జీవితం ఒక విష వలయం!

 నాకు రెండు మూడేళ్ళ వయసున్నప్పుడు నా కాళ్ళ మీద నేనే నిలపడదామన్న కోరిక విపరీతంగా పుట్టి, ఎన్నాళ్ళు సిగ్గు లేకుండా అమ్మ చేత బట్టలు వేయించుకోవడం అని. నేనే నిక్కరేసుకోవాలని నిర్ణయించి, నిక్కరేసుకోవడానికి ఓ కాలు పైకెత్తితే బాలన్స్ తప్పి పడిపోవడంతో కొన్ని సార్లు విఫల ప్రయత్నం చేసి ఇహ లాభం లేదనుకుని, అమ్మ కాళ్ళు పట్టుకునో, లేక గోడని పట్టుకునో నిక్కరేసుకునేవాడిని. నా తమ్ముడు చాలాసార్లు "కదలని గోడలు ఎందుకు కట్టరు"? అని వాపోయేవాడు కూడా ఆ రోజుల్లో! ఎందుకంటే గోడ పట్టుకుని నిక్కరేసుకున్నా వాడు బాలన్స్ తప్పిపోయేవాడు. చివరి వాడేమో ఒకింత గారాబం బరువు ఎక్కువ వాడికి!

ఇప్పుడు వయసు మీద పడి, అరవయ్యో  పడిలో పడ్డాక, ఒకింత బరువు కూడా ఎక్కువయ్యి ప్యాంటు వేసుకునేటప్పుడు కాలెత్తితే చిన్నప్పటిలాగే (చిన్నప్పటి లాగు కాదు!) బాలన్స్ తప్పి ఈ వయసులో పడి ఏ తుంటి ఎముకో విరిగితే నా పని ఇహ అంతే సంగతులు అని గ్రహించి, సిగ్గొదిలేసి గోడని పట్టుకుని కొన్నాళ్ళు ప్యాంటు వేసుకున్నా. కానీ నా తమ్ముడు చిన్నప్పుడు అన్నట్టు "కదలని గోడలు ఎందుకు కట్టరో"? అని నాక్కూడా అనిపించి అంటే ఓ చేత్తో గోడ ఇంకో చేత్తో ప్యాంటు పట్టుకుంటే గోడో, నేనో ఊగుతున్న ఫీలింగ్! 

అలా కొన్నాళ్ళు క్షోభ పడి ఇప్పుడు సిగ్గు, లజ్జ రెండూ వదిలేసి శుభ్రంగా హాయిగా మంచం చివర కూర్చొని ప్యాంటు వేసుకుంటున్నా! టేకు మంచమేమో అది కూడా రెండో పక్క  గోడకి ఆనించి ఉండడంతో కదలకుండా పడుంది! 

జీవితం ఒక విష వలయం! ఎక్కడ మొదలెట్టామో అక్కడికే మళ్ళీ! 

కుక్క స్వగతం!

 కుక్క స్వగతం! 

అమ్మా తల్లీ ఆ ఫోన్లో మాట్లాడ్డం ఆపి తొందరగా రావే తల్లీ . నీకు పుణ్యం ఉంటుంది. చస్తున్నా అరగంటనించి ఇలా ఇక్కడ నిలపడలేక. 

నీకేం హాయిగా ఒళ్ళు పై తెలీకుండా పొద్దున్నే పరగడుపునే నీ బాయ్ ఫ్రెండ్ తో కబుర్లు ఎన్ని గంటలైనా చెప్తావు. 

ఇక్కడ నాకు రాట్స్ రన్నింగ్ ఇన్ టమ్మీ! 

నన్ను మార్నింగ్ వాక్ తీసుకెళ్లే సాకుతో ఇలా బైటికొచ్చి నన్ను నా మానాన్న గాలికొదిలేసి అలా ఫ్రెండ్ తో నాన్ స్టాప్ వాగుడు. నేనొచ్చిన పనయ్యిపోయి అరగంటయ్యింది. గంటయిన ఫీలింగ్. అలా నీ మొహం చూస్తూ కూర్చుంటే. నీ మమ్మీ, డాడీ నువ్వేదో నన్ను తెగ వాకింగ్ చేయిస్తున్నావని ఓ తెగ ఆనందపడిపోతున్నారు. నువ్వేమో వీధి చివర సెటిల్. నేను అటూ ఇటూ తిరిగింగ్! నీ పద్దతేమీ బాలేదమ్మీ!  

అసలే రాత్రంతా నైట్ డ్యూటీ చేసానా? ఎప్పటికైనా ఈ సుందరి వస్తే కొంపకెళ్లి పాలు తాగి బజ్జోవాలి. 

మనలో మన మాట. నైట్ డ్యూటీ అని పబ్లిసిటీ కోసం అన్నా కానీ వీళ్ళు పెట్టె ఆకులు, అలములకి నైట్ డ్యూటీ కూడానా? సంబడం!  మమ్మల్ని గడ్డివాము దగ్గర కుక్కలా అంటారు కానీ వీళ్ళని అనాలి ఆ మాట. వీళ్ళు నాన్ వెజ్ తినరు! నాకు పెట్టరు! అంచేత వాళ్ళు అలా పడుక్కోగానే మనం ఇలా సోఫా మీద సెటిల్! 

ఇగో అమ్మీ!  ఇదే లాస్ట్ అండ్ ఫైనల్ కాల్. ఇహ మళ్ళీ పిలవను. వస్తే రా! లేకపోతే నేనే పోతాను. కుక్కని ఆ మాత్రం ఇల్లు వాసన తెలీదా ఏంటి? అసలు నిన్నెందుకు పంపిస్తారో తెలీదు నాతొ పాటు. నన్నొక్కదాన్ని వదిలెస్తే హాయిగా పచ్చిగాలి పీల్చుకోని, కాస్త పక్కింటి కుక్కలతో, వీధి కుక్కలతో కాస్సేపు చెడు  తిరుగుళ్ళు తిరిగి, లోకాభిరామాయణం మాట్లాడి, ఎంచక్కా ఓ అరగంటలో ఇంటికొస్తా కదా? నువ్వెందుకు పానకంలో పుడకలాగా? పోనీ నన్ను పట్టించుకుంటావా అంటే అదేం లేదు.  

నువ్వింకో రెండు నిమిషాల్లో రాలేదనుకో నే ఒక్కదాన్నీ ఇంటికెళ్తా. అప్పుడు మీ మమ్మీ అయ్యో ఇదేంటిది? ఇదొక్కర్తీ వచ్చేసిందేటి? చిన్నది రాలేదేటి? అయ్యో అయ్యో. దానికేం కాలేదు కదా? ఇదేదో మనల్ని కాపాడుతుందని దీన్ని పెంచుతూంటే దీన్ని మనం కాపాడాల్సి వస్తోంది. అని ఏడుపులు పెడబొబ్బలు పెడుతూ వీధిలోకొచ్చి నిన్ను చూసిందనుకో! అప్పుడుంది. తవరి పని. దబిడి. దబిడి. 

అయినా రెణ్ణెల్ల నించీ బాల్కనీలోంచి చూస్తున్నా. నీ బాయ్ ఫ్రెండ్ నిన్ను రోజూ పక్కింటి దాకా మోటార్ సైకిల్ మీద తీసుకొచ్చి దింపడం. పోనీలే పాపం అని చూసీ చూడనట్టు పోతున్నా. నాకుగానీ కోపం వచ్చిందనుకో ఎప్పుడో ఇంట్లోంచి తప్పించుకొచ్చి నీ బాయ్ ఫ్రెండ్ పిక్క కరిచి పారేస్తా. తిక్క కుదురుతుంది. మీ ఇద్దరికీ. 

అసలు నీ గురించీ నీ బాయ్ ఫ్రెండ్ గురించి నీ మమ్మీకి చెప్పాలి. చెప్పాలేంటి? చెప్తూనే ఉన్నా! నా భాషలో. మీ మనుషులతో వచ్చిన చిక్కేంటో తెలుసా? కుక్కలు, పిల్లులు, ఏనుగులు అన్ని జంతువులూ మీ భాషలు నేర్చుకోవాలంటారు. మా ప్రాణం మీదకి త్రీ లాంగ్వేజ్ ఫార్ములా ఒహటి. మేమేదో కస్టపడి నేర్చుకుంటాం. 

సిట్ అంటే కూర్చుంటాం. నై అంటే నోరు మూసుక్కూర్చుంటాము. వద్దని చెప్పానా అంటే పడుంటాం. 

మేం భౌ భౌ అన్నా, మ్యావు మ్యావు  అన్నా మీకు మట్టుకు ఒక్క ముక్క అర్ధమయ్యి చావదు. ఏమన్నా అంటే మేం ఇంటలిజెన్స్ స్పీసీస్ అని పోజులు. పబ్లిసిటీ! ఈ మధ్య ఆ తెలివికి తోడు అతి తెలివితేటలూ, కృత్రిమ తెలివితేటలూ కూడా!

చస్తున్నాం మీతో. ఏం చేస్తాం. కుక్క బ్రతుకంటే ఇదే మరి. 

Photo courtesy: Valeria Boltneva from www.pexels.com. 

వానాకాలం చదువులు!

 36 గంటల నుంచీ హైద్రాబాద్లో జోరుగా ఆగకుండా వాన పడుతోంది. 

నేను స్కూల్లో చదువుకునే రోజుల్లో ఇలా వాన పడితే స్కూల్ సెలవు! సెలవిచ్ఛేవాళ్ళా లేక మనం డుమ్మా కొట్టేవాళ్లమా అన్నదానికి చరిత్ర పుటల్లో క్లారిటీ లేదు. 

అదే కాలేజీకి వచ్చాక నిక్కర్ల నించి పాంట్లకి ఎదిగాం కాబట్టి కాస్త పెద్ద మనుషులం అయ్యామని ఒకింత బాధ్యతతో ఎంత వాన పడుతున్నా పట్టించుకోకుండా హీరోచితంగా ఆయాసపడుతూ, వానలో అయినా చెమటలు కక్కుతూ సైకిల్ తొక్కి కాలేజీకి వెళ్ళేవాళ్ళం. 

ఇప్పటి కుర్రాళ్ళలాగా పదో క్లాసు నుంచి ఆక్టీవా స్కూటర్లు, పాకెట్ మనీలు లేవు మాకు ఆ రోజుల్లో. కాస్త ఓ మాదిరి మిడిల్ క్లాస్ అయితే ఓ సైకిల్ కొనిచ్చేవాళ్ళు. 

సైకిల్ అయితే ఉంది కానీ సినిమా టికెట్ కి డబ్బులో. అబ్బో ఆ రోజుల్లో ఎంటీవోడు ఒక నెలంతా రాత్రిళ్ళు సైకిల్ తొక్కి లక్ష రూపాయలు సంపాదించే దానికంటే ఎక్కువ కష్టపడాల్సి వచ్చేది. ఓ అయిదు రూపాయల కోసం! 

అయిదు రూపాయలుంటే కుర్చీ టికెట్ 1-80 చొప్పున ఇద్దరికీ 3-60. ఇంటెర్వల్స్లో తలా రెండు బుజ్జి సమోసాలు, రెండు టీలు. రెండు సైకిళ్లకు సైకిల్ స్టాండ్ ఖర్చులు! అన్నీ కలిపి హాయిగా అయిదు రూపాయల్లో సినిమా చూసేసేవాళ్ళం. పది పైసలో పావలానో మిగిలేది కూడా! ఇప్పటి సంగతి చెప్పాలా? సినిమాకి వెళ్లాలంటే బ్యాంకు లోన్ తీసుకునే పరిస్థితి. 

కానీ ఆ అయిదు రూపాయలు "సంపాదించడం" బోల్డు కష్టం అయ్యేది. అయినా సరే పట్టు వదలని విక్రమార్కుల లాగ కూరలు తెచ్చినప్పుడో అర్ధ రూపాయో, అదృష్టం బాగుంటే ఓ రూపాయో, నెలవారీ సరుకులు తెచ్చినప్పుడు మట్టుకు పదో పరకో నొక్కేసో , అప్పుడప్పుడూ పోపుల డబ్బా మీద దాడి చేసో, కిందా మీద పడి అయిదు రూపాయలు సంపాదించి సినిమాలు చూసేవాళ్ళం. ఇప్పుడో ఇంట్లో మంచం మీద వెల్లకిలా పడుకుని మొబైల్లో, ఓపికుంటే హాల్లో సోఫాలో కూలబడి టీవీలోనో రోజుకో రెండు చెప్పున చూసేస్తున్నారు. నేను అనవసరంగా బోల్డు ముందు పుట్టేసానా అని బాధ పడిపోతూంటాను తీరిక వేళల్లో,  

ఇంతకీ అంత వానలో పొద్దున్నే కాలేజీకి ఎందుకు అంటే ఇక్కడో సీక్రెట్ ఉంది. ఇప్పుడు మీకు చెప్పితే ఏం ప్రాబ్లెమ్ లేదు కాబట్టి సీక్రెట్ ఓపెన్గా చెప్పేస్తా. వారంలో కనీసం రెండు సినిమాలకి కాలేజీ ఎగ్గొట్టి మ్యాటినీకి చెక్కేసేవాడిని నా బెస్ట్ ఫ్రెండ్ తో! ఇలా వాన పడిందని ఇంట్లో కూర్చుంటే మధ్యాన్నం సినిమా టైంకి కాలేజీకి అని బయల్దేరితే ఇంట్లో ఒప్పుకోరుగా? పొద్దున్న ఏం ఉడతలు పట్టావు? అప్పుడు వెళ్ళనిది ఇప్పుడెందుకో? ఓవర్ ఆక్షన్ ఆపి ఇంట్లో పడుండు అని మన ప్లాన్ కి అడ్డం పడతారుగా?

అందుకే పొద్దున్నే కాలేజీకి దేవుడా అంటూ, ఊసురోమంటూ వెళ్లడం! నా చిన్నప్పుడు నే పడ్డ కస్టాలు పగవాడికి కూడా వద్దు!

అంత కస్టపడి కాలేజీకి వస్తే మెచ్చి మేక తోలు కప్పక పోయినా కనీసం మన ఆదర్శాన్ని గుర్తించచ్చుగా లెక్చరర్లు? అబ్బే! ఆ రోజుల్లో అంత గుర్తింపు ఉండేది కాదు మా బోటి సిన్సియర్ విద్యార్ధులకి. 

"ఏం బాబూ? గాలి ఇటు మళ్లింది! మార్నింగ్ షో కి టికెట్స్ దొరకలేదా? "అని సూటిపోటి మాటలతో నా హృదయం ముక్కలు చేసేవాళ్ళు. అప్పుడు నా హృదయానికి పడ్డ క్రాక్స్ మొన్నీ మధ్య కార్డియాలజిస్ట్ చూసి బోల్డు హాశ్చర్యపడిపోయాడు. ఇన్నేళ్లు అసలు ఎలా బ్రతికారు మీరని! ఆ లెక్చరర్ల మాటలకి క్రాక్స్ ఇచ్చినా గుండెని రాయి చేసుకుని గుండ్రాయిలా అయిపోయాం కదా? అందుకని గుండులా ఇన్నాళ్లు బ్రతికేసా అని ఆయనకి  తెలీదు! నేను చెప్పలేదు!

అలా హృదయం  క్రాక్ అయ్యిందని చెప్పి ఎవ్వరికీ ఇవ్వకుండా మన దగ్గరే ఉంచేసుకోము కదా? ఓ అమ్మాయితో అన్నా "నా క్రాకులు పడ్డ హృదయం నీకే అంకితం" అని. నువ్వో క్రాక్ గాడిలా ఉన్నావని సుతారంగా తిరస్కరించింది. 

ఇన్ని మాటలు లెక్చరర్ల దగ్గర పడాల్సిన ఖర్మ మనకేంటి అని వాళ్ళు అలా తిట్టగానే "మాకు అటెండన్స్ వేస్తె మా దారి మేం చూసుకుంటాం మీకు, మిగతా సిన్సియర్ విద్యార్ధులకి ఇబ్బంది లేకుండా. లేదంటే ఇక్కడే కూర్చొని కాకిగోల చేస్తాం అని అల్టిమేటం ఇచ్చేసేవాడిని లెక్చరరుకి. మన లాంటి వుడ్ బి రౌడీలతో ఎందుకని పొండిరా అటెండన్సేగా వేస్తాలే అనేవాళ్ళు. (కానీ దుర్మార్గులు మోసం చేసేవాళ్ళు. డిగ్రీ మూడేళ్లు అటెండన్స్ తక్కువయ్యి కాండోనేషన్ కట్టాను) వెంటనే లేచి విజయ గర్వంతో బైటికి వాక్ అవుట్ చేసి కాసేపు కాలేజీ కాంపౌండ్ లో తచ్చాలాడి, ప్రిన్సిపాల్ కంట్లో పడితే మేటర్  ఎస్కలేట్ అయ్యి ఇంట్లోవాళ్ళకి మన నిర్వాకం తెలిసిపోయి కొంప కొల్లేరయ్యే ప్రమాదం ఉందని బైటికి వెళ్లి అలా ఉమెన్స్ కాలేజీ చుట్టూ గానుగెద్దులా ఓ సారి సైకిల్ తొక్కుతూ,ఇంకోసారి దాన్ని నడిపించుకుంటూ  అమ్మాయిలు ఎంతైనా బుద్ధిమంతులు. కాలేజీ వదిలి బైట మనలా బేవార్స్ గా తిరగరు అని తెలిసినా సరే తిరిగి ఒక్కమ్మాయి కనిపించక ఇహ చేసేది లేక ఇంకో జంక్షన్ కి వెళ్లి ఓ టీ తాగి లంచ్ టైం కి ఇంటికెళ్లి ఆవురావురుమంటూ భోజనం లాగించి మళ్ళీ సైకిల్ వేసుకుని "కాలేజీకి" వెళ్ళేవాళ్ళం!

వేటగాడు సినిమాలో రాజబాబు చెప్పినట్టు "ఏంటో గురూ? ఆ రోజులే వేరు"?

శ్రీశైలం - మర్చిపోలేని అనుభవం

1979 నెల గుర్తు లేదు. నేనప్పుడు ఎంబీఏ చదువుతున్నాను. మా క్లాస్ లో మేము ఏడుగురం ఒక బ్యాచ్. మమ్మల్ని మేము మాగ్నిఫిసెంట్ సెవెన్ గా (ఆ ప్రఖ్యాత ఇంగ్లీష్ సినిమా చూసారా?!) పిలుచుకునేవాళ్ళం 

మాలో ఒకడు కోటీశ్వరుడు. వాడి దగ్గర ఓ ఫియట్  కారు ఉండేది. అందులో మేము ఏడుగురం చాలా రోడ్ ట్రిప్స్ వెళ్ళాం. ఏడుగురు చిన్న ఫియట్ లో ఎలా పట్టారు అని ఓ సందేహం రావచ్చు మీకు. ఆ రోజుల్లో అందరం సన్నగా వెదురు బొంగుల్లా, చీపురు పుల్లల్లా ఉండేవాళ్ళం లెండి!

ఓ సారి శ్రీశైలం వెళదామని నిర్ణయించుకుని లేడికి లేచిందే ప్రయాణం అన్నట్టు ఆ వచ్చే శనివారం శ్రీశైలం చేరుకున్నాం. ఓ సత్రంలో మకాం. పేరు గుర్తు లేదు. 

పొద్దున్నే టిఫిన్ తిన్నాక దైవ దర్శనానికి అందరం వెళ్ళాం. నేను మట్టుకు గుడి బైట ఉండిపోయా. ఎందుకంటే ఆ రోజుల్లో నేను దేవుడి గురించి ఆలోచించేవాడిని కాదు. నమ్మకం ఉందా లేదా అంటే కూడా సమాధానం లేదు. అయన మట్టుకు ఆయన ఉంటాడు. నా మట్టుకు నేను అన్న సిద్ధాంతం. మిగిలినవాళ్లంతా వెళ్లి దర్శనం చేసుకుని వచ్చారు. 

తర్వాత ఓ గంట భుక్తాయాసంతో సేద తీరి పాతాళ గంగ (అనే గుర్తు! లేక ఇంకేదైనా పేరేమో?) దగ్గరకి వెళ్ళాం. అప్పట్లో అది ఉన్న ప్రదేశం వేరు. డాం కి అవతల ఉండేది. ఇటీవల డాం కి కింద ఓ ప్రదేశాన్ని పాతాళ గంగ అంటున్నారు. 

అక్కడ చాలా పుట్టిలు ఉన్నాయి. వాటిల్లో ప్రజలని ఎక్కించుకుని ఓ రౌండ్ వేసి తీసుకొస్తారు. 

పుట్టి / దొన్నె అంటే ఎలా ఉంటుందో పై ఫొటోలో చూడండి 

సరే మేము ఒక అతనితో బేరం కుదుర్చుకున్నాం. మమ్మల్ని అక్కడినించి డాం దాకా తీసుకెళ్లి మళ్ళీ వెనక్కి తీసుకురావడానికి.  

ఆ రోజుల్లో శ్రీశైలం డాం ఇంకా సగం మాత్రమే కట్టారు. రెండు వేపులనించి 25% కట్టారు. అంటే మధ్యలో 50% ఖాళీ. ఈ కృష్ణ నది నీళ్లన్నీ ఆ 50% గ్యాప్ లోంచే ప్రవహిస్తాయి. 

మీకు సులభంగా అర్ధం అవ్వడానికి నేను వేసిన బొమ్మ! Not to scale!

మేము ఏడుగురం నెమ్మదిగా భయపడుతూ భయపడుతూ ఆ పుట్టి ఎక్కాం. చుట్టూ ఒక వలయంలా కూర్చున్నాం. పుట్టిలో మన కాళ్ళ దగ్గర కొంచం నీళ్లు లోపలి వస్తాయి. బైట చేతికి నీళ్లు అందుతాయి. నాకసలే ఈత రాదు. 

అందరినీ కదలకుండా కూర్చోమని ఆర్డర్ వేసాడు పుట్టిడ్రైవర్! ప్రవాహానికి ఎదురుగా కాకుండా డాం వేపు వెళ్తున్నాం కాబట్టి కొంచం వేగంగానే వెళ్తోంది పుట్టి. ఆ డ్రైవర్ చేతిలో ఓ పొడుగాటి వెదురు బొంగు ఉంది. దాంతో అతను పుట్టిని స్టీరింగ్ చేస్తున్నాడు. కొన్ని నిమిషాలు అయ్యాక మా అందరికీ ఓ విషయం అర్ధం అయ్యింది. 

అదేమిటంటే పుట్టి అతని కంట్రోల్ లో లేదు. అతను చేస్తున్నది కేవలం అది నది మధ్యకి వెళ్లకుండా ఆపడం!. అతని ప్రయాస మాకు బాగా తెలుస్తోంది. దాంతో భయం లోపల దాచుకోవడానికి అన్నట్టు అందరం కుళ్ళు జోకులు వేయడం మొదలెట్టాం. 

మీకెవరికైనా ఈత వచ్చా అనడిగా నేను 

నా పక్కనే ఉన్న ఫ్రెండ్ నాకు వచ్చు కానీ ఇంకొకడిని రక్షించలేను అన్నాడు. ముందరి కాళ్ళకి బంధం వేస్తూ !

నేను వదులుతానా? ఏం ఫర్వాలేదు. నూవ్వు ఈత  కొట్టు. నేను నీ నడుం ఉడుం పట్టు పట్టుకుని వదలను. అన్నా

నువ్వలా చేస్తే ఇద్దరం పోతాం అన్నాడు 

నేను రాజులాంటివాడిని. నేనంటూ పొతే నాతొ పాటు ఇంకొంతమంది పోవాల్సిందే అని ఇంకో కుళ్ళు జోకా! 

ఆ రోజుల్లో నా ఒక్కడి దగ్గరే కెమెరా ఉండేది. అన్ని టూర్స్ ఫోటోలు నేనే ఫోటోగ్రాఫర్. 

సరే అంత భయంలో అందరికీ ఫోటోలు  తీసా! నా ఎదురు వాడికి కెమెరా ఇచ్చి నా ఫోటో తీయించుకున్నా. కానీ గమ్మత్తు ఏమిటంటే యిప్పుడు ఎవరి దగ్గరా ఆ దొన్నెలో తీసుకున్న ఫోటోలు లేవు! 

ఒహవేళ మనందరం మునిగిపోయి పొతే ఈ కెమెరా ఎప్పుడైనా ఎవరికైనా దొరికితే మన ఫోటోలు  చూసి అయ్యో పాపం అంటారు అని దాదాపు ఏడుపు మొహంతో అన్నా! కెమెరా మునిగాక ఇంకా ఫొటోలేమిటి? అదంతే లెండి. చావు భయంలో బుర్ర అలాగే అద్భుతంగా పని చేస్తుంది కొంతమందికి!

అప్పటికి మా అందరికీ ఇంకో భయంకరమైన విషయం అర్ధం అయ్యింది. ఏమిటంటే డాం గుఅటూ ఇటూ కొంత కట్టి మధ్యలో వదిలేయడంతో కృష్ణా నది రెండు ఒడ్డుల దగ్గర కొంత మేర నీళ్లు కదలనట్టు కనిపిస్తాయి. కానీ మొత్తం నీరు డాం దగ్గర పడే కొద్దీ కేవలం మధ్యలో  50% గ్యాప్ లో వెళ్లడంతో ఒడ్డు వేపు ఉన్న నీళ్లు కూడా మధ్య ప్రవాహం వేపు అలా వెళ్లిపోతున్నాయి. 

పుట్టి డ్రైవర్ అలా మధ్య  ప్రవాహం  వేపు  వెళ్లకుండా విశ్వ ప్రయత్నం చేస్తున్నాడు. మా పరిస్థితి త్రిశంకు స్వర్గం! నది మధ్యలో వేగంగా వెళ్తున్న ప్రవాహానికి ఒడ్డు వేపు నిదానంగా వెళ్తున్న ప్రవాహానికి మధ్యలో అటూ  ఇటూ ఊగిసలాడుతున్నాం!

నాకు అప్పుడు ఎక్కడ లేని భక్తి పుట్టుకొచ్చింది గంట ముందు గుళ్ళో దర్శనానికి వెళ్లని వాడినైనా! ఓం నమశ్శివాయ అని గొణుక్కుంటూ వణుకుతూ ఉన్నా. 

బహుశా లోగడ ఇలా ఇలాంటి పుట్టిలో నాలా ఈత రాని వాళ్ళు అత్యంత ధైర్య సాహసాలు ప్రదర్శించి ఇలాంటి పుట్టి ఎక్కి నీళ్ళ మధ్యకి వెళ్ళగానే వాళ్ళకి ఈత రాదన్న విషయం గుర్తొచ్చి బ్రహ్మానందంలా "ఆపండిరోయ్" అని అరవబోయి నీళ్ళ మధ్యలో ఆపేస్తే ఇంకా భయంకరం అని తట్టి భయాన్ని, ఏడుపును మింగేసి ఇహ నీవు తప్ప ఇహ పరం బెరుగ అని హఠాత్తుగా కొంతమందిలో  భక్తి పుట్టుకు రావడంతో దీన్ని అప్పటినుంచి పుట్టి అని పిలవడం మొదలెట్టారు అని చరిత్రకారుల అనుమానం! అభిప్రాయం!అంతకు ముందు దీన్ని దొన్నే అనేవారు

ఇప్పుడు ఇదంతా రాస్తూంటేనే నాకు కాళ్ళు చేతులు వణుకుతున్నాయి అప్పటి  ఆ భయంకర దృశ్యం కళ్ళ ముందు మెదులుతూంటే!

దాదాపు డాం కి ఒక 150, 200 అడుగుల దూరం వచ్చేసాం. పుట్టి డ్రైవర్ కి చెమటలు పడుతున్నాయి. మా సంగతి అడగొద్దు. మా చెమటలకి కృష్ణా నదిలో వరదలు వచ్చాయా అన్నట్టు పడుతున్నాయి. 

కొంతమందిమి నిర్మొహమాటంగా సిగ్గు వదిలేసి వణకడం మొదలెట్టాం. చావబోతూ ఇంకా సిగ్గేటి? మాటలు బడతడుతున్నాయి. 

అప్పుడు వినిపించాయి కేకలు! యమ  భటుల కేకల్లా లేవే? అక్కడికి అవెలా ఉంటాయో మాకు తెలిసినట్టు!

మరెవరు పెడుతున్నారు ఆ కేకలు?

ఎవరంటే డాం దగ్గర పైన నిలబడి మమ్మల్ని చూసిన కన్స్ట్రక్షన్ ఇంజినీర్లు. పనివాళ్ళు. 

అప్పుడు ఒకరకంగా ఆనందం వేసింది. ఎందుకంటే మేము మునిగిపోతే ఆ విషయం ప్రపంచానికి చెప్పడానికి, తర్వాత  మా శరీరాలు (శవాలు అనడానికి మనసొప్పుకోవడం లేదు!) వెదకడానికి బోల్డు మంది సాక్షులు. హమ్మయ్య! అనాధ మరణం కాదు మాది. 

అప్పటికి డాం కి బాగా దగ్గరకొచ్చేసాం. మా పుట్టి డ్రైవర్ ఇహ వాడు నేర్చుకున్న విద్య అంతా గుర్తు తెచ్చుకుని ఎలా అయితేనేం మమ్మల్ని ఆ మధ్య ప్రవాహం లోకి వెళ్లనివ్వకుండా డాం దగ్గరకి తీసుకొచ్చాడు. 

అక్కడో తుప్పు పట్టిన పడుతున్న ఇనప నిచ్చెన ఉంది పైకి వెళ్ళడానికి. 

మా పుట్టి ఆ నిచ్చెన దగ్గరకి తీసుకొచ్చి ఆపాడు.. 

పైనించి అందరూ కేకలు పెడుతున్నారు "ఒకళ్ళ తర్వాత ఒకళ్ళు ఎక్కండి. అందరూ ఒక్కసారి ఎక్కితే ఊడిపోతుంది. అని 

కానీ చచ్చి బ్రతికిన వాళ్ళం మేం వింటేనా? చచ్చి బ్రతికితే మరింత తొందరగా చావు ఉండదని ఓ నమ్మకం ఆయే! అందరం ఒక్కసారి నిలపడి ఆ నిచ్చెనని ఎక్కడ దొరికితే అక్కడ పట్టుకున్నాం. మీలో ఎవరన్నా Mad Mad Mad World  సినిమా చూసుంటే క్లైమాక్స్ సీన్ గుర్తు చేసుకోండి! అలా అన్నమాట.  పుట్టి దాదాపు తలకిందులు అయ్యే పరిస్థితి వచ్చింది. 

కానీ ఎవ్వరం నిచ్చెన మీద పట్టు వదల్లేదు. ఒహవేళ నిచ్చెన ఊడిపోతే మళ్ళీ అందరం నీళ్లలో పడ్డా సరే. ఆలా ఓ నిమిషమో,  గంటో సమయం తెలిసి ఛస్తే కదా ఆలా వేళ్లాడాక అందరికీ కాస్త బుర్ర పని చేయడం మొదలు పెట్టింది. దాంతో అందరికంటే ముందు ఎవరు ముందు నిచ్చెన ఎక్కగలరో వాడు ఎక్కి వీర వేగంగా పైకెళ్లిపోయాడు, వాడి తర్వాత ఇంకొకడు. తర్వాత నేను. అలా అందరం ఒకళ్ళ తర్వాత ఒకళ్ళం పైకెళ్ళాం. అదృష్టం బాగా లేకపోతే ఇంకా పైకి వెళ్ళేవాళ్ళం. 

పై ఫోటోలు చూస్తే మీకు అర్ధం అవుతుంది. డాం దగ్గర పరిస్థితి ఎంత భయంకరంగా, వరద నీరు ఎంత భీభత్సంగా ప్రవహిస్తోందో ఉందొ!

అప్పుడు తిట్టారు చూడండి ఆ ఇంజినీర్లు. 

ముందు పుట్టి డ్రైవర్ ని "నీకు బుద్ధి ఉందా లేదా? కుర్రాళ్ళని వరదలో ఉన్న నదిలో వేసుకొస్తావా? మరీ అంత కక్కుర్థా? "

వార్నీ కృష్ణా నది వరదల్లో ఉందా? ఆ సంగతి తెలిస్తే ఈ సాహసం చేసేవాళ్ళం కాదుగా?

తర్వాత మమ్మల్ని తిట్టారు! "వాడికి బుద్ధి లేకపోతె మీ బుద్ధి ఏమయ్యింది. పైగా అందరూ చదువుకుంటున్న స్టూడెంట్స్. ఇలా ఏడుగురు ఒక పుట్టిలో అదీ వరదల్లో ఎక్కేస్తారా?" 

బ్రతికి బైట పడ్డాం కదా ఇహ వాళ్ళు ఎంత తిట్టుకుంటే మనకేం?

నేను ఉన్న వాడిని ఊరుకోకుండా "సార్ ఇక్కడ ఎంత లోతు ఉంటుంది" అని అడిగా?

800 అడుగులు అన్నారు! నా గుండె అప్పుడు ఆగిపోయింది!

ఓర్నాయనో! 800 అడుగులే? అయినా 4 నాలుగొడుగుల పైన ఎంతున్నా మనకొకటేగా? అయినా 800 అడుగులు టూ అండ్ హాఫ్ మచ్ యార్! (ఇది నా బ్లాగ్ పేరోచ్!)

మేము బ్రతికి బట్ట కట్టేటప్పటికీ టైం నాలుగయింది. వాళ్ళో గంట (ఆలా అనిపించింది లెండి) తిట్టారు. మాక్కూడా వణుకుతున్న కాళ్ళు చేతులు వెరసి మొత్తం ఒళ్ళు స్వాధీనం లోకి రావడానికో గంట పట్టింది. అప్పటికి అయిదయ్యింది. 

పుట్టి (పన్ ఆక్సిడెంటల్!) బుద్ధి ఎరిగాక ఇంత యమగండం నించి  తప్పించుకోవడం ఇది నాకు మూడోసారి!

ఇంత సాహసం చేసామేమో ఇహ చూడండి అప్పుడు  వేసింది ఆకలి. గజ ఆకలి! వీర ఆకలి!! భయంకరమైన ఆకలి! 

అందరం పొలోమని కాళ్ళు ఈడ్చుకుంటూ దగ్గరలో ఉన్న ఒక కాకా హోటల్ దగ్గర కూలబడ్డాం! ముందస్తుగా వాడి హోటల్లో ఉన్నవి, కనిపించినవి అన్నీ తినేసాం. ఏడుగురం కదా. వడలు, పుణుకులు టైపు గ్లాస్ షెల్ఫ్ లో పెట్టినవి అన్నీ లాగించేసాం. 

ఆకలి మీదున్న పులి నరమాంసం రుచి  మరిగితే దాని ఆకలి ఎలా పెరిగిపోతుందో అలా కొంచం తిండి కడుపులోకి వెళ్ళగానే ఆకలి ఇంకా ఎక్కువయ్యిపోయింది. 

అప్పుడు ఆర్డర్ ఇచ్చి దోశలు వేయించుకుని లాగించాం. వాడి దగ్గర ఉన్న పిండి అయ్యిపోయేదాకా. 

అప్పటికి శాంతించాం అందరం. అప్పుడు టైం ఆరున్నర!

ఇక్కడ బస్సు స్టాండ్ ఎక్కడ మేం మా సత్రానికి వెళ్ళాలి అని అడిగితే చివరి బస్సు వెళ్ళిపోయింది. మళ్ళీ రేప్పొద్దున్నే అని చెప్పారు. 

ఓరి దేవుడో! ఇదేటిది? సరే అయితే మాకు తోవ చెప్పండి. మేము నడుచుకుంటూ వెళ్తాము అన్నాం 

వెళ్ళండి వెళ్ళండి ఏ పులో, ఎలుగుబంటో ఎత్తుకుపోతుంది ఒకరిద్దరిని అని నవ్వారు

వార్నీ! మరిప్పుడేటి సేయడం. చేసేదేముంది. ఇక్కడే ఎక్కడో పడుకుని అదే పడుండి పొద్దున్నే ఫస్ట్ బస్సులో వెళ్లడమే 

ఇహ చేసేది  లేక ఆ కాకా హోటల్ వాడిని బ్రతిమాలి బైట రోడ్ మీద నులక మంచాలు బెంచీలు వేయించుకుని వాటిమీద హాయిగా బజ్జున్నాము. 

పొద్దున్న లేచి చూస్తే అందరి చెప్పులు మటుమాయం! హాం ఫట్!

నూకలుంటే ఎంతటి ప్రమాదంలోంచి అయినా బ్రతికి బట్ట కడతాం అన్నదానికి మేమే నిదర్శనం. 

కధ కంచికి. మేము శ్రీశైలం సత్రం మీదుగా మా ఇళ్ళకి. 

 

 

 

Destiny - 2

Month: August, 1998.

Date: Forgot. And it’s irrelevant, immaterial and inconsequential!! If you've read English books of 50's & 60's you would know from where I got this phrase!

Time: 6-30 PM.

I was sitting alone in my office in the second floor in Ameerpet X Roads. By the way I had a corner office back then😎

(For those of you who don't know me or haven't bothered to read my Bio I'm A Recruitment Consultant since 1996)

Suddenly a young guy popped in hesitatingly and murmured "Where's the washroom"?

Since my office is the last room he presumed it to be a washroom and I could see that he was visibly disappointed!

Told him it's on the third floor.

As I was looking through the window enjoying the sound and sight of the rain outside he appeared again and this time he entered my office and came up to my table.

I was a bit perplexed and wondered whether he would ask me for tissue paper 😂

But to my surprise he didn't. Instead, he asked "Are you a Recruitment Consultant"?

Obviously in his earlier visit he saw my name board above the front door but postponed his urge to meet me as he's had other pressing need at that point of time!

I said "Yes. Of course!"

Then he unbuttoned the top button of his shirt and like a magician pulling out a rabbit from a hat pulled out a paper and put it on my table and sat in the chair.

Obviously that piece of paper was his resume!

Now this would definitely come as a surprise to the Gen Z and Millennials! But sales guys in those days were known to carry their resume with them in different novel ways like this. You never know when you need one you know!

Well in those days there were no handy hand wash lotions so I couldn't disinfect his resume and had to handle it with ungloved hands. Eeks.

Anyway I knew he is a sales guy seeing where he kept his resume (close to his heart, so to say!).

I interacted with him just as I would any other candidate and realized that he fits the bill for a sales position I've on hand in a national company for which I had no good candidates for the same.

It's as if God sent him my way saying how desperately I was struggling to find suitable candidate.

Just to put it in the right perspective there were no job portals (as well as email and Mobile) in those days and the only way to get candidates is by word of mouth! Or through out of box ideas which is my favorite.

So imagine my luck. A right candidate walking into my office with his resume! Nothing short of a miracle.

Since I was also a sales guy, I wasted no time in "selling" that job to him and he agreed to attend the interview.

I immediately called the concerned client and faxed the resume and that guy was called for an interview on the very next day.

He was found suitable and got selected. He joined shortly thereafter.

- a guy in a heavy rain looking for a washroom on the second floor
- and discovering my office in the process
- and me having the "right" job on hand at that point of time
- and that guy also looking for a change of job
- and the client finding him suitable for their needs

- isn't ALL of these Destiny?! Or do you have a better explanation?

Was it destiny?!

 Destiny!

1996 April I became self employed by starting Manhunt Consultants, a Recruitment Consultancy. As I couldn’t get a job when I wanted one, I got into the business of finding jobs for others! And the very fact that after 27 years I’m still running it proves that I was successful in that!

Well to get back to the main story (!) just 4 months later I heard that a new MNC was recruiting large number of staff at all levels and especially in Sales and Marketing as they have to start operations.

I had 15 of sales and marketing experience in FMCG industry prior to becoming self employed.

As I became self employed out of compulsion and not because I wanted to, I sent in my resume to them and was promptly called for an interview.

On the interview day I got out of my office (which was bang in the center of Ameerpet X Roads) at 10-45 AM to attend the interview at 11 AM in Grand Kakatiya Hotel where the MNC took one whole floor to kick start their operations.

As I took my bike off stand, I realized that I had a flat and got panicky! In those days there were fewer Autos and 2/3 came but with passengers and my panic level went up by few notches! An empty Auto appeared but when I told him the destination which is just about 1 KM he refused and drove off. Panic was touching 10!

Then saw another empty auto coming and I just stood in its way and when he stopped sat in the back seat and told him to go to Grand Kakatiya and as he was about to protest told him I would pay Rs.25 which was a huge amount back then! He agreed and I reached the hotel at 11.

I found out their floor which was 13th (bad omen?!) and wondering that I couldn’t see that many floors from outside got into the lift and realized that the floor numbers started from 10!

And as I got out of the lift saw a Foreigner and I just murmured “Arun, Interview etc.,” He looked at his watch and said “Mr. Arun you are supposed to meet me at 11 AM. 11 is 11 NOT 11-05! Sorry I can’t see you”

Crestfallen I walked out in slow motion and I don’t remember how I reached my office.

Was it destiny that caused the puncture and redirected my life totally in another direction?

Sometimes I wonder how my life would’ve been if only I got into that company!

PS: I have neither applied for jobs nor got any interview calls thereafter!

#destiny

Quiet quitting Social Media!

Breaking!

I've decided to quiet quit social media w.e.f. tomorrow!

Quiet quitting means I'll be present in SM but will not be tweeting/posting. I'll just restrict myself to posting photos I shoot. No textual tweets. None.

Few random thoughts.......

SM is taking up quite a lot of my time and I realized that the returns aren't proportional to the time I'm spending there. Some of you might have noticed that I've drastically reduced my tweeting/posting of late. I'm spending the time saved on off line life and greatly enjoying it. Quiet quitting will give me more of that life.

By the way I always wonder how some employees are such a prolific tweeters whereas I being self employed can't find that kind of time to tweet!

And though in general people are nice Twitter gives anonymity for people and few of them take advantage of it and comment using unparliamentary language. They are totally unaware of BNBR (Be Nice. Be Respectful) . I don't mind them tweeting using words of their choice but it hurts when they use abuse words in comments to my tweets.

And more often than not they are commenting in a harsh manner because either they don't enjoy/ understand the humor in my tweets and take things literally or they can't appreciate what I write with their very limited knowledge of Telugu (or English) sayings, culture or traditions. Or as I'm fond of saying they are shaving the egg with a Gillette Mach 4 razor! And most of them don't know what give and take respect means. No matter what the reason, reading such abusive language does leave a bad taste in the mouth. And my upbringing is restraining me from paying them back with the same coin and this is causing me stress. And responding to them is like throwing stone in the mud. They are the mud and any sensible person would better avoid mud! My objection is not against criticism or comments but only against the language and tone of them.

I don't NEED to suffer their uncivilized behavior and hence this decision.

One of my shareable passions is writing, mostly in Telugu and also in English. Over a period of more than 3 decades I've developed a certain style of writing and just can't or rather don't want to change. In 80's and 90's I was writing on and off but decided to give it a pause when I became self employed in 1996.

My unpublished writings are more than the published ones till then as I didn't bother to send majority of them to publications because they aren't "stories" per se and the main stream magazines will not publish them! Incidentally I haven't published them even in SM.

But the growing popularity of SM gave me the opportunity to self publish. And I slowly started to write. The advantage of FB and Twitter is that we need not write stories. We can write anything and it could be one sentence or ten pages!

I enjoyed writing in the last decade.

But now I got to "kill" my passion for writing. Writing is difficult, not writing isn't! Or I'll write and keep them to myself like I did in the last millennium but will miss the pleasure of sharing them with you all.

I'm not a professional writer meaning I can't write at will. I write ONLY when I get a line of thought and In the recent past I noticed that I'm not getting that spark of inspiration to write unlike in the distant past. May be age is catching up or something else. And so semi quitting doesn't really make a difference as I'm hardly writing these days.

In Facebook no one will miss me! I'm hardly posting there and FB's algorithm is such that if we post infrequently it hardly shows up in any one's TL! Which is exactly happening right now. No one is seeing my posts there of late!

I've another passion too which I can share in SM i.e., photography! In fact I was shooting from 1975 but till the advent of digital photography those photos because of high cost were limited to functions and people and obviously majority of them aren't for sharing with the public.

But digital photography changed it all. And I found real pleasure in shooting at sight, so to say! And sharing them in SM.

So from now onwards I'll only be posting my photos and nothing else. And hope no one finds them offensive enough to use abusive disrespectful language. No more general text tweets. That's quiet quitting!

I'm also spending lot of time screen gazing be it mobile, laptop or TV. Being a senior citizen cataract is developing and it's better to reduce my screen time.

Of course I'll also be using SM to interact with companies to get my issues resolved about their products or services.

Long ago I've turned on notifications for all tweets of people I admire. There's a lot of learning and enjoyment in following those person's tweets. And I'll continue to see them but will not react. I'll not be seeing any other's tweets.

We all change our minds over time and perhaps I too might change my decision in future, if circumstances so warrant, and may come back. Hope it doesn't happen.

And finally if you are wondering why I don't quit SM completely here's the answer. SM helps me in my business and in fact got me few very very good clients. Now you know!

I made very good connections thanks to SM and some became friends who can always get in touch with me off line through phone.

So sayonara. Till our paths cross again.