటి అని వాళ్ళు అలా తిట్టగానే "మాకు అటెండన్స్ వేస్తె మా దారి మేం చూసుకుంటాం మీకు, మిగతా సిన్సియర్ విద్యార్ధులకి ఇబ్బంది లేకుండా. లేదంటే ఇక్కడే కూర్చొని కాకిగోల చేస్తాం అని అల్టిమేటం ఇచ్చేసేవాడిని లెక్చరరుకి. మన లాంటి వుడ్ బి రౌడీలతో ఎందుకని పొండిరా అటెండన్సేగా వేస్తాలే అనేవాళ్ళు. (కానీ దుర్మార్గులు మోసం చేసేవాళ్ళు. డిగ్రీ మూడేళ్లు అటెండన్స్ తక్కువయ్యి కాండోనేషన్ కట్టాను) వెంటనే లేచి విజయ గర్వంతో బైటికి వాక్ అవుట్ చేసి కాసేపు కాలేజీ కాంపౌండ్ లో తచ్చాలాడి, ప్రిన్సిపాల్ కంట్లో పడితే మేటర్  ఎస్కలేట్ అయ్యి ఇంట్లోవాళ్ళకి మన నిర్వాకం తెలిసిపోయి కొంప కొల్లేరయ్యే ప్రమాదం ఉందని బైటికి వెళ్లి అలా ఉమెన్స్ కాలేజీ చుట్టూ గానుగెద్దులా ఓ సారి సైకిల్ తొక్కుతూ,ఇంకోసారి దాన్ని నడిపించుకుంటూ  అమ్మాయిలు ఎంతైనా బుద్ధిమంతులు. కాలేజీ వదిలి బైట మనలా బేవార్స్ గా తిరగరు అని తెలిసినా సరే తిరిగి ఒక్కమ్మాయి కనిపించక ఇహ చేసేది లేక ఇంకో జంక్షన్ కి వెళ్లి ఓ టీ తాగి లంచ్ టైం కి ఇంటికెళ్లి ఆవురావురుమంటూ భోజనం లాగించి మళ్ళీ సైకిల్ వేసుకుని "కాలేజీకి" వెళ్ళేవాళ్ళం!

వేటగాడు సినిమాలో రాజబాబు చెప్పినట్టు "ఏంటో గురూ? ఆ రోజులే వేరు"?

శ్రీశైలం - మర్చిపోలేని అనుభవం

1979 నెల గుర్తు లేదు. నేనప్పుడు ఎంబీఏ చదువుతున్నాను. మా క్లాస్ లో మేము ఏడుగురం ఒక బ్యాచ్. మమ్మల్ని మేము మాగ్నిఫిసెంట్ సెవెన్ గా (ఆ ప్రఖ్యాత ఇంగ్లీష్ సినిమా చూసారా?!) పిలుచుకునేవాళ్ళం 

మాలో ఒకడు కోటీశ్వరుడు. వాడి దగ్గర ఓ ఫియట్  కారు ఉండేది. అందులో మేము ఏడుగురం చాలా రోడ్ ట్రిప్స్ వెళ్ళాం. ఏడుగురు చిన్న ఫియట్ లో ఎలా పట్టారు అని ఓ సందేహం రావచ్చు మీకు. ఆ రోజుల్లో అందరం సన్నగా వెదురు బొంగుల్లా, చీపురు పుల్లల్లా ఉండేవాళ్ళం లెండి!

ఓ సారి శ్రీశైలం వెళదామని నిర్ణయించుకుని లేడికి లేచిందే ప్రయాణం అన్నట్టు ఆ వచ్చే శనివారం శ్రీశైలం చేరుకున్నాం. ఓ సత్రంలో మకాం. పేరు గుర్తు లేదు. 

పొద్దున్నే టిఫిన్ తిన్నాక దైవ దర్శనానికి అందరం వెళ్ళాం. నేను మట్టుకు గుడి బైట ఉండిపోయా. ఎందుకంటే ఆ రోజుల్లో నేను దేవుడి గురించి ఆలోచించేవాడిని కాదు. నమ్మకం ఉందా లేదా అంటే కూడా సమాధానం లేదు. అయన మట్టుకు ఆయన ఉంటాడు. నా మట్టుకు నేను అన్న సిద్ధాంతం. మిగిలినవాళ్లంతా వెళ్లి దర్శనం చేసుకుని వచ్చారు. 

తర్వాత ఓ గంట భుక్తాయాసంతో సేద తీరి పాతాళ గంగ (అనే గుర్తు! లేక ఇంకేదైనా పేరేమో?) దగ్గరకి వెళ్ళాం. అప్పట్లో అది ఉన్న ప్రదేశం వేరు. డాం కి అవతల ఉండేది. ఇటీవల డాం కి కింద ఓ ప్రదేశాన్ని పాతాళ గంగ అంటున్నారు. 

అక్కడ చాలా పుట్టిలు ఉన్నాయి. వాటిల్లో ప్రజలని ఎక్కించుకుని ఓ రౌండ్ వేసి తీసుకొస్తారు. 

పుట్టి / దొన్నె అంటే ఎలా ఉంటుందో పై ఫొటోలో చూడండి 

సరే మేము ఒక అతనితో బేరం కుదుర్చుకున్నాం. మమ్మల్ని అక్కడినించి డాం దాకా తీసుకెళ్లి మళ్ళీ వెనక్కి తీసుకురావడానికి.  

ఆ రోజుల్లో శ్రీశైలం డాం ఇంకా సగం మాత్రమే కట్టారు. రెండు వేపులనించి 25% కట్టారు. అంటే మధ్యలో 50% ఖాళీ. ఈ కృష్ణ నది నీళ్లన్నీ ఆ 50% గ్యాప్ లోంచే ప్రవహిస్తాయి. 

మీకు సులభంగా అర్ధం అవ్వడానికి నేను వేసిన బొమ్మ! Not to scale!

మేము ఏడుగురం నెమ్మదిగా భయపడుతూ భయపడుతూ ఆ పుట్టి ఎక్కాం. చుట్టూ ఒక వలయంలా కూర్చున్నాం. పుట్టిలో మన కాళ్ళ దగ్గర కొంచం నీళ్లు లోపలి వస్తాయి. బైట చేతికి నీళ్లు అందుతాయి. నాకసలే ఈత రాదు. 

అందరినీ కదలకుండా కూర్చోమని ఆర్డర్ వేసాడు పుట్టిడ్రైవర్! ప్రవాహానికి ఎదురుగా కాకుండా డాం వేపు వెళ్తున్నాం కాబట్టి కొంచం వేగంగానే వెళ్తోంది పుట్టి. ఆ డ్రైవర్ చేతిలో ఓ పొడుగాటి వెదురు బొంగు ఉంది. దాంతో అతను పుట్టిని స్టీరింగ్ చేస్తున్నాడు. కొన్ని నిమిషాలు అయ్యాక మా అందరికీ ఓ విషయం అర్ధం అయ్యింది. 

అదేమిటంటే పుట్టి అతని కంట్రోల్ లో లేదు. అతను చేస్తున్నది కేవలం అది నది మధ్యకి వెళ్లకుండా ఆపడం!. అతని ప్రయాస మాకు బాగా తెలుస్తోంది. దాంతో భయం లోపల దాచుకోవడానికి అన్నట్టు అందరం కుళ్ళు జోకులు వేయడం మొదలెట్టాం. 

మీకెవరికైనా ఈత వచ్చా అనడిగా నేను 

నా పక్కనే ఉన్న ఫ్రెండ్ నాకు వచ్చు కానీ ఇంకొకడిని రక్షించలేను అన్నాడు. ముందరి కాళ్ళకి బంధం వేస్తూ !

నేను వదులుతానా? ఏం ఫర్వాలేదు. నూవ్వు ఈత  కొట్టు. నేను నీ నడుం ఉడుం పట్టు పట్టుకుని వదలను. అన్నా

నువ్వలా చేస్తే ఇద్దరం పోతాం అన్నాడు 

నేను రాజులాంటివాడిని. నేనంటూ పొతే నాతొ పాటు ఇంకొంతమంది పోవాల్సిందే అని ఇంకో కుళ్ళు జోకా! 

ఆ రోజుల్లో నా ఒక్కడి దగ్గరే కెమెరా ఉండేది. అన్ని టూర్స్ ఫోటోలు నేనే ఫోటోగ్రాఫర్. 

సరే అంత భయంలో అందరికీ ఫోటోలు  తీసా! నా ఎదురు వాడికి కెమెరా ఇచ్చి నా ఫోటో తీయించుకున్నా. కానీ గమ్మత్తు ఏమిటంటే యిప్పుడు ఎవరి దగ్గరా ఆ దొన్నెలో తీసుకున్న ఫోటోలు లేవు! 

ఒహవేళ మనందరం మునిగిపోయి పొతే ఈ కెమెరా ఎప్పుడైనా ఎవరికైనా దొరికితే మన ఫోటోలు  చూసి అయ్యో పాపం అంటారు అని దాదాపు ఏడుపు మొహంతో అన్నా! కెమెరా మునిగాక ఇంకా ఫొటోలేమిటి? అదంతే లెండి. చావు భయంలో బుర్ర అలాగే అద్భుతంగా పని చేస్తుంది కొంతమందికి!

అప్పటికి మా అందరికీ ఇంకో భయంకరమైన విషయం అర్ధం అయ్యింది. ఏమిటంటే డాం గుఅటూ ఇటూ కొంత కట్టి మధ్యలో వదిలేయడంతో కృష్ణా నది రెండు ఒడ్డుల దగ్గర కొంత మేర నీళ్లు కదలనట్టు కనిపిస్తాయి. కానీ మొత్తం నీరు డాం దగ్గర పడే కొద్దీ కేవలం మధ్యలో  50% గ్యాప్ లో వెళ్లడంతో ఒడ్డు వేపు ఉన్న నీళ్లు కూడా మధ్య ప్రవాహం వేపు అలా వెళ్లిపోతున్నాయి. 

పుట్టి డ్రైవర్ అలా మధ్య  ప్రవాహం  వేపు  వెళ్లకుండా విశ్వ ప్రయత్నం చేస్తున్నాడు. మా పరిస్థితి త్రిశంకు స్వర్గం! నది మధ్యలో వేగంగా వెళ్తున్న ప్రవాహానికి ఒడ్డు వేపు నిదానంగా వెళ్తున్న ప్రవాహానికి మధ్యలో అటూ  ఇటూ ఊగిసలాడుతున్నాం!

నాకు అప్పుడు ఎక్కడ లేని భక్తి పుట్టుకొచ్చింది గంట ముందు గుళ్ళో దర్శనానికి వెళ్లని వాడినైనా! ఓం నమశ్శివాయ అని గొణుక్కుంటూ వణుకుతూ ఉన్నా. 

బహుశా లోగడ ఇలా ఇలాంటి పుట్టిలో నాలా ఈత రాని వాళ్ళు అత్యంత ధైర్య సాహసాలు ప్రదర్శించి ఇలాంటి పుట్టి ఎక్కి నీళ్ళ మధ్యకి వెళ్ళగానే వాళ్ళకి ఈత రాదన్న విషయం గుర్తొచ్చి బ్రహ్మానందంలా "ఆపండిరోయ్" అని అరవబోయి నీళ్ళ మధ్యలో ఆపేస్తే ఇంకా భయంకరం అని తట్టి భయాన్ని, ఏడుపును మింగేసి ఇహ నీవు తప్ప ఇహ పరం బెరుగ అని హఠాత్తుగా కొంతమందిలో  భక్తి పుట్టుకు రావడంతో దీన్ని అప్పటినుంచి పుట్టి అని పిలవడం మొదలెట్టారు అని చరిత్రకారుల అనుమానం! అభిప్రాయం!అంతకు ముందు దీన్ని దొన్నే అనేవారు

ఇప్పుడు ఇదంతా రాస్తూంటేనే నాకు కాళ్ళు చేతులు వణుకుతున్నాయి అప్పటి  ఆ భయంకర దృశ్యం కళ్ళ ముందు మెదులుతూంటే!

దాదాపు డాం కి ఒక 150, 200 అడుగుల దూరం వచ్చేసాం. పుట్టి డ్రైవర్ కి చెమటలు పడుతున్నాయి. మా సంగతి అడగొద్దు. మా చెమటలకి కృష్ణా నదిలో వరదలు వచ్చాయా అన్నట్టు పడుతున్నాయి. 

కొంతమందిమి నిర్మొహమాటంగా సిగ్గు వదిలేసి వణకడం మొదలెట్టాం. చావబోతూ ఇంకా సిగ్గేటి? మాటలు బడతడుతున్నాయి. 

అప్పుడు వినిపించాయి కేకలు! యమ  భటుల కేకల్లా లేవే? అక్కడికి అవెలా ఉంటాయో మాకు తెలిసినట్టు!

మరెవరు పెడుతున్నారు ఆ కేకలు?

ఎవరంటే డాం దగ్గర పైన నిలబడి మమ్మల్ని చూసిన కన్స్ట్రక్షన్ ఇంజినీర్లు. పనివాళ్ళు. 

అప్పుడు ఒకరకంగా ఆనందం వేసింది. ఎందుకంటే మేము మునిగిపోతే ఆ విషయం ప్రపంచానికి చెప్పడానికి, తర్వాత  మా శరీరాలు (శవాలు అనడానికి మనసొప్పుకోవడం లేదు!) వెదకడానికి బోల్డు మంది సాక్షులు. హమ్మయ్య! అనాధ మరణం కాదు మాది. 

అప్పటికి డాం కి బాగా దగ్గరకొచ్చేసాం. మా పుట్టి డ్రైవర్ ఇహ వాడు నేర్చుకున్న విద్య అంతా గుర్తు తెచ్చుకుని ఎలా అయితేనేం మమ్మల్ని ఆ మధ్య ప్రవాహం లోకి వెళ్లనివ్వకుండా డాం దగ్గరకి తీసుకొచ్చాడు. 

అక్కడో తుప్పు పట్టిన పడుతున్న ఇనప నిచ్చెన ఉంది పైకి వెళ్ళడానికి. 

మా పుట్టి ఆ నిచ్చెన దగ్గరకి తీసుకొచ్చి ఆపాడు.. 

పైనించి అందరూ కేకలు పెడుతున్నారు "ఒకళ్ళ తర్వాత ఒకళ్ళు ఎక్కండి. అందరూ ఒక్కసారి ఎక్కితే ఊడిపోతుంది. అని 

కానీ చచ్చి బ్రతికిన వాళ్ళం మేం వింటేనా? చచ్చి బ్రతికితే మరింత తొందరగా చావు ఉండదని ఓ నమ్మకం ఆయే! అందరం ఒక్కసారి నిలపడి ఆ నిచ్చెనని ఎక్కడ దొరికితే అక్కడ పట్టుకున్నాం. మీలో ఎవరన్నా Mad Mad Mad World  సినిమా చూసుంటే క్లైమాక్స్ సీన్ గుర్తు చేసుకోండి! అలా అన్నమాట.  పుట్టి దాదాపు తలకిందులు అయ్యే పరిస్థితి వచ్చింది. 

కానీ ఎవ్వరం నిచ్చెన మీద పట్టు వదల్లేదు. ఒహవేళ నిచ్చెన ఊడిపోతే మళ్ళీ అందరం నీళ్లలో పడ్డా సరే. ఆలా ఓ నిమిషమో,  గంటో సమయం తెలిసి ఛస్తే కదా ఆలా వేళ్లాడాక అందరికీ కాస్త బుర్ర పని చేయడం మొదలు పెట్టింది. దాంతో అందరికంటే ముందు ఎవరు ముందు నిచ్చెన ఎక్కగలరో వాడు ఎక్కి వీర వేగంగా పైకెళ్లిపోయాడు, వాడి తర్వాత ఇంకొకడు. తర్వాత నేను. అలా అందరం ఒకళ్ళ తర్వాత ఒకళ్ళం పైకెళ్ళాం. అదృష్టం బాగా లేకపోతే ఇంకా పైకి వెళ్ళేవాళ్ళం. 

పై ఫోటోలు చూస్తే మీకు అర్ధం అవుతుంది. డాం దగ్గర పరిస్థితి ఎంత భయంకరంగా, వరద నీరు ఎంత భీభత్సంగా ప్రవహిస్తోందో ఉందొ!

అప్పుడు తిట్టారు చూడండి ఆ ఇంజినీర్లు. 

ముందు పుట్టి డ్రైవర్ ని "నీకు బుద్ధి ఉందా లేదా? కుర్రాళ్ళని వరదలో ఉన్న నదిలో వేసుకొస్తావా? మరీ అంత కక్కుర్థా? "

వార్నీ కృష్ణా నది వరదల్లో ఉందా? ఆ సంగతి తెలిస్తే ఈ సాహసం చేసేవాళ్ళం కాదుగా?

తర్వాత మమ్మల్ని తిట్టారు! "వాడికి బుద్ధి లేకపోతె మీ బుద్ధి ఏమయ్యింది. పైగా అందరూ చదువుకుంటున్న స్టూడెంట్స్. ఇలా ఏడుగురు ఒక పుట్టిలో అదీ వరదల్లో ఎక్కేస్తారా?" 

బ్రతికి బైట పడ్డాం కదా ఇహ వాళ్ళు ఎంత తిట్టుకుంటే మనకేం?

నేను ఉన్న వాడిని ఊరుకోకుండా "సార్ ఇక్కడ ఎంత లోతు ఉంటుంది" అని అడిగా?

800 అడుగులు అన్నారు! నా గుండె అప్పుడు ఆగిపోయింది!

ఓర్నాయనో! 800 అడుగులే? అయినా 4 నాలుగొడుగుల పైన ఎంతున్నా మనకొకటేగా? అయినా 800 అడుగులు టూ అండ్ హాఫ్ మచ్ యార్! (ఇది నా బ్లాగ్ పేరోచ్!)

మేము బ్రతికి బట్ట కట్టేటప్పటికీ టైం నాలుగయింది. వాళ్ళో గంట (ఆలా అనిపించింది లెండి) తిట్టారు. మాక్కూడా వణుకుతున్న కాళ్ళు చేతులు వెరసి మొత్తం ఒళ్ళు స్వాధీనం లోకి రావడానికో గంట పట్టింది. అప్పటికి అయిదయ్యింది. 

పుట్టి (పన్ ఆక్సిడెంటల్!) బుద్ధి ఎరిగాక ఇంత యమగండం నించి  తప్పించుకోవడం ఇది నాకు మూడోసారి!

ఇంత సాహసం చేసామేమో ఇహ చూడండి అప్పుడు  వేసింది ఆకలి. గజ ఆకలి! వీర ఆకలి!! భయంకరమైన ఆకలి! 

అందరం పొలోమని కాళ్ళు ఈడ్చుకుంటూ దగ్గరలో ఉన్న ఒక కాకా హోటల్ దగ్గర కూలబడ్డాం! ముందస్తుగా వాడి హోటల్లో ఉన్నవి, కనిపించినవి అన్నీ తినేసాం. ఏడుగురం కదా. వడలు, పుణుకులు టైపు గ్లాస్ షెల్ఫ్ లో పెట్టినవి అన్నీ లాగించేసాం. 

ఆకలి మీదున్న పులి నరమాంసం రుచి  మరిగితే దాని ఆకలి ఎలా పెరిగిపోతుందో అలా కొంచం తిండి కడుపులోకి వెళ్ళగానే ఆకలి ఇంకా ఎక్కువయ్యిపోయింది. 

అప్పుడు ఆర్డర్ ఇచ్చి దోశలు వేయించుకుని లాగించాం. వాడి దగ్గర ఉన్న పిండి అయ్యిపోయేదాకా. 

అప్పటికి శాంతించాం అందరం. అప్పుడు టైం ఆరున్నర!

ఇక్కడ బస్సు స్టాండ్ ఎక్కడ మేం మా సత్రానికి వెళ్ళాలి అని అడిగితే చివరి బస్సు వెళ్ళిపోయింది. మళ్ళీ రేప్పొద్దున్నే అని చెప్పారు. 

ఓరి దేవుడో! ఇదేటిది? సరే అయితే మాకు తోవ చెప్పండి. మేము నడుచుకుంటూ వెళ్తాము అన్నాం 

వెళ్ళండి వెళ్ళండి ఏ పులో, ఎలుగుబంటో ఎత్తుకుపోతుంది ఒకరిద్దరిని అని నవ్వారు

వార్నీ! మరిప్పుడేటి సేయడం. చేసేదేముంది. ఇక్కడే ఎక్కడో పడుకుని అదే పడుండి పొద్దున్నే ఫస్ట్ బస్సులో వెళ్లడమే 

ఇహ చేసేది  లేక ఆ కాకా హోటల్ వాడిని బ్రతిమాలి బైట రోడ్ మీద నులక మంచాలు బెంచీలు వేయించుకుని వాటిమీద హాయిగా బజ్జున్నాము. 

పొద్దున్న లేచి చూస్తే అందరి చెప్పులు మటుమాయం! హాం ఫట్!

నూకలుంటే ఎంతటి ప్రమాదంలోంచి అయినా బ్రతికి బట్ట కడతాం అన్నదానికి మేమే నిదర్శనం. 

కధ కంచికి. మేము శ్రీశైలం సత్రం మీదుగా మా ఇళ్ళకి. 

 

 

 

Destiny - 2

Month: August, 1998.

Date: Forgot. And it’s irrelevant, immaterial and inconsequential!! If you've read English books of 50's & 60's you would know from where I got this phrase!

Time: 6-30 PM.

I was sitting alone in my office in the second floor in Ameerpet X Roads. By the way I had a corner office back then😎

(For those of you who don't know me or haven't bothered to read my Bio I'm A Recruitment Consultant since 1996)

Suddenly a young guy popped in hesitatingly and murmured "Where's the washroom"?

Since my office is the last room he presumed it to be a washroom and I could see that he was visibly disappointed!

Told him it's on the third floor.

As I was looking through the window enjoying the sound and sight of the rain outside he appeared again and this time he entered my office and came up to my table.

I was a bit perplexed and wondered whether he would ask me for tissue paper 😂

But to my surprise he didn't. Instead, he asked "Are you a Recruitment Consultant"?

Obviously in his earlier visit he saw my name board above the front door but postponed his urge to meet me as he's had other pressing need at that point of time!

I said "Yes. Of course!"

Then he unbuttoned the top button of his shirt and like a magician pulling out a rabbit from a hat pulled out a paper and put it on my table and sat in the chair.

Obviously that piece of paper was his resume!

Now this would definitely come as a surprise to the Gen Z and Millennials! But sales guys in those days were known to carry their resume with them in different novel ways like this. You never know when you need one you know!

Well in those days there were no handy hand wash lotions so I couldn't disinfect his resume and had to handle it with ungloved hands. Eeks.

Anyway I knew he is a sales guy seeing where he kept his resume (close to his heart, so to say!).

I interacted with him just as I would any other candidate and realized that he fits the bill for a sales position I've on hand in a national company for which I had no good candidates for the same.

It's as if God sent him my way saying how desperately I was struggling to find suitable candidate.

Just to put it in the right perspective there were no job portals (as well as email and Mobile) in those days and the only way to get candidates is by word of mouth! Or through out of box ideas which is my favorite.

So imagine my luck. A right candidate walking into my office with his resume! Nothing short of a miracle.

Since I was also a sales guy, I wasted no time in "selling" that job to him and he agreed to attend the interview.

I immediately called the concerned client and faxed the resume and that guy was called for an interview on the very next day.

He was found suitable and got selected. He joined shortly thereafter.

- a guy in a heavy rain looking for a washroom on the second floor
- and discovering my office in the process
- and me having the "right" job on hand at that point of time
- and that guy also looking for a change of job
- and the client finding him suitable for their needs

- isn't ALL of these Destiny?! Or do you have a better explanation?

Was it destiny?!

 Destiny!

1996 April I became self employed by starting Manhunt Consultants, a Recruitment Consultancy. As I couldn’t get a job when I wanted one, I got into the business of finding jobs for others! And the very fact that after 27 years I’m still running it proves that I was successful in that!

Well to get back to the main story (!) just 4 months later I heard that a new MNC was recruiting large number of staff at all levels and especially in Sales and Marketing as they have to start operations.

I had 15 of sales and marketing experience in FMCG industry prior to becoming self employed.

As I became self employed out of compulsion and not because I wanted to, I sent in my resume to them and was promptly called for an interview.

On the interview day I got out of my office (which was bang in the center of Ameerpet X Roads) at 10-45 AM to attend the interview at 11 AM in Grand Kakatiya Hotel where the MNC took one whole floor to kick start their operations.

As I took my bike off stand, I realized that I had a flat and got panicky! In those days there were fewer Autos and 2/3 came but with passengers and my panic level went up by few notches! An empty Auto appeared but when I told him the destination which is just about 1 KM he refused and drove off. Panic was touching 10!

Then saw another empty auto coming and I just stood in its way and when he stopped sat in the back seat and told him to go to Grand Kakatiya and as he was about to protest told him I would pay Rs.25 which was a huge amount back then! He agreed and I reached the hotel at 11.

I found out their floor which was 13th (bad omen?!) and wondering that I couldn’t see that many floors from outside got into the lift and realized that the floor numbers started from 10!

And as I got out of the lift saw a Foreigner and I just murmured “Arun, Interview etc.,” He looked at his watch and said “Mr. Arun you are supposed to meet me at 11 AM. 11 is 11 NOT 11-05! Sorry I can’t see you”

Crestfallen I walked out in slow motion and I don’t remember how I reached my office.

Was it destiny that caused the puncture and redirected my life totally in another direction?

Sometimes I wonder how my life would’ve been if only I got into that company!

PS: I have neither applied for jobs nor got any interview calls thereafter!

#destiny

Quiet quitting Social Media!

Breaking!

I've decided to quiet quit social media w.e.f. tomorrow!

Quiet quitting means I'll be present in SM but will not be tweeting/posting. I'll just restrict myself to posting photos I shoot. No textual tweets. None.

Few random thoughts.......

SM is taking up quite a lot of my time and I realized that the returns aren't proportional to the time I'm spending there. Some of you might have noticed that I've drastically reduced my tweeting/posting of late. I'm spending the time saved on off line life and greatly enjoying it. Quiet quitting will give me more of that life.

By the way I always wonder how some employees are such a prolific tweeters whereas I being self employed can't find that kind of time to tweet!

And though in general people are nice Twitter gives anonymity for people and few of them take advantage of it and comment using unparliamentary language. They are totally unaware of BNBR (Be Nice. Be Respectful) . I don't mind them tweeting using words of their choice but it hurts when they use abuse words in comments to my tweets.

And more often than not they are commenting in a harsh manner because either they don't enjoy/ understand the humor in my tweets and take things literally or they can't appreciate what I write with their very limited knowledge of Telugu (or English) sayings, culture or traditions. Or as I'm fond of saying they are shaving the egg with a Gillette Mach 4 razor! And most of them don't know what give and take respect means. No matter what the reason, reading such abusive language does leave a bad taste in the mouth. And my upbringing is restraining me from paying them back with the same coin and this is causing me stress. And responding to them is like throwing stone in the mud. They are the mud and any sensible person would better avoid mud! My objection is not against criticism or comments but only against the language and tone of them.

I don't NEED to suffer their uncivilized behavior and hence this decision.

One of my shareable passions is writing, mostly in Telugu and also in English. Over a period of more than 3 decades I've developed a certain style of writing and just can't or rather don't want to change. In 80's and 90's I was writing on and off but decided to give it a pause when I became self employed in 1996.

My unpublished writings are more than the published ones till then as I didn't bother to send majority of them to publications because they aren't "stories" per se and the main stream magazines will not publish them! Incidentally I haven't published them even in SM.

But the growing popularity of SM gave me the opportunity to self publish. And I slowly started to write. The advantage of FB and Twitter is that we need not write stories. We can write anything and it could be one sentence or ten pages!

I enjoyed writing in the last decade.

But now I got to "kill" my passion for writing. Writing is difficult, not writing isn't! Or I'll write and keep them to myself like I did in the last millennium but will miss the pleasure of sharing them with you all.

I'm not a professional writer meaning I can't write at will. I write ONLY when I get a line of thought and In the recent past I noticed that I'm not getting that spark of inspiration to write unlike in the distant past. May be age is catching up or something else. And so semi quitting doesn't really make a difference as I'm hardly writing these days.

In Facebook no one will miss me! I'm hardly posting there and FB's algorithm is such that if we post infrequently it hardly shows up in any one's TL! Which is exactly happening right now. No one is seeing my posts there of late!

I've another passion too which I can share in SM i.e., photography! In fact I was shooting from 1975 but till the advent of digital photography those photos because of high cost were limited to functions and people and obviously majority of them aren't for sharing with the public.

But digital photography changed it all. And I found real pleasure in shooting at sight, so to say! And sharing them in SM.

So from now onwards I'll only be posting my photos and nothing else. And hope no one finds them offensive enough to use abusive disrespectful language. No more general text tweets. That's quiet quitting!

I'm also spending lot of time screen gazing be it mobile, laptop or TV. Being a senior citizen cataract is developing and it's better to reduce my screen time.

Of course I'll also be using SM to interact with companies to get my issues resolved about their products or services.

Long ago I've turned on notifications for all tweets of people I admire. There's a lot of learning and enjoyment in following those person's tweets. And I'll continue to see them but will not react. I'll not be seeing any other's tweets.

We all change our minds over time and perhaps I too might change my decision in future, if circumstances so warrant, and may come back. Hope it doesn't happen.

And finally if you are wondering why I don't quit SM completely here's the answer. SM helps me in my business and in fact got me few very very good clients. Now you know!

I made very good connections thanks to SM and some became friends who can always get in touch with me off line through phone.

So sayonara. Till our paths cross again. 

వంటనావంటసమర్ధుడుకి అగ్ని పరీక్షా

 నెలలో ఒకట్రెండు రోజులు తప్పించి మిగతా అన్ని రోజులు కూర చేయడం నాకు అలవాటు. కాలక్షేపం. ఆనందం అన్నది పాఠకులకి తెలిసిందే!

రోజూ చేయడం అన్నది నిరవధికంగా గత రెండున్నర ఏళ్లుగా సాగుతూండడంతో కూరల్లో తరుచుగా ప్రయోగాలు చేయడం అన్నది కూడా పరిపాటి అయ్యింది.  

ఈ ప్రయోగాలకి ఇన్స్పిరేషన్ కోసం అప్పుడప్పుడూ యూట్యూబ్ లో వంటల వీడియోలు చూస్తాను. సాయంత్రం తీరుబడి ఉన్నప్పుడు టీవీ ముందు కూలబడి, రేపు ఏ కూర చెయ్యాలో మా ఆవిడని అడిగి (ఇన్ అదర్ వర్డ్స్ పర్మిషన్ అడిగి!) ఆ కూర వీడియోలు ఓ నాలుగైదు చూసి వాటిల్లో నాకు నచ్చిన అంశాలని ఎంచుకుని (వీడియోని కాదు) రెండు మూడు వీడియోలు కలగాపులగం చేసి ఓ కొత్త కూర చేసి పారేస్తాను.

ఎవరూ కనిపెట్టకపోతే కొత్త వంటలెలా పుడతాయి?

అప్పుడప్పుడూ నేను అలా కనిపెట్టి, చేసిన కూర మాస్టర్ చెఫ్ కార్యక్రమంలో చేస్తే ఫైనల్ కి వెళ్లే అవకాశాలు బహు ఎక్కువ! ఫైనల్ లో గెలిచేసినా గెలిచేయచ్చు!

ఈ ఉపోద్ఘాతం ఎందుకంటే నిన్న సాయంత్రం అలాగే మా ఆవిడని రేపు ఏం కూర చేయమంటావు అనడిగితే దొండకాయ చేయండి అంది. ఉత్తర క్షణంలో ఓ నాలుగు దొండకాయ కూర వీడియోలు చూసేసి ఇవాళ పొద్దున్న వాటిని ఎలా మిక్స్ చేసి కూర చెయ్యాలో అని ఆలోచిస్తూ నిద్ర పోయా. కలలో ఓ మాంఛి రెసిపీ తట్టింది కూడా!

సరే రోజులాగే కాకికంటే ముందు లేచి, ఫిల్టర్ వేసి ఓ మాంఛి వేడి వేడి "ఆనంద్"లాంటి ఫిల్టర్ కాఫీ తాగి, వాకింగ్ చేసి ఇహ అప్పుడు కూర చేద్దామని వంటింట్లోకి వెళ్తే .... యూట్యూబ్ వీడియో కాప్షన్ టైపులో చెప్పాలంటే ... ఆ తర్వాత ఏం జరిగిందో తెలిస్తే షాక్ అవుతారు!

నేనలాగే షాక్ అయ్యా! ఎందుకంటే వంటింట్లో గట్టు మీద బీరకాయలు దర్శనం ఇచ్చాయి. 

అన్నట్టు ఇంకో విషయం చెప్పడం మర్చిపోయాను. పొద్దున్నే నేను చేయాల్సిన కూర ఫ్రిడ్జ్ లోంచి తీసి వంటింట్లో గట్టు మీద పెట్టడం మా ఆవిడకి నేను ప్రత్యేకంగా అప్పగించిన బాధ్యత. ఎందుకంటే ఆ ఫ్రిడ్జ్ లో ఎక్కడేముందో అవి పెట్టిన ఆవిడకే తెలుసు. పైపెచ్చు ఒక గిన్నె లాగితే రెండు గిన్నెలు ఢాంమని కింద పడడం, లేదా ఓ కూర కవర్ తీస్తే రెండు కూర కవర్లు బైట తలకిందులుగా పడి అందులో ఉన్న దొండకాయల్లో, వంకాయలో దొర్లుకుంటూ హాల్ అంతా పడడం వాటిని మళ్ళీ ఏరి సదరు కవర్లలో పెట్టడం లోగడ చేసి నా నడుం పట్టుకుపోయి ఇలా ఏర్పాటు చేసాను. 

మళ్ళీ కథలోకి వస్తే ఇప్పుడు గట్టు మీద బీరకాయలు ఉన్నాయంటే దానర్ధం మేధావులైన పాఠకులు ఇట్టే కనిపెట్టేస్తారు. 

అంటే ఇప్పుడు నాకు అగ్ని పరీక్ష అన్నమాట! అంటే దొండకాయ కూరకి ఫుల్లుగా ప్రిపేర్ అయ్యి వస్తే ఇప్పుడు బీరకాయ కూర చేయాలన్నమాట! 

అయినా వంటనావంటసమర్దుడిని ఈ చిన్ని పరీక్షలు అంటే స్లిప్ టెస్టులు నాకో లెఖ్ఖా?

అసలే నేను కాలేజీలో చదువుకునే రోజుల్లో ఇలాంటి అగ్ని పరీక్ష విజయవంతంగా పాస్ అయ్యి ఓ చరిత్ర సృష్టించాను. 

అదేమిటంటే ..... 

కాలేజీలో చదువుకునే రోజుల్లో అంటే రోజూ కాలేజీకి వెళ్లానని ఓ పెడర్ధం వచ్చే ప్రమాదం ఉంది. అబ్బే అటువంటి చెడు అలవాట్లు లేవు నాకు. 

మరంచేత ఆడుతూ పాడుతూ మధ్యే మధ్యే చిత్రదర్శనం వగైరాలు చేసి సంవత్సరం చివర అటెండన్స్ బహు తక్కువుందని నోటీసు బోర్డులో మన పేరు చూసి తొణక్కుండా బెణక్కుండా ఏదో మాయ చేసి ఓ ఇరవై అయిదు రూపాయలు (5 సినిమాల ఖర్చు!) కాండోనేషన్ కట్టి పరీక్షలకి ప్రవేశ హాల్ టికెట్ గర్వంగా తీసుకుని ఫైనల్ పరీక్షలు రాయడం మొదలెట్టాక ఇంగ్లీష్ పేపర్ తర్వాత తెలుగు పరీక్షకి కాలేజీకి వెళ్లిన నేను మళ్ళీ యూట్యూబ్ కాప్షన్ భాషలో ఈసారి  "అవాక్కయ్యాను"!

ఎందుకు?

ఎందుకంటే నేను తెలుగు నాన్ డిటైల్డ్ అశోకుడి జీవిత చరిత్ర సెకండ్ హ్యాండ్ బుక్ కొని ముందు రోజు రాత్రి ఓ లుక్కేసి అది కూడా క్లుప్తంగా అశోకుడు చెట్లు నాటెను. కళింగ యుద్ధంలో ఓడిపోయి దీనంగా దిగులుగా అయ్యిపోయి బౌద్ధ మతం స్వీకరించెను లాంటి ప్రధాన సంఘటనలు ముక్కున పెట్టుకుని ఆ రోజుల్లో సెకండ్ పేపర్ కేవలం నాన్ డిటైల్డ్ మీద ఒక్కటే ప్రశ్న వచ్చేది అది కూడా అతని శీలము వర్ణించుడి టైపు. అశోకుడి గురించి తెగ రాసేద్దామని ఓ అరగంట ముందు కాలేజీకి వెళ్తే నా క్లాసుమేట్లు అందరి చేతుల్లో ఇంకేదో  పుస్తకం! 

ఏంట్రా బాబూ అని ఒకడి పుస్తకం లాక్కుని చూస్తే బుద్దుడి జీవిత చరిత్ర! ఇదేటిది అశోకుడి చరిత్ర పరీక్షకి వచ్చి అందరూ ఇలా బుద్దుడి చరిత్ర చదివిస్తున్నారు అని ఇప్పుడు లేనిపోని సిగ్గు పడితే ఘోరాలు అయిపోయే అవకాశం ఉందని ఒకణ్ణి అడిగా "ఏంటి గురూ బుద్దుడి చరిత్ర చదువుతున్నావు? మనకి సిలబస్ అశోకుడి చరిత్ర కదా? 

వాడు నా వేపు అదోలా చూసాడు. ఇప్పుడవన్నీ పట్టించుకుంటే లాభము లేదు. పరీక్షకి ఇంకా 20 నిమిషాలే ఉంది. ఇదేదో మూడో ప్రపంచ యుద్ధం అంతటి ప్రమాదంలా ఉంది 

వాడు అదోలా చూసాక ఓ నిమిషం ఆగి జాలిగా చూడడం మొదలెట్టాడు. ఇప్పటి డైలీ టీవీ సీరియల్స్ లో అయితే ఓ 5 నిమిషాలు వాడి  చూపులు, ముఖ కవళికలు క్లోజ్ అప్ లోనూ మిడ్ షాట్స్ లోనూ చూపించచ్చు. అప్పుడా సౌకర్యాలు లేవు. 

ఒరేయ్ ఆ నవరసాలు ఒలికించడం ఆపి సమాధానం చెప్పరా బాబు అని నా చేత బ్రతిమాలించుకున్నాక బాంబు పేల్చాడు. 

"అశోకుడి జీవిత చరిత్ర పోయినేడాడిది. ఈ ఏడాది మార్చేశారు. ఇప్పుడు బుద్దుడి జీవిత చరిత్ర నాన్ డిటైల్డ్"

ఈ డైలాగ్ సిల్క్ నైట్ గౌన్ వేసుకున్న గుమ్మడి వింటే వెంటనే గుండె పట్టుకుని మోహంలో అర్ధం కాని ఫీలింగ్స్ అన్నీ చూపించి నేలమీద ఢాంమని పడిపోయేవాడు 

కానీ మనం యూత్ కదా? వెంటనే గుండ్రాయి (గుండె రాయి) చేసుకుని ఓ పాలి ఆ బుక్కిటివ్వు అని వాడు ఇవ్వను అనే లోపల నేనే వాడి చేతిలోంచి ఆ పుస్తకం లాగేసి ఒకింత దూరంగా వెళ్లి అక్కడో పెద్ద రాయుంటే దాని మీద సెటిల్ అయ్యి గబగబా బుద్దుడి జీవిత చరిత్ర 110 పేజీలు యమా స్పీడుగా తిప్పేసి ఆయన జీవితంలో ముఖ్యాంశాలు ముక్కున పెట్టుకుని వెళ్లి పరీక్ష ఇంకా అయిదు నిమిషాలుంది అనగా ఆ పుస్తకాన్ని సదరు ఓనర్ చేతిలో పెట్టి దిగ్విజయంగా పరీక్ష భారీగా అడిషనల్ షీట్స్ తీసుకునల్లా రాసి పారేసి విజయగర్వంగా నవ్వుతూ బైటికొచ్చా. 

రిజల్ట్స్ వచ్చాక చూస్తే ఏముంది? షరా మామూలే? అత్తెసరు మార్కులతో అగ్ర శ్రేణిలో పాస్ అయ్యా!

ఇక్కడో కొసమెరుపు! పరీక్ష రాసి బైటికొచ్చాక అందరు తెచ్చిన పుస్తకాలు గది బైట చిందరవందరగా పడేసి ఉంటాయిగా. వెళ్లి ఓ పుస్తకం తెరిచి నేను ఏమన్నా ముఖ్యమైన విషయాలు మర్చిపోయానా అని చూస్తే మళ్ళీ యూట్యూబ్ భాషల్లో షాక్ అయ్యాను. 

ఎందుకంటే బుద్దుడి జీవిత చరిత్ర చరిత్రకారుల కంటే బాగా రాశానని ఫీల్ అయ్యాను కానీ అతి చిన్ని పొరపాటు అయ్యింది. భార్య పేరు తల్లికి, తల్లి పేరు భార్యకి తారుమారు చేసేసా! అప్పటికప్పుడు రుబ్బితే ఇలాగే ఉంటుంది మరి! కానీ పరీక్ష పేపర్ దిద్దిన మాష్టారు వీడికి బాగా తెలుసు బుద్దుడి గురించి (పైగా ఓ 100 గ్రాముల అడిషనల్ షీట్స్ కూడా నింపానుగా!)  ఏదో టెన్షన్ లో అలా పొరపడ్డాడు కుర్రాడు పాపం అని పాస్ చేసాడు!  

మరి మళ్ళీ ఇప్పటికొస్తే (చూసారా సినిమాలు చూస్తే ఇలా ఫ్లాష్ బ్యాక్ లు బాగా అలవాటవుతాయి) అప్పటికప్పుడు మారిన సిలబస్ కి తడబడకుండా పరీక్ష పాస్ అయ్యిన వాడికి ఇలా చివరి క్షణంలో కూర మారిస్తే ఓస్! ఇదెంత ఛాలెంజ్ 

వెంటనే ఎప్పుడూ అన్ని కూరల్లో వేసేవే వేసి బీరకాయ కూరని యధావిధి అద్భుతంగా చేసి పడేసా. చిన్ని ట్రిక్ చేశా. ఎప్పుడూ వేసేవే కానీ అవి మూకుడులో వేసే వరస మార్చి చేశా! అంటే కూర వేగాక వేయాల్సిన కారం, ధనియాల పొడి వగైరా పోపులోనే వేసి చేశా. రుచి అడక్కండి. స్వర్గానికి ఇంచుమించు ఓ ఇంచి దూరం!

కథ కంచికి. నేను స్నానానికి! 

   

16th April, 2012 - Yay! its IIMA! A very memorable day!

We all can never forget that day - 16th April, 2012. 

A very memorable, happy and hilarious day when I look back!

Read on!

A bit of a background: My daughter Pallavi wrote the CAT exam in December, 2011 in the final year of her B.A.

Around Sankranthi time I got up as usual at 5 AM and was browsing Twitter and suddenly saw a tweet that CAT results were out the previous night! I immediately got excited and nervous and went into my daughter's bedroom and made meow meow sounds! (btw I can meow just like an angry cat!)

She got up and I gave her iPad to check the results and I and my wife were standing behind her when  she checked the results at the dining table. 

When we saw her result we were on Cloud 99.63 - her percentile in the CAT! Unbelievable performance beyond expectations! I literally fell on the floor and couldn't get up for few minutes for 2 reasons - I didn't wanted to get up! and no one helped me to get up!

And after a few days she got interview calls from 10 IIMs including Ahmedabad, Bengaluru, Lucknow and others.  

She attended the interviews of all of them excepting Ahmedabad at Bengaluru and the Ahmedabad interview was scheduled on one of her B.A. final semester exam day. But they rescheduled her interview to the next day when she had no exam.

She did well and all other IIMs have completed their interview process by then and Ahmedabad was the last one to complete the process. 

So couple of days later all the IIMs started displaying their admission list on their websites. We were constantly checking all of them and Pallavi was selected for a couple of them but she wasn't interested in joining them.

And on 15th April, which was a Sunday, we were constantly checking up IIMA website as my daughter wanted to join only that! But alas they didn't post the results on that  day.

And I forgot to say that as I knew my daughter would be going off to another city to join some IIM I made a pact with her that I would drop her at her college and pick her up after the exams for all  her final semester exams and she agreed.

And so on 16th April, I dropped  her at the college and went to my office. 

My wife comes to my office around 11 AM with a flask full of tea and we used to have Chai pe Charcha (I'm the pioneer of that!) with our Recruiters.  

And so she came around 11 AM and sat in the drawing room of my office with 2 other lady recruiters and called out for me.

I checked up IIMA website at 10-30 AM but the results weren't out. But when I got up to go to tea, just on an impulse I just refreshed the website! 

And LO! the results were out!

I got super duper nervous! I sat down as I couldn't stand with excitement and nervousness.

I very very slowly typed out her number in the window and TADA! There flashed the sentence

CONGRATULATIONS PALLAVI BHAGAVATULA! YOU ARE SELECTED FOR ADMISSION IN IIMA!

I just couldn't believe what I saw!

I simply screamed and called  my wife. When she came I told her that results were published and told her to type out Pallavi's number. I didn't tell her the result and also wanted to double check whether  I typed out her number correctly or not. ( In the panic like excitement I forgot that they mentioned her  full name after I typed out her number!)

She typed her number and lo behold was equally shocked with the result. We then called out our senior most recruiter and told her to check  the result AGAIN!

She did and I saw the result page for the third time and then started to believe it as till then I thought I was dreaming.

Then it was around 11-30 by the time we finished tea and I had to be at St. Francis college, Begumpet by 12 Noon when her exam will be over.

Then my brain started to think... rather slowly I should admit. I wanted to break the news to her in a cinematic/ dramatic way and finally came up with the brilliant idea (!) and shot a photo of that results page with my ancient mobile so that I could show that photo to her!

But I wasn't happy with that idea as that mobile screen was so small it will not do justice to that BIG occasion! So I again I started to think.

Then thought of carrying the laptop but the minute my daughter sees the laptop she would guess but I wanted to keep the surprise till she saw the result for herself!

Even that idea was discarded. FINALLY... remembered that I have an iPad with SIM too! YAHOO!

Then when I was  about to leave for the college my wife said that she too wanted to be there to break  the news and thus we both landed up at her college around 11-55 AM. 

In that  college we have to park our car on the right hand side in a level below the college level. I parked it and we both came to the front  of the college and I told my wife to sit on the steps which are near the canteen about 100 feet from the main portico.

And by the way after every exam four of my daughter's friends also used get into my car and we used to drop  them en route at different places. 

And so I was waiting for my daughter and her friends so that she could see the result in the presence of her close friends!

But to my shock  my daughter alone came out of the main entrance and I did some quick thinking and met her midway and told her that my car is having starting trouble and I thought she and her friends could push it to start!

She  said her friends went to meet the Principal regarding a question in the exam and I said lets wait. She went in and came out with her friends. She didn't suspect anything seeing my wife. 

Then I simply handed over the iPad with the  website of IIMA opened, She would've guessed and  typed out her number and you should've seen her face when she  saw the result for herself! She let out a scream and started jumping a round like mad. Her expression reminded me of Aishwarya Rai when she won the Miss World! And all her friends were all over her and in my excitement I forgot to take a photo of that memorable moment :( 

Then we called our son who was working in Oracle Corp at Bengaluru and broke the happy news!

Thus ended the MOST memorable, cherishable and happiest day of our life!

And thanks to her we all entered the prestigious campus of IIMA which I never imagined would happen in my life. We were there 3 times in her 2 years course.

NB: After my B.Com I too  applied for CAT and got the hall ticket for the exam in December, 1978 to be held  in Chennai. But by then I've joined MBA in the first batch of Nagarjuna University and  completed my first semester and decided that getting into IIMs was not worth it ;) btw even if I had appeared for CAT I wouldn't have passed it and by a miracle if I got into any IIM I would still be in it studying the course and would never have  got out of an IIM!