A local NGO office realized that the organization had never received a donation from the town's most successful lawyer.

The person in charge of contributions calls him to persuade him to contribute. "Our research shows that out of a yearly income of at least $500,000, you did not give a penny to charity. Wouldn't you like to give back to the community in some way?"

The lawyer mulled this over for a moment and replied, "First, did your research also show that my mother is dying after a long illness, and has medical bills that are several times her annual income?"

Embarrassed, the NGO rep mumbled, "Um, no."

The lawyer interrupts, "Or that my brother, a disabled veteran, is blind and confined to a wheelchair?"

The stricken NGO rep began to stammer out an apology, but was interrupted again.

"Or that my sister's husband died in a traffic accident," the lawyer's voice rising in indignation, "leaving her penniless with three children?!"

The humiliated NGO rep, completely beaten, said simply, "I had no idea."

On a roll, the lawyer cut him off once again, "So if I don't give any money to any of them, why should I give any to you?"

Start the week with a smile and #HaveAGreatWorkingWeek 

A dream come true - Tirumala!!

I had an interesting dream about 3 years ago! In that dream I was all alone in the inner sanctum sanctorum of Tirumala temple and there was just one Poojari. I recognized him as he is the Poojari in a temple I frequent in Hyderabad! He told me “Since you are the only one now, you can stay as long as you want” and then he went out! I had the uninterrupted “Special Darshan” of Sri Venkateswara Swamy for at least half an hour and then came out.

In the morning I told about the dream to my wife as well as a close friend. Both of them were unanimous in their interpretation of the dream! They said that the Lord is calling me to Tirumala! I kinda specialize in what can be loosely termed as “vitanda vada”!! So I replied to them “Why should I visit Tirumala when He gave me a long special darshan?!” And both of them kept quiet as they know better ;) Interestingly even after I woke up I could still “see” that dream very very vividly and in fact was kind of flummoxed as I couldn't figure out the temple where I saw that Poojari!! Soon I forgot about that dream. And you too for the moment!

(Somehow I never thought of submitting my "minimum list of demands/wishes to HIM during that long Darshan!!)

After many months I went to a close friend's house at 11 AM very unexpectedly. We went on chatting for some time when he suddenly asked me what I know about the Chilkur temple! Frankly I was surprised (rather shocked was the more appropriate word!) as I've never seen him talking about Gods or temples and I never thought he was a devotee! But keeping aside my surprise feelings I told him what I know about that temple; that one should make 11 pradakshinas of the temple and make a vow. And once the wish is fulfilled then they come back and do 108 pradakshinas!

Here I've added my own theory! I told him that devotees seeking fulfillment of wishes and offering something like tonsuring of head, climbing Tirumala hills on foot, offering money or 108 coconuts AFTER their wish is fulfilled is like the villains in movies who offer a certain amount to hired goondas to kill the hero or heroine and give them a token advance promising to pay the balance AFTER they finish their part of killing! They do so because they don't exactly have 100% faith/belief in those goondas that they will deliver! Devotees offering the God AFTER their wish is fulfilled means even they don't have 100% faith in Him!! And so I told him according to me, if one were to visit Chilkur temple with a wish then they should make 108 pradakshinas in the first visit itself and NOT after their wish is fulfilled! My friend agreed to my theory!

Then I offered to accompany him if he wants to go there on the coming Saturday but he immediately asked me “How about going right now?!” I was surprised again but then decided to go along as I didn't have any pressing work that day. I called my wife and told her that I'm going to Chilkur temple and she immediately gave me the green signal.

So off we went to Chilkur with a pit stop in a restaurant at Banjara Hills where we had a lavish buffet lunch ;) I told my friend that leave alone 108 he can't even do 11 pradakshinas if he were to eat so heavily! But he said he will manage and we both had a heavy lunch and reached Chilkur around 3 PM. It was very cloudy and was threatening to rain any moment. Surprisingly there were just 2/3 cars and about 30 bikes there which is a rare thing!

We both went inside and found that there were hardly about 100 -150 devotees in the temple and they were all doing the pradakshinas and as usual all of them were almost running!! My friend started his rounds and I wanted to give him company for few rounds but after the 3rd round I had terrible pain in my foot. In fact a week before I had that pain and stopped my usual morning walks in the evenings! And so I sat in the veranda watching all the devotees.

After 5 minutes I heard an announcement in the PA system that they need volunteers to give prasadam to devotees etc., I instantly jumped up and went to the place where they give prasadam. A 25 years old man was there and when I told him I want to do the volunteer work he told me to give the prasadam to the devotees after they come out of the inner shrine and also try to sell the Vak magazine to any interested devotees. He said he wants rest for an hour or so. I agreed and stood there. But as I've mentioned since there were very few devotees I was just standing there without any devotee coming out for many minutes. Then a thought struck me and I went inside the shrine and stayed there staring at the main idol of Sri Venkateswara Swamy till a batch of devotees came in. Then I came out and resumed my duties of offering prasadam. Once that batch went off again there was a gap with no one entering the temple. So again I went inside and this went on for about 45 minutes!!

(Incidentally I sold lots of Vak magazine in that short period as I was from sales!!)

That day happened to be some auspicious day and the idol was well decorated. And that's how I ended up having a long darshan of more than half an hour!

I returned home and told my wife about this interesting incident and then she reminded me of my Tirumala darshan dream! Till then I forgot about it totally! I was very happy that the impossible dream of special darshan in His Head Office came true in His branch office :)

Then after few weeks I went to Tadbund Hanuman temple and after darshan came out to the area where the vehicle poojas are performed. When I saw the old Poojari who does the vehicle pooja I instantly recognized him as the one who appeared in my Tirumala dream! I immediately told him about it. He was shocked and said that “Its Lord Hanuman himself who appeared in your dream as me! He never appears as Himself to any one”! It was another pleasant surprise to me. He then asked me whether I “owe” anything to Sri Venkateswara Swamy! I told him I “owe” him a lot but can't repay them all now :( Then he said in that case perform archana/seva in any of his temples and I did that.

That's how my dream came true!! And its just that! Please don't read more into it.

PS: Don't even presume that I'm privileged or close to God!! Far from the truth! My one wish in about dozen visits to Chilkur temple remains unfulfilled :(

On many occasions temple doors were closed when I visited some temples :(

And here under is the #Telugu version for those of you who prefer it!

మూడు, రెండు సంవత్సరాల కిందటి సంగతి! సాధారణంగా రెండు, మూడు సంవత్సరాల కిందట అని మొదలు పెడతారు/చెప్తారు, కాని మీరేంటి రివర్స్ లో చెప్పారు అంటే దానికొక కారణం ఉంది.  కొన్నేళ్ళ క్రితం జరిగిన సంఘటనలు సాధారణంగా కరెక్ట్ గా ఎప్పుడు జరిగాయో గుర్తుండవు. అందుకని సుమారుగా రెండు, మూడు సంవత్సరాలు అంటారు, ఒక్క సంఘటన గురించి చెప్తున్నా. కాని ఇప్పుడు నేను చెప్పబోయేది ఒక్క సంఘటన గురించి కాదు! రెండు సంఘటనల గురించి. అందులో ఒకటి మూడు సంవత్సరాల క్రితం, రెండోది రెండు సంవత్సరాల క్రితం జరిగినవి. అందుకే అలా రాసాను. ఆ రెండింటికీ లింక్ ఉంది!

మొదటగా మూడు సంవత్సరాల క్రితం జరిగిన సంఘటన. ఒక రాత్రి కల వచ్చింది.  పగటి కల కాదు!! ఈ మధ్య కలల గురించి రాస్తున్నారు అని అనుకుంటారేమో? అందుకే ఇది జరిగిన చాల ఏళ్ళకి రాస్తున్నాను. ఇంతకీ ఆ కల ఏంటంటే నేనొక్కడినే తిరుమల గుడి గర్భగుడిలో ఉన్నాను. అక్కడ ఒకే ఒక్క పూజారి ఉన్నారు. గమ్మతేమిటంటే ఆ పూజారి నేను హైదరాబాద్ లో వెళ్ళే ఒక గుళ్ళో పూజారి!!  కాని కలలో ఆయన్ని గుర్తుపట్టాను కాని ఇదేంటి తిరుమలలో ఉన్నారు అన్న సందేహం రాలేదు (కల్లో). అప్పుడు ఆ పూజారి "మీరొక్కరే ఉన్నారు కాబట్టి మీ ఇష్టం వచ్చినంత సేపు ఉండండి అని ఆయన గర్భగుడి బైటికి వెళ్ళిపోయారు. నేను దాదాపు ఒక అరగంట అలా వేంకటేశ్వర స్వామి వారిని చూస్తూ ఉండి పోయాను. తర్వాత ఇంక బాగోదని బైటికి వచ్చేసాను.

పొద్దున్నే మా ఆవిడతో, ఇంకో స్నేహితుడితో చెప్పాను. వాళ్ళిద్దరూ అందరూ అనుకోనేదే చెప్పారు. మిమ్మల్ని తిరుమల రమ్మని పిలుపు అని! నేను వెంటనే నా వితండ వాదం ప్రవేశపెట్టాను. "రాత్రి నాకు కలలో స్వామి వారు ప్రత్యెక దర్శనం ఇచ్చాక ఇంక మళ్ళీ తిరుమల ఎందుకు వెళ్ళడం? నేనేం వెళ్ళను" అని ఖరాఖండి గా చెప్పేసాను. పొద్దున్నకి కూడా ఆ కలలో కనిపించిన పూజారి మొహం కళ్ళకి కట్టినట్టు కనిపిస్తూ ఉంది కాని ఆయన్ని ఏ గుళ్ళో చూసానో ఎంత ఆలోచించినా గుర్తు రాలేదు. కాలక్రమంలో ఆ కలగురించి మర్చిపోయాను. మీరు కూడా ఈ కల సంగతి ప్రస్తుతానికి మర్చిపోండి!

ఫుట్ నోట్ : పొద్దున్న కాని తట్ట లేదు నాకు, రాత్రి అంతసేపు ఏకాంతసేవ దర్శనం సమయంలో నా "కనీస కోరికలు" కానీ, కస్టాలు కాని తీర్చమని ఎందుకు కోరుకోలేదు?!! నాకిప్పటికీ అర్థం కాని విషయం ఇది :(

తర్వాత సీన్ కట్ చేస్తే కొన్ని నెలల తర్వాత ఒకరోజు అనుకోకుండా ఒక ఫ్రెండ్ ఇంటికి పొద్దున్న 11 గంటలకి వెళ్లాను. కాసీపు ఆ కబురు, ఈ కబురు చెప్పుకున్నాక, ఆ ఫ్రెండ్ నన్ను హటాత్తుగా "నీకు చిలుకూరు గుడి గురించి తెలుసా" అని అడిగాడు. నేను ఒకింత షాక్ అయ్యాను.  ఎందుకంటే నాకు తెలిసి ఆయన ఎప్పుడూ, దేవుడు, గుళ్ళూ విషయాలు  చర్చించలేదు. పెద్ద దైవభక్తి ఉన్న మనిషిలా కూడా అ(క)నిపించలేదు నాకు అప్పటిదాకా.

సరే చిలుకూరు గుడి గురించి నాకు తెలిసినది, నా పైత్యం కొంత కలిపి చెప్పాను. అక్కడ ముందస్తుగా 11 ప్రదక్షిణాలు చేసి మనసులో ఉన్న ఒక్క కోరిక కోరుకుని, అది తీరిన తర్వాత 108 ప్రదక్షిణాలు చెయ్యాలి అని! ఇక్కడ కొంచం అప్రస్తుత ప్రసంగంలా అనిపించినా నా అభిప్రాయం ఒకటి ఇలా కోరికలు కోరుకోవడం, అవి తీరితే ఏదో చేస్తాను, ఇస్తాను అని మొక్కుకోవడం మీద నాకు నాదైన అభిప్రాయం ఒకటుంది. అదేమిటంటే ఇలా "నాకు ఎంసెట్ లో పెద్ద రాంక్ వస్తే గుండు గియ్యించుకుంటాను", "మా అమ్మాయి పెళ్లి కుదిరితే 108 కొబ్బరికాయలు కొడతాను", "నాకు ఉద్యోగం వస్తే తిరుమల కొండ నడిచి ఎక్కుతాను" అని అడగడం నాకెలాగ అనిపిస్తుందంటే, సినిమాల్లో విలన్ ఒక కిరాయి రౌడీ ని పిలిచి "హీరోని చంపితే పది లక్షలు ఇస్తాను. ఇదిగో 5 లక్షలు అడ్వాన్సు, మిగతాది పని పూర్తి అయ్యాక" అంటాడు చూసారా, అలా అనిపిస్తుంది. ఆ విలన్ అలా సగం పనయ్యాక ఇస్తాను అని ఎందుకు అంటాడంటే, ఆ సదరు కిరాయి రౌడీ మీద పూర్తి నమ్మకం లేక!! ఇదిగో మరి భక్తులు కూడా ఇలా "నాకీ పని చేసిపెట్టు! చేసాక ఇదిస్తాను. అది చేస్తాను" అని అనడంలో వాళ్లకి తమ కోరికలు తీర్చే విషయంలో దేవుడి మీద పెద్ద నమ్మకం ఉన్నట్టు అనిపించదు. నిజంగా దేవుడి మీద గట్టి నమ్మకం (తన కోరిక తీరుస్తాడు అని) ఉంటే, ఆ చేస్తాను, ఇస్తాను అన్నవి ముందే చెయ్యాలి, ఇవ్వాలి! ఇది నా థియరీ!!

అలా నా ఫ్రెండ్ కి ఆ గుడి సాంప్రదాయం తో పాటు నా థియరీ కూడా చెప్పాను. నేనయితే 108 ప్రదక్షిణాలు ముందే చేస్తాను! అని. నా ఫ్రెండ్ కూడా నా థియరీ ఒప్పుకోని తను కూడా 108 ప్రదక్షిణాలు ముందే చేస్తాను అన్నాడు! నేనయితే వాకే! అన్నా. వచ్చే శనివారం అయితే నేను కూడా కంపెనీ ఇస్తాను అన్నా. నా ఫ్రెండ్ "మనం ఇప్పుడే ఎందుకు వెళ్ళకూడదు" అన్నాడు. నేను అయితే చలో. నాకు పెద్దగా పనేం లేదు ఇవాళ. పద వెళ్దాం అని మా ఆవిడకి ఫోన్ చేసి చెప్పాను. " ఇలా నా ఫ్రెండ్ తో చిలుకూరు వెళ్తున్నా" అని. ఏ బార్ కో అయితే మా ఆవిడ భారీ అభ్యంతరం చెప్పేదేమో కాని గుడికి అంటే ఎప్పుడైనా గ్రీన్ సిగ్నల్ ;)

అంతే ఒంటిగంటకి బయల్దేరాం. మధ్యలో నా ఫ్రెండ్ బంజారా హిల్స్ లో ఒక రెస్టారెంట్ లో భారీ బఫెట్ భోజనం పెట్టించాడు! ఇంత  తింటే 108 కాదు కదా కనీసం ఆ 11 ప్రదక్షిణాలు కూడా చెయ్యలేవని నేను మొత్తుకుంటున్నా వినకుండా భారీగా లాగించేసాడు. భోజనం అయ్యాక వెంటనే నా ఫ్రెండ్ కారులో చిలుకూరు మధ్యాన్నం 3 గంటలకి చేరాము.       

బాగా మబ్బులు కమ్మి ఏ క్షణం అయినా వాన పడేట్టుగా ఉంది వాతావరణం. విచిత్రంగా రెండే రెండు కార్లు, ఒక ఇరవై, ముప్ఫై బైకులు మాత్రమే ఉన్నాయి. నాకు బోల్డు  హాశ్చర్యం వేసేసింది. నేనెప్పుడు చిలుకూరు వెళ్ళినా చాలామంది భక్తులతో కిటకిటలాడుతూ ఉంటుంది. కాని ఇవాళ మా అదృష్టం చాలా తక్కువ మంది ఉన్నారు. సరే గుళ్ళోకి వెళ్లి చూసినా అదే పరిస్తితి. ఒక వంద, లేక నూట యాభైమంది ఉంటారేమో. అందరూ యధావిధిగా ఎవరో తరుముతున్నట్టు ప్రదక్షిణాలు పరిగెడుతూ చేస్తున్నారు. నా ఫ్రెండ్ వెంటనే ప్రదక్షిణాలు మొదలెట్టాడు. నేను కేవలం మూడు ప్రదక్షిణాలు చేసాక పాదం నొప్పి మొదలయ్యింది. అంతకు ముందు వారం నించి ఉంది ఆ నొప్పి! ఇక చేసేది లేక సైడ్ ఉన్న వసారాలో కూర్చున్నాను. భక్తుల పరుగుపందెం చూస్తూ!

ఒక అయిదు నిమిషాలకి ఒక అనౌన్స్మెంట్ వినిపించింది. ప్రసాదం భక్తులకి ఇవ్వడానికి ఎవరైనా వాలంటీర్స్ కావాలని.. నేను వెంటనే చెంగున ఒక్క గెంతులో ప్రసాదం దగ్గరకి వెళ్లాను. అక్కడ ఒక పాతికేళ్ళ అబ్బాయి ఉన్నాడు. నేను వాలంటీర్గా ఉంటానన్నాను. అతను ఒక అరగంట ఉంటె చాలు సార్! నేను పొద్దుటినించీ ఉన్నాను. రాత్రి దాక ఉంటాను. కాస్త బ్రేక్ కావాలి అన్నాడు. నేను "దానికేం భాగ్యం! హాయిగా రెస్త్ తీసుకోండి. నేను గంట అయినా ఉంటాను" అని చెప్పాను.

అతను నాకు ఆ పటికబెల్లం ప్రసాదం, వాక్ మాసపత్రిక కాపీలు (అమ్మడానికి!) అప్పచెప్పి వెళ్ళిపోయాడు. నేను అక్కడ నిలబడి భక్తుల రాక కోసం చూస్తూ ఉండిపోయాను. ఎక్కువ మంది లేరని చెప్పానుగా, అందుకని అప్పుడప్పుడూ ఒకరిద్దరు లోపల దర్శనం చేసుకొని రావడం, నేను ప్రసాదం భారీగా ఇవ్వడం, వీలుంటే, వాళ్ళు కావాలంటే వాక్ పుస్తకం అమ్మడం చెయ్యడం మొదలెట్టా. కాసీపయ్యాక నాకు ఒక ఐడియా వచ్చింది. ఇలా భక్తులకి, భక్తులకి మధ్య చాల సమయం ఉంటోంది కదా నేనిక్కడ ఎందుకు అనవసరంగా నిలపడడం! అని. వెంటనే గర్భగుడిలోకి వెళ్ళిపోయి స్వామి వారిని చూస్తూ అక్కడే నిలపడిపోయాను. కాస్సేపయ్యాక ఇంకో భక్తబృందం లోపలి రాగానే నేను మళ్ళీ నా యధాస్థానం దగ్గరకి వెళ్లి నిలపడడం, వాళ్ళు బైటికి రాగానే ప్రసాదం ఇచ్చేసి, మళ్ళీ తుర్రుమని గర్భగుడిలోకి దూసుకు పోవడం!! ఇలా దాదాపుగా ఒక 45 నిమిషాలు ఈ నా "ప్రత్యేక దర్శనం" కార్యక్రమం జరిగింది. ఆ రోజు ఏదో ప్రత్యెక దినం కూడా అందుకని స్వామి వారిని బాగా అలంకరించారు! ఇక చూడండి నా ఆనందం! అలా అనుకోకుండా ఒక అరగంట నాకు దర్శనం దొరికింది.

(నేనొకప్పుడు సేల్స్ ఉద్యోగాలు చేసాను కాబట్టి ఆ కాస్త సమయంలో, పాత రోజులు గుర్తుతెచ్చుకుని, రెట్టించిన ఉత్సాహంతో  చాల వాక్ మాసపత్రికలు అమ్మాను!!)

నేను ఇంటికొచ్చాక నా భార్యతో ఈ విషయం చెప్పగానే తను వెంటనే నాకు ఇంతకుముందు వచ్చిన "తిరుమల ప్రత్యెక దర్శనం" కల గుర్తు చేసింది. బహుశా నమ్మ శక్యం కాక పోవచ్చు కాని ఆమె చెప్పేదాక నాకు ఆ కల గుర్తురాలేదు!! వెంటనే నాకు మరొక్క సారి వర్ణనాతీతమైన ఆనందం, అనుభూతి కలిగాయి. ఆ విధంగా హెడ్ ఆఫీసు (తిరుమల) ప్రత్యెక దర్శనం కల బ్రాంచ్ ఆఫీసు (చిల్కూర్) లో తీరింది.  నా కల నిజమయ్యింది ;)

ఇలా కల నిజమవ్వడానికి ముందో, తర్వాతో గుర్తు లేదు కాని, ఒకసారి తాడ్బండ్ ఆంజనేయ స్వామి గుడికి వెళ్లాను. అక్కడ దర్శనం అయ్యాక గుడి వెనక వేపు ద్వారం గుండా బైటికి వచ్చి, అక్కడ ఇచ్చే తీర్థ ప్రసాదాలు తీసుకొని గుడి పక్క కాంపౌండ్ లో వాహన పూజలు చేసే చోట నిలపడి ప్రసాదం తినడం మొదలెట్టాను. ఆ వాహన పూజకి వచ్చిన కొత్త, పాత కార్లు చూస్తూ. ఇంతలో సడన్ గా ఆ వాహన పూజలు చేసే పూజారిని చూడగానే నాకు వెంటనే ఆనందం వేసింది. ఎందుకంటే నా కలలో తిరుమల గుడిలో ఉన్న పూజారి ఈయనే!! నేను వెంటనే ఆయన చెట్టు కింద కూర్చొని ఇంకా వచ్చే కార్లకోసం ఎదురు చూస్తూంటే వెళ్లి వెంటనే నాకొచ్చిన కల సంగతి చెప్పాను. ఆయన వెంటనే అలా మీకు కలలో కనిపించింది నేను కాదు. నా రూపంలో హనుమంతులవారు! ఆ స్వామి వారు ఎవరికీ తన నిజస్వరూపంలో కలలో నైనా కనిపించరు. ఎవరో ఒకరి రూపంలో దర్శనం ఇస్తారు అని చెప్పారు. ఇది ఇంకో అద్భుతం! ఆయన వెంటనే మీకేమైనా వేంకటేశ్వర స్వామి వారికి బకాయీలు, మొక్కులు ఉంటే అవి తీర్చేయ్యండి అని ఒక సలహా ఇచ్చారు. బాకీలు అయితే బాగానే ఉన్నాయి కాని ఇప్పుడు తీర్చగలిగే పరిస్తితి లేదని ఒక వెర్రి నవ్వు నవ్వాను. ఆ పూజారి అయితే కనీసం ఏదైనా గుళ్ళో స్వామి వారి కళ్యాణం, అర్చన ఏదో ఒక సేవ చేయించండి అని చెప్ప్పారు. అలాగే చేసాను.
ఫుట్నోట్: ఇలా నా కల నిజమయ్యిందని నేనేదో దేవుడికి బాగా దగ్గర అని పొరపాటు పడకండి !!1998 లో అనుకుంటా చిలుకూరు గుడికి మొదటిసారి వెళ్ళాను. అప్పటినుంచి బహుశా ఒక డజన్ సార్లు వెళ్ళాను. అన్ని సార్లు ఒకటే కోరిక కోరుకున్నా! కాని ఇప్పటిదాక తీరలేదు :(

చాలాసార్లు నేను ఏ గుడికైనా వెళ్తే ఆ గుడి తలుపులు మూసేసిన సందర్భాలు కోకొల్లలు! నిన్న కూడా అదే అయ్యింది. ఒక 35 కిలోమీటర్స్ వెళ్ళాను. కాని 11-30 కే గుడి మూసేసారు:(

నా భక్తి లోపం అని మీరంటారని నాకు తెలుసు ;)

Diwali flashback!! దీపావళి ఫ్లాష్ బ్యాక్!!

ఫ్లాష్ బ్యాక్! ఫ్లాష్ బ్యాక్!!

అవి 1960's! నా చిన్నప్పుడు. దాదాపుగా 50 సంవత్సరాల క్రితం రోజుల్లో!!

దీపావళి వస్తోందంటే కనీసం రెండు మూడు వారాల ముందునించి హడావిడి, పని మొదలయ్యేవి! ఇప్పటిలాగా చిచ్చుబుడ్లు, మతాబులు అమ్మడం, కొనడం లేవు ఆరోజుల్లో! ఇంట్లో చేసుకోవడమే :)

రెండు వారాల ముందు ఖాళీ చిచ్చు బుడ్లు కమ్మరి వాళ్ళు చేసి అమ్మేవాళ్ళు.  కనీసం ఒక 30/40 కొనుక్కొచ్చేవాళ్ళం. ఆ తర్వాత వాటి మూతికి చిన్న పేపర్ అంటించి ఒక రోజు ఎండలో పెట్టేవాళ్ళం. తర్వాత ముందుగా కొంచం సిసింద్రి మందు ఆ చిచ్చుబుడ్డిలో వేసి (వెలిగించినప్పుడు సులభంగా అంటుకోవడం కోసం!) దానిమీద భాస్వరం, సూరేకారం, గంధకం (?!) కలిపిన మందు బాగా సగం దాకా కూరి, ఒక పేపర్ అడ్డుగా పెట్టి వెనకాతల బంకమట్టి కూరి, రెండు మూడు రోజులు బాగా ఎండ పెట్టేవాళ్ళం! అంతే చిచ్చుబుడ్డి రెడీ!

దీనితో పాటు మతాబులు కూడా చేసేవాళ్ళం. ముందుగా పాత న్యూస్ పేపర్లని సుమారుగా ఒక అడుగు పొడువున్న గోట్టాలుగా తయారు చేసేవాళ్ళం, ఒక చివర చిన్న వత్తి లాగ చేసి.  దానికోసం మైదా పేస్టు మా అమ్మ చేసిచ్చేది. ఆ గొట్టాలు ఆరాక, వాటిల్లో కూడా ముందుగా మందు గుండు సగం దాక కూరి, వెనక సగం ఇసకతొ నింపి గొట్టం మూసేసే వాళ్ళం. వాటిని కూడా రెండు రోజులు బాగా ఎండపెట్టాక మతాబులు కూడా రెడీ!

మిగిలిన సిసింద్రి మందుతో ఎన్నొస్తే అన్ని సిసింద్రీలు చేసేసేవాళ్ళమి.

ఆ తర్వాత దీపావళి రోజు దాకా  అబ్బాయిలందరికీ "రోలు, రోకలి", కేపులు!! కేపులు కాల్చడానికి రెండు రకాల పిస్తోళ్లు ఉండేవి! ఒకటి పిస్తోలు లాగా ఉండదు. దాన్ని వర్ణించడం కూడా కష్టం!! ఒక మెటల్ ప్లేట్ మీద స్ప్రింగ్ ప్లేట్ ఉండేది. అందులో ఒక్కొక్క కేపు పెట్టి కాల్చాలి! పిస్తోళ్లు వచ్చాక కేపు రీళ్ళు రావడం మొదలయ్యింది. అప్పుడు చూడాలి మా మొహాలు! మతాబుల కంటే వెలిగిపోయేవి! ఎందుకంటారా లూజు కేపుల నించి రీళ్ళు కేపులు వస్తే మా ఫీలింగ్ ఎలాగ ఉండేదంటే, జోడుగుళ్ల గన్ ఉన్న వాడికి AK47 ఇచ్చినట్టు  ;)

ఆ పిస్తోళ్లు పట్టుకొని ఇల్లు వాకిలి, చెట్టూ, పుట్టా, ఊరు, వాడా అన్నీ పరిగెడుతూ "దొంగా పోలీస్" తెగ ఆడేవాళ్ళం. మధ్య మధ్యలో భయంకరమైన, నాలాంటి కాల్చేవాడు కూడా భయపడేంత (!) శబ్దం చేసే "రోలు, రోకలి"! దాన్ని నేను అటు వేపు చూడకుండా, ఒక చెవి, రెండు కళ్ళు మూసేసుకొని,  డాం అని పేల్చే వాడిని :(

నలుగురు పిల్లలం, అప్పుడప్పుడూ మావయ్యలు! ఫుల్ పండగే పండగ!

లీలగా గుర్తుంది. మా నాన్న ఒక మట్టి హుండీలో సంవత్సరం అంతా డబ్బులు వేసేవారు. అప్పుడప్పుడూ దీపావళి కి అది నిండితే దాన్ని మా నలుగురిని పిలిచి గది మధ్యలో ధబీలు మని కింద పదేసేవారు! అంతే గదంతా చిల్లర, మట్టి పెంకులు!! మేమందరం ఆ చిల్లర మొత్తం ఏరి, సార్ట్ చేసి లేక్కపెట్టేవాళ్ళం! ఎంతో చెప్పలేని ఆనందం! ఒక్కోసారి ఆ హుండీ డబ్బులతో మా అందరికీ కొత్త బట్టలు కొనేవాళ్ళు!

ఇహ దీపావళి రోజు సాయంత్రం అన్నీ కాల్చేసి, కొన్ని దాచేవాళ్ళం. తర్వాత రెండు రోజులు, వారం తర్వాత నాగుల చవితి రోజు కూడా కాల్చేవాళ్ళం!!

ఇప్పుడు అంత సరదాలు, హడావిడులు కనుమరుగయ్యాయి. బాణాసంచా కాల్చడం కూడా రాను రాను తగ్గిపోతోంది. ఇంకొన్నాళ్ళకి అంతా కంప్యూటర్ లోనే కాలుస్తారు ఏమో :(

Dilwali Diwali

I've posted this last 2 years too!! In case you've read it you may skip this ;)

Almost all employees working in both public and private sector look forward to Diwali bonus from their employers and those who get it are delighted!!

Just think for a moment...there are many "employees" working for you too! Like maid, driver, apartment watchman, colony gurkha, car cleaner, garbage collector etc. They too "wish" "if only we too get some Diwali bonus"! So how about "giving" that bonus to ALL your service providers?!

Remember real Happiness is in giving! Surprise them with cash and/or crackers or any gifts along with a sweet box! Believe me you'll make their day/Diwali. The bonus need not be huge but just the very act of giving it to them matters most.

So go ahead and "Light up their lives this Diwali"!!

Have a Dilwali Diwali :)

Lite Lelo!!

ముందస్తు మాట: ఈ నా "రచన" ఆంధ్రప్రభ నవంబర్, 1992 లో వేసారు.

"లైట్ లేలో"

ఓ రోజు ఆఫీసులో తీరిగ్గా కూర్చున్నప్పుడు, అంటే రోజూ తీరికే - అది వేరే విషయం , మా శర్మ నా దగ్గరకొచ్చి "ఇహ నా వాళ్ళ కాదండీ!" అన్నాడు.

ఇందులో కొత్తేమీ లేదు. వింత అంతకన్నా లేదు. కనీసం రెండు మూడు రోజులకోసారైనా  శర్మ నోటినుంచి ఆ డైలాగ్ వినిపిస్తూంటుంది. కాకపోతే ఒక్కోసారి ఒక్కో కారణం.

ఇప్పుడేమయ్యిందో?!

అదే అడిగాను.

"వానలగురించి ఆకాశంలోకి చూసి చూసి మెడ పట్టుకుపోతోందే తప్ప ఒక్క చినుకైనా రాలలేదు కదా?" అన్నాడు మెడ పట్టుకుని.

అతనన్నదాంట్లో ఆవగింజంత అబద్ధం కానీ అతిశయోక్తి కాని లేవు. ఈ ఏడాది హైదరాబాద్ ప్రజానీకం వానలకు ఎంత మొహం వాచిపోయారంటే, ప్రతిరోజూ సాయంత్రం, పగలు పనులుంటాయి కదా, ఇంటిముందు కుర్చీ వేసుకుని ఆకాశంలోకి చూడటం ఒక అలవాటైపోయింది.

ప్రజలంతా చకోరపక్షులైపోయారు కాని చుక్క వాన లెదు.

"మా కాలనీలో నిన్న ఓ నిమిషం వాన పడిందోయ్!" అని అదేదో డబల్ మర్డర్ అయినంత సెన్సేషనల్ న్యూస్ లాగా జనం చెప్పుకోవడం చిన్న ఫాషన్ కూడా అయ్యింది.

సరే, కథ మళ్ళీ ఫాస్ట్ ఫార్వర్డ్ చేసి మా శర్మ దగ్గరికి, ఆయన అరిగిపోయిన డైలాగ్ దగ్గరికి వద్దాం. మా శర్మకి ఏదో విధంగా ధైర్యం నూరిపోయకపోతే ఆయన ఇంకా నీరు కారిపోవడం, అతన్నలా చూసిన మిగతా వాళ్ళందరూ జావ కారిపోవడం వగైరా ప్రమాదం ఉంది. ఎంచేతంటే మా అందరిలోనూ శర్మ చాలా భారీ మనిషి. కొద్దో, గొప్పో చిన్న లీడర్ కూడా . మరంచేత అతన్ని కొంచం మూడ్ లోకి తెద్దామని "అయితే పదండి! "దేవి" లో మంచి సినిమా ఆడుతోంది దాన్నిండా వాన పాటలే!" అన్నాను   

ఈ డైలాగ్ మిగతా ఆంధ్రులకు కొంచం వింతగా అనిపించినా, మా హైదరా"బాధీ"యులకు మాత్రం ఏ మాత్రం వింత కాదు. ఇన్నాళ్ళూ మేము కూడా సినిమాలకి "చిరు"ని చూడ్డానికో, "విజైశాంతి" రెచ్చిపోయిందనో, అదీ, ఇదీ కాకపోతే పాటలు సూపర్ హిట్లనో వెళ్ళేవాళ్ళం.

కాని ఇప్పుడో - సినిమాలో వాన ఉంటె చాలు రెచ్చిపోయి చూసేస్తున్నాం. లేకపోతే వానలు ఎలా ఉంటాయో మరిచిపోయే ప్రమాదం ఉంది కదా!

ఈనాడన్ని సినిమాల్లోనూ ఓ వాన పాట మస్ట్. మన అదృష్టం బాగుంటే రెండు వాన పాటలు. ఇంక ఆ సినిమా మా ఊళ్ళోమట్టుకు వందరోజులు ఖాయం. "ప్రజలు కోరుకుంటున్నారు కాబట్టి ఇలాంటి పాటలు వగైరా సినిమాలో పెడుతున్నాం" అని నిర్మాతలు, దర్శకులు చెప్పడం ఎంత నిఝమ్!!

కాగా, పోగా ఇప్పుడు మేము "చిరు"కోసం కాకుండా చిరుజల్లు కోసం సినిమా చూస్తున్నాం!

అసలీ ఏడాది వానలెందుకు పడటంలేదు అని ఈ మధ్య టీవీలో వాతావరణ శాఖ డైరెక్టర్నిడైరెక్ట్ గా ఇంటర్వ్యూ చేసారు.

"వానలు పడకపోవడం ఏమిటి?! శుభ్రంగా పడుతున్నాయి" అన్నాడాయన.

ఆ ఇంటర్వ్యూ ని తిలకిస్తున్న ప్రజానీకం సగంమంది మూర్ఛపోయారు. ఇంటర్వ్యూ చేసే అమ్మాయి కూడా మూర్చిల్లింది. వెంటనే ఆ వాతావరణ డైరెక్టర్ పక్కనే ఉన్న గ్లాస్ లోని నీళ్ళు - కొంప తీసి అవే వాన నీళ్లంటాడేమో? - ఆ అమ్మాయి మొహం మీద చల్లాడు. ఆ ఉపశమనానికి ఆమె "లైట్"గా  తేరుకొని వెర్రి చూపులు చూడటం ప్రారంభించింది.

ఇంక ఆ డైరెక్టర్ గారు (వాతావరణ శాఖ) పరిస్థితి అర్థం చేసుకుని తనే ప్రశ్న వేసుకుని, తనే జవాబు చెప్పి ద్విపాత్రాభినయం చేసాడు. దాని సారాంశం ఏమిటంటే ..

"హైదరాబాద్ లో వానలు చాలా భారీగానే పడుతున్నాయట. అయితే మబ్బుల్లోనుంచి కిందకి ప్రయాణం కట్టిన చినుకులు ఈ భూమ్మీద వేడికి మార్గమధ్యంలోనే ఆవిరైపోయి మళ్ళీ మబ్బులైపోతున్నాయిట. ఇదొక విషవలయంగా తయారయ్యిందిట. దీనికేమైనా ప్రత్యేకమైన చర్యలు సిఫారసు చెయ్యమని ప్రభుత్వం ఓ "మబ్బు కమిటీ"ని కూడా వేసిందిట. వాళ్ళ నివేదిక అందగానే తక్షణ చర్యలు తీసుకుంటారుట. అప్పటివరకు హైదరాబాద్ లో వానలు పడతాయి కాని భూమ్మీద పడవుట. అంటే "టెక్నికల్"గా వానలు పడుతున్నాయి కాని "ప్రాక్టికల్"గా కాదుట" వగైరా వగైరా - ఇలాగే సాగింది ఆయన ఇంటర్వ్యూ ప్రహసనం.

పాపం ఈ పడీపడని వానలకి మొన్న ఆదివారం మావాడు - అయిదేళ్ళ  కుర్రకుంక బలైపోయాడు. అదెలాగంటే - ఆదివారం మధ్యాహ్నం మూడున్నరకి బైట ఆడుకుంటున్న వాడు లోపలికి పరిగెత్తుకొచ్చాడు.

"అమ్మా! అమ్మా! వాన ....వాన పడుతోంది" వాడి ఆవేశానికి, ఆనందానికి పట్టపగ్గాల్లేవు.
కాని జీవితంలో అన్ని ఆనందాలు క్షణికమే అని వాడికి ఓ క్షణం ఆలస్యంగా తెలిసింది!

ముందు వాడు, వాడి వెనకాల వాళ్ళ అమ్మ, నేను బయటకు పరిగెత్తాం. "ఏరా, వెధవా! వేలెడంత లేవు! అప్పుడే అబద్ధాలు మొదలెట్టావా?" అని వాడిని బాదేసింది కన్నతల్లి.
ఆవిడకు ప్రధమ కోపంలెండి!

పాపం! వీడికి మతిపోయింది. వాడు లోపలికి  100 కిలోమీటర్ల వేగాన పరిగెత్తాడే? అయిదు సెకన్ల క్రితం పడిన వాన ఏమైనట్టు? వాన పోయి దెబ్బలు మిగిలాయి.

"వర్షాధార బతుకు"లంటే ఇవేనా?!

వాడు వాకిట్లో ఉన్నప్పుడు చినుకులు మొదలెట్టడం నిజం. కాని వాడు లోపలి వచ్చి, మళ్ళీ బయటకు వెళ్ళేటప్పటికి ఆ పడిన నాలుగు చినుకులు ఆవిరైపోవడం, అది నాలుగు చినుకుల  వానగానే ఆగిపోవడం, వాడి వీపు విమానం మోత మోగడం చాల దారుణంగా జరిగిపోయాయి.

కేవలం "క్షణక్షణముల్ హైదరాబాద్ వానల్".

ఈ మధ్య ఈ ఊళ్ళో పెళ్ళిళ్ళల్లో గుమ్మం దగ్గర పన్నీరు జల్లడం మానేశారు. ఎందుకా? అమ్మాయిలు పన్నీరు బుడ్డీతో తలమీద పన్నీరు చల్లగానే  - ఇక ఈ జీవితంలో వానలు చూడవేమో అని బెంగపెట్టుకున్న ప్రజల నెత్తిమీద నిజంగా పన్నీరు జల్లులా అనిపించి ఎవ్వరూ అక్కడినుండి కదలడం మానేశారు. దాంతో పన్నీరంతా అయిపోయి, అమ్మాయిలు చేతులు నొప్పి పెట్టి, వాళ్ళు నీరు కారిపోయి, ఇక చల్లడానికేమీ మిగలక ఈ సంప్రదాయాన్ని మానేశారు.

ఇంతకీ అసలు కథ - మొత్తానికి శర్మని దేవీలో సినిమాకి లాక్కుపోయాను. సినిమా అయ్యాక జీవుడు తెగ ఆనందపడిపోయాడు. నేను స్కూటర్ తీస్తున్నాను.

"ఏమండోయ్! సినిమాలో వాన కొంపతీసి హాల్ల్లోగాని పడిందేవిటండీ?" అన్నాడు మహదానందంగా.

కొంపతీసి ఈ చకోరపక్షిగాడికి చూడక చూడక రెండు వానలు చూడగానే పిచ్చెక్కలేదు కదా? పూర్ ఫెలో!

"ఎందుకొచ్చిందా సందేహం?" సందేహించాను.

"మరేం లేదు. బట్టలన్నీ తడిసి ముద్దయిపోతేను!" అన్నాడు శర్మ

అది వాన మహత్యం కాదని, ఆ హాల్ ఏ.సి. మహాత్యం అని చాల కష్టపడి నమ్మించాను. కాని తరువాత జాలేసింది.

ఆ అమాయకుడిని ఆ వెర్రి నమ్మకంలోనే ఉంచేస్తే బాగుండేదేమో?!   

Unveling an hitherto unknown dimension of my life!!

This IS a long post! Read on to know an unknown facet of my life!

Exactly 35 years ago! 22nd September, 1980 evening around 8 PM. ....flashback!! Am posting this almost exactly to the minute;)

Unveiling a hitherto little known fact of my life!!

On that day, I was eagerly awaiting in Sri Venkateswara Vignana Mandir, Guntur, one among many hopefuls, waiting for the announcement of names of Winners!!

Cut to 1 day before. I've participated in the Grand Scooter Endurance Rally organized by Rotary Club of Guntur on the previous day. It was about 100 K.M.s starting from the Parade Grounds, Guntur and going to Managalagiri onward to Tenali and back, a triangular route. I didn't know, as are the others, anything about motor rallies till then! We all participated in the briefing one day before and all I could understand was that to win we have to maintain the given timings in the given sections! It was a Time, Speed, Distance rally and I had a Priya scooter (well my dad bought it and I was in my final semester of MBA!). I've successfully completed the rally and there were no navigators! Only the rider has to check the TSD charts and maintain those speeds. Of course very safe speeds were given and the most painful part is that we've to actually maintain very low speeds for longer periods! That's why it was called Grand Endurance Rally!!

Next day evening all of us gathered in the huge auditorium and it was the concluding function of their Youth Activities Week celebrations and lots of participants of other games, contests etc., as well as all the members of the Rotary and Rotaract Clubs were there numbering 500+ people in the auditorium! I waited for the announcement of results of our Rally but to my disappointment they announced in the beginning  of the meeting itself that the tabulation of results is still going on and the results will be announced as soon as they were ready!

I wasn't expecting any prize as it was the very first Rally I've participated. But was there just out of curiosity and perhaps with a faint hope! Finally around 8 PM they started announcing the top 3 prizes of the Rally. First prize winner announced! It wasn't my name :( Ditto with the second prize!! And out of the blue I heard my name being announced as the Third prize winner!!

Wow! It was music to my ears and an unbelievable experience, receiving the prize from a dignitary in front of some 100's of people!

(It was the 2nd time for me to receive a prize, first time was in my 7th class when I got a prize for “Best actor” (!) or some such thing for a doctor's role I've played in the school anniversary! I got a soap box as prize for that, a prized possession in those days ;) )

Well another unexpected bonus that evening was an over excited Rotary club member suddenly announced cash prizes to all the winners of the rally!! And I don't exactly remember but I think  it was either Rs.500 or Rs.1,000 which was a HUGE amount in those days!

Am posting the photos of the function and try to identify me ;) Yes! I was THAT thin in those days :(

And I walked err floated in the air and reached home and after showing off my shield to my family immediately rushed to my friends cum classmates room which was just 200 yards from my home and shared that joy with all of them. Next day I showed it off in my University and boasted that I missed the 2nd prize as I wasn't wearing the helmet ;)

That win in the very first Rally got me hooked to motor rallies and after coming to Hyderabad few years later I joined Andhra Pradesh Motor Sports Club (APMSC) and started participating in their Club Rallies for amateurs. Since I had no money to modify my bike to participate in the bigger events I've confined myself to the club events as well as “Treasure Hunts” (fun family events which involve solving clues and visiting those spots) organized by the club.

In one of the rallies I drove my brand new Ind Suzuki motorcycle at speeds of around 100 KMPH in the competitive segments which typically run through the hinterland through villages and all of you should be knowing the condition of rural roads 35 years ago. And in the TSD rallies higher speeds are given in the hinterland and speeds of 20 KMPH are given in the city!! First time I've experienced riding a bike an inch or two above the ground, it was literally flying!! Unfortunately motor rallies aren't exactly a spectator sport and doesn't have much following in India back then at least.

I still remember in one of the rallies I ran out of petrol about 30 K.M.s from Hyderabad and  if I remember correctly it was somewhere in the Vikarabad area. And our only option was to go back about 10 K.M.s to a village which we crossed and where we saw a guy selling petrol in barrels! But how to travel 10 K.M.s and that too on that road with lots of steep gradients?! We stopped a villager on a bike and my brother pillion rode on his bike holding my left hand and dragging me and my bike all along! At some points I literally cried in pain especially while he was pulling me up the steep gradients, literally an uphill task. I've a suspicion that my left hand must've grown at least half an inch longer that day!! In the same rally I distinctly remember another rider NTR as he was called (N Tirumal Roy) had a flat tire but he cut off the tube and tire and completed the last leg of the rally riding on the rim!! Oh Boy!! That was what you call guts. He later became famous in the rally circuit.

As I was unable to participate in the bigger events, to satiate my appetite for rallying, I started thinking out of the box (yes I used to think out of the box even as a student, though that term was coined much later!) and used to volunteer for the Time Check controls  for the Charminar Challenge Rally one of the prestigious events of APMSC in those days! I along with 2/3 other friends used to man one of the Time Control check points and it was an unbelievable experience, sitting in the Narsapur forests in the night and waiting for the very first car to drive in. And the rush of adrenaline even as a Time Keeper when those cars zoomed in was to be experienced. I used to enjoy that experience thoroughly. Later on as I became older I somehow lost interest in mid 90's.

Well, now you “know” that hitherto unknown dimension of my life ;)

Money Plant!!!

టమాటో మొక్కలకి టమాటోలు, బెండ మొక్కకి బెండకాయలు, వంకాయ మొక్కకి వంకాయలు కాసినట్టే మనీ ప్లాంట్ కి డబ్బులు  కాస్తాయని నమ్మాను. ఎందుకంటే నేను తెల్లనివన్నీ పాలు, నల్లనివన్నీ నీళ్ళు అని నమ్మే టైపు! ఘోరంగా మోసపోయాను. రోజూ బోల్డు నీళ్ళు పోసి (అది కూడా డబ్బు పోసి కొన్న నీళ్ళు! ఎలాగో రేపో ఎల్లుండో డబ్బులు కాస్తాయి కదా గుబురు గుబురుగా అని పెట్టుబడి పెట్టాను!) ఎంతో ప్రేమగా పెంచాను. విస్తరాకులంత ఆకులు పెరుగుతూంటే, కాయబోయే డబ్బులకి విస్తరేసుకొని కూర్చున్నాను.

అంతా వృధా! మహాకవి శ్రీశ్రీ గారు ఎప్పుడో చెప్పారు "ముందు దగా వెనక దగా! కుడి ఎడమల దగా దగా!!" అని. పెద్దల మాటలు వినకపోతే ఏమవుతుందో మరొక్కసారి తెలిసింది.  ఆ మనీ ప్లాంట్ పీకి బైట పారేసాను. అదృష్ట వశాత్తు నాకేమి ఆకాశవాణి "మొక్కే కదా అని పీకితే....  .."  అని ఏమీ వినిపించలేదు ;) లేకపోతే డబ్బూ పాయె, శని పట్టే అన్నట్టయ్యేది నా పరిస్థితి! బ్రతికిపోయాను.

చేతికి అంది వస్తుందనుకున్నది చెయ్యి జారి పోతే నేనయితే ఈ మనస్తాపం తట్టుకున్నాను కాని ఇంకెవరయినా అయితే?!