Thursday, November 11, 2021

వేరుశెనగ తొక్క

 సెలవుల్లో చేతిలో కెమెరా ఉంటే ఇదిగో ఇలాంటి కళాఖండాలు తీస్తాం!




ఇదేటి తొక్కలో ఫోటో అని తీసి పారేయకండి 


భావుకత, సృజనాత్మకత ఉండాలి కానీ కాదేది భార్యని ప్రసన్నం చేసుకోడానికనర్హం!


ఎలా అంటారా?


ముందస్తుగా ఈ ఫోటోని నాకు తగినంత పారితోషికం ఇచ్చి కొనుక్కోవాలి. తర్వాత దాన్ని ఎంత పెద్ద సైజు వీలయితే అంత పెద్ద ప్రింట్ తీసి అందమైన ఫ్రేమ్ కట్టించి మీ డ్రాయింగ్ రూమ్ లో మంచి నదరుగా ఉన్న మేకుకి వేళ్ళాడదియ్యాలి. 


అంతే! మీ ఆవిడకి మీమీదున్న ప్రేమని 2x పెంచచ్చు. 


హేమిటి సార్? మరీ అతి చేస్తున్నారు. వేరుశెనగ తొక్క ఫోటో పెడితే మా ఆవిడకి నా మీద ప్రేమ అమాంతం పెరిగిపోతుందా? నా చెవిలో పెద్ద కాలీఫ్లవర్ పెడుతున్నారు - అని తొందరపడి వాపోకండి. 


అలా ఫోటో ఫ్రేమ్ కట్టి వేళ్ళాడతీసాక ఏమవుతుందో 70 mm లో చూపిస్తా


మీ ఆవిడ మీకు కాఫీ ఇవ్వడానికి హాల్లోకి వచ్చినప్పుడు మీరు ఆ ఫోటో ఫ్రేమ్ ని అటునించి ఇటునించి దగ్గర్నించి, ఒకింత దూరం నుంచీ చూస్తూ కనిపించాలి మీ ఆవిడకి. లేకపోతే ఆ ఫోటో ఆవిడ కళ్ళల్లో పడకపోవచ్చు!


అప్పుడావిడ సహజంగానే ఇదేమిటండి ఎవరన్నా ఓ జలపాతమో, ఓ మౌంట్ ఎవరెస్ట్ ఫోటోనో పెడతారు హాళ్ళో. మీరేంటి ఆ తొక్కలో ఫోటో  పెట్టారు అని అడుగుతుంది 


అప్పుడు మీరు అక్కినేనిలా "హేంత మాటన్నావు ల్లతా (పేరులో మొదటక్షరానికి ఒత్తు పెట్టి పలకడం మర్చిపోకూడదు. అలా బరువుగా మాట్లాడితేనే అనుకున్న ఎఫెక్ట్ వస్తుంది. ఇక్కడింకో విన్నపం. నేను రాశానని మీ ఆవిడ పేరు లత కాకపోయినా అలా ల్లతా అని పిలిచారనుకోండి. తర్వాతి యాదృచ్చిక సంఘటనలకు మానేజ్మెంట్ ఏ విధమైన బాధ్యత వహించదు. 


"అది మాములు తొక్కనుకున్నావా ల్లతా (ఇక్కడ  మీ ఆవిడ పేరుని ప్రతిక్షేపించడం మరవద్దని మరో మారు మనవి) దాని వెనకాల ఓ మధురానుభూతి ఉంది!"


అనగానే ఆవిడ ఏమిటా మధురానుభూతి అని అనుమానంగా అడుగుతుంది. 


ఇక్కడ మీకు  రెండు ఆప్షన్స్ ఉన్నాయి 


ఆప్షన్ నెంబర్ 1:  మన పెళ్ళికి ముందు మనం మొట్టమొదటిసారిగా ఎన్టీఆర్ పార్క్ (ఇక్కడ మీ ఇష్టమైన, గట్టిగా చెప్పాలంటే  మీరెళ్ళిన పార్క్  పేరు చెప్పండి. పెళ్ళికి ముందు  వెళ్లకపోతే హనీమూన్ లో మైసూర్ బృందావన గార్డెన్స్ కానీ ఊటీ టీ గార్డెన్స్ ఉదాహరించచ్చు) అప్పుడు  నేను నీకు నా పాకెట్ మనీ తో ఓ సోలెడు వేరు శెనక్కాయలు కొని పెడితే నువ్వు ఎంతో ఇష్టంగా తిన్నావు గుర్తుందా? నువ్వలా తిన్న మొట్టమొదటి వేరు శెనక్కాయ తొక్కని నీకు తెలీకుండా తీసి ఇన్నాళ్లు దాచాను. దాన్నెక్కడ ఎలక కొడుతుందోనని ఓ ఫోటో తీయించా. మన జాయింట్ మధురానుభూతి ఎప్పుడూ కళ్లముందుండాలని ఇలా ఫ్రేమ్ కట్టించా - అని చెప్పాలి 


ఆప్షన్ నెంబర్ 2: ఇది కొంచం నాలా ఓవర్ ఆక్షన్ చేసే వాళ్ళకి మాత్రమే. ఒకింత ప్రమాదం పాలయ్యే అవకాశం ఉన్నది. తస్మాత్ జాగ్రత్త 


ఒకప్పుడు నేను వయసులో ఉన్నప్పుడు ఓ సుందరితో పార్క్ కి ( మీ ఇష్టమైన పార్క్ పేరు చెప్పండి) వెళ్ళినప్పుడు ఆమెకి కృష్ణుడికి కుచేలుడు ఇచ్చినట్టు వేరు శెనక్కాయలు ఇస్తే ఆమె ఎంతో ఆనందంగా, ప్రేమగా వాటిని తింటే ఆ మధురానుభూతి జ్ఞాపకాలు మిగిలిపోవాలని ఆ అతిలోక సుందరి తిన్న మొట్టమొదటి వేరు శెనక్కాయ తొక్కని ఇలా భద్రంగా ఇన్నాళ్లు దాచాను. దాని ఫోటోనే ఇది. 


ఇక్కడ మీ ఆవిడ దగ్గరనించి రెండు రకాల రియాక్షన్ రావచ్చు!


రియాక్షన్ నెంబర్ 1: మీ ఆవిడ వెంటనే ఎవరా సుందరి అనగానే మీరు  ఎటు తిరిగీ ఓవర్ ఆక్షన్ చేస్తున్నారు కాబట్టి ఇంకొంచం ఓవర్ అయ్యి సుందరి కాదు అతిలోక సుందరి అని కరెక్ట్ చెయ్యాలి! వెంటనే ఉత్తరక్షణంలో ఆమె ఎవరో నీకు తెలుసు. బాగా తెలుసు అని ఉడికించాలి. అప్పుడామె తన క్లోజ్ ఫ్రెండ్స్ ఇద్దరు ముగ్గురి పేర్లు లేదా మీ గర్ల్ ఫ్రెండ్స్ పేర్లు తెలిస్తే ఏవో చెప్తుంది. ఇక్కడో మోస్ట్ ఇంపార్టెంట్ పాయింట్. మీ ఫ్రెండ్స్ పేర్లయినా ఆమె ఫ్రెండ్స్ పేర్లయినా చెప్పినప్పుడు మీ మోహంలో ఏ విధమైన హావభావాలు మారకూడదు. ఏమాత్రం మీ ఎక్స్ప్రెషన్ మారినా ఖల్లాస్!


ఆమె నామావళి చెప్పడం పూర్తయ్యాక "హిదేనా నువ్వు నన్నర్ధం చేసుకున్నది. ఐ హార్టెడ్ - అని ఓ సారి గాఢంగా నిట్టూర్చి "ఆ అతిలోక సుందరి ఎవరనుకున్నావ్? నువ్వే!" అని క్లైమాక్స్ లో పీటముడి విప్పాలి. 

    

రియాక్షన్ నెంబర్ 2: మీరలా ఎవరో అతిలోక సుందరితో పార్కుల్లో షికార్లు చేశారనగానే ఆవిడ మీ వేపు రుసరుసమంటూ చూసి అక్కడినించి విసురుగా వంటింట్లోకెళ్ళి కాఫీ గిన్నెని దభాల్న సింకులో భారీ డాల్బీ డిజిటల్  సరౌండ్ సౌండ్ వచ్చేట్టు విసిరి పడేస్తుంది. ఆ లోపల మీరెళ్ళి ఆవిడని పైన చెప్పినట్టు నువ్వే ఆ అతిలోక సుందరని నమ్మించాలి. ఇక్కడ సినిమావాళ్ళ భాషలో టైమింగ్ వెరీ ఇంపార్టెంట్. ఏమాత్రం తేడా వచ్చినా ఇంతే సంగతులు. చిత్తగించవలెను. 


కొంతమంది అంతా బానే ఉంది కానీ నేను మా ఆవిడని పెళ్ళికి ముందు తర్వాత కూడా ఏ పార్క్ కి తీసికెళ్ళిన పాపాన పోలేదు. వేరు శెనక్కాయలు కొని పెట్టలేదు అని వాపోవచ్చు. వాళ్లకి కూడా నా దగ్గరో ఉపాయం ఉంది. రేపెటు తిరిగీ వీకెండ్ కాబట్టి మీ ఆవిడని అర్జెంట్గా ఏదన్నా పార్కుకి తీసుకెళ్లి వేరు శెనక్కాయలు కొని పెట్టండి. ఒక వేళ అక్కడ అవి అమ్మకపోతే - దానికింకో ఉపాయం. మీరే ముందస్తుగా బోల్డు వేరు శెనక్కాయలు కొని మీ పంట్లాము జేబులో వేసుకెళ్లండి.. తెలివుండాలే కానీ మార్గాలుండవా?


తదుపరి ఓ వారం తర్వాత ఈ పోస్ట్ మొదట్లో చెప్పిన రెండు మార్గాల్లో మీకు నచ్చినది ఎంచుకొని డు ఫెస్టివల్!


గమనిక: ఈ ఫోటో రేట్ గురించి ప్రైవేట్ గా మెసేజ్ చేయగలరు.    


గమనిక 2: ఇది కేవలం భర్తలని ఉద్దేశించి రాసాను కాబట్టి నేనేదో పురుష పక్షపాతిని అని నిందారోపణ చేయకండి. వాళ్ళకి ఎందుకు రాసానంటే ఈ మగాళ్ళకి అన్నీ చెప్పాలి (కావాలంటే భార్యాలనడగండి!) కానీ ఈ ట్రిక్ భార్యలు కూడా నిక్షేపంగా వాడుకోవచ్చు. వాళ్ళకా మాట చెప్పనక్కరలేదు. వాళ్ళకి తడుతుంది కాబట్టి 


గమనిక 3: ఇలాంటివి వాడినప్పుడు ఆ భార్యానుగ్రహాన్ని వెంటనే కాష్ చేసుకోవాలి. అల్ప సంతోషులయితే ఏమోయ్ నువ్వు గుత్తి వంకాయ అద్భుతంగా చేస్తావు (వంకాయ బదులు మీకిష్టమైన వంటకం చేపల పులుసు వగైరా చెప్పుకోండి!) అనగానే రెండు నిమిషాలాగండీ అని అద్భుతంగా మీకు నచ్చిన వంటకాలు చేసేస్తుంది. నాలాంటి కొంచం అడ్వాంటేజ్ తీసుకునేవాళ్లయితే "ఇవాళ సాయంత్రం నా ఫ్రెండ్ ''చిన్న'' పార్టీ ఇస్తున్నాడు. వాడికి ప్రమోషన్ వచ్చిందిట" అని నసిగితే చాలు. పర్మిషన్ గ్రాంటెడ్!


ఆడాళ్ళు ఏం అడగాలో నేను చెప్పాలా మీ పిచ్చికానీ? "మొన్న దీపావళికే కొనుక్కుందామనుకున్నా. సాయంత్రం కళానికేతన్ కి వెళ్లి ఓ పట్టు చీర కొనుక్కుందామండి" అనో లేదా మలబార్ గోల్డ్ కో టెండర్ పెట్టచ్చు!


అభీష్ట సిద్ధి రస్తు!  

Tuesday, July 27, 2021

నేనూ. గల్లీ క్రికెట్!

 చిప్న్నప్పుడు ఎండు కొమ్మలు స్టంప్స్ గా పెట్టి రబ్బర్ బంతితో గల్లీ క్రికెట్  ఆడుతున్నప్పుడు సునీల్ గవాస్కర్ లాగా ఫీల్ అయ్యిపోయి, ఇండియాకి గవాస్కర్ ఉన్నారు కాబట్టి నేను కాంపిటీషన్ వస్తే బాగోదని, ఆ రోజుల్లో టీవీలు, లైవ్ టెలీకాస్టులు లేకపోయినా సంవత్సరానికోసారి సినిమా హాళ్లలో రెండు గంటలు క్రికెట్ సిరీస్ చూసి జఫ్ బాయ్కాట్ ని గురువుగా భావించి, నా పేరుని దేశవాళీ పేరుగా జఫ్ జాయికాట్ గా పెట్టుకుని, ఫస్ట్ బాటింగ్ తీసుకుని మనం కళ్ళు మూసి తెరిచేలోగా ఆ గల్లీకే కాదు ఆ పరిసర ప్రాంతాల్లో కల్లా ఫాస్ట్ బౌలర్ వేసిన మొట్టమొదటి బంతి మనకి కనిపించక బంతి శబ్దాన్ని బట్టి  మన బ్యాట్ ని శబ్దభేదిలా ఊహించుకుని ఎటో బ్యాట్ ఊపితే బంతి దేనికో తగిలిన శబ్దం వినిపిస్తే మనం కొంపతీసి ఫోర్ కొట్టేసామేమిటని మనలో మనం బోల్డు సంభ్రమాహాశ్చర్యానందం పడిపోయి కానీ ఎటువైపు కొట్టామో తెలీక బుర్రని వీలైనంత 360 డిగ్రీలు తిప్పే ప్రయత్నం చేసేలోపే, చుట్టూ ఉన్న జనం చేస్తున్న హర్షధ్వానాలు మనం కొట్టిన షాట్ కే అని నిర్ధారించేసి కాలర్ ఎగరేసే లోపల రెండున్నర క్షణాల్లో ఆ వినిపించిన శబ్దం బంతి బ్యాట్ కి తగిలినందుకు కాదని, తగిలింది మన స్టంప్స్ కని, అసలే ఎండు కొమ్మలేమో ఆ ఫాస్ట్ బాల్ కి ఒక స్టంప్ విరిగి ఆ శబ్దం కూడా కలగలిపి ఇప్పటి భాషలో చెప్పాలంటే డాల్బీ డిజిటల్ స్టీరియో శబ్దం మనకి వినిపించిన సౌండని, ఆ హర్షధ్వానాలు మనం కొట్టామనుకున్న షాట్ కి కాదని, మనం  ఫస్ట్ బాల్ కే అవుట్ అయ్యినందుకు ప్రేక్షక, ప్రత్యర్థి ఆటగాళ్లు కొడుతున్న కేరింతలని తెలుసుకున్న ఉత్తరక్షణంలో అంతకు ముందు వచ్చిన శబ్దం కంటే ఎక్కువ ఎవ్వరికీ వినిపించని సౌండుతో మన గుండె బద్దలయ్యి, కాళ్ళ పారాణి ఆరకుండానే అవుట్ అయ్యిపోయామా అని హతాశులం అయిపోయి, తక్షణమే పగిలిన గుండె ముక్కలని రాయి  చేసుకుని ఈ మాత్రానికే ఇంత  ఇదయిపోతే ఎలా అని మనకి మనమే చెప్పేసుకుని ఇప్పుడేం చెయ్యాలి ఏం చెయ్యాలి అని రీసౌండ్ వచ్చేట్టు మన అంతరాత్మ మనకే వినిపించేట్టు ఓ గగ్గోలు పెడుతూంటే ఒక్క రవ్వ తడబడినా ఇంకో అరక్షణంలో తేరుకుని "ఆ ఇప్పుడంతా రియల్స్" అని డిక్లేర్ చేస్తే ఆ ఫాస్ట్ బౌలర్ గూండాగినంత పనయ్యి వాడు "నేనొప్పుకోను. నేనొప్పుకోను" అని ఓ కాకి గోల చేస్తూంటే వాడిని పట్టించుకోకుండా పెద్ద మనిషి తరహాలో "ట్రయల్ బాల్ వేయకుండా మ్యాచ్ ఏమిటి? కావాలంటే పెద్ద మ్యాచ్ చూడండి బౌలర్ మూడు నాలుగు సార్లు బాల్ వికెట్ కీపర్ కి బౌల్ చేస్తాడు. అవన్నీ రియల్స్ అంటారా? మీ పిచ్చి కాకపోతే? ఇప్పటినించి మ్యాచ్ స్టార్ట్. ఇహ వేసుకోండి బౌలింగ్" అని మనకి ఆట పెద్దగా రాకపోయినా పెద్ద గొంతుంది కాబట్టి నోరు పెట్టుకు బ్రతికేసి ఆరు నూరయినా నూరు ఆరయినా నేను అవుట్ అంటే ఒప్పుకోను అని మొండికేసి, మొరాయించి, అప్పుడప్పుడు పరిస్థితి చేయిజారిపోయి ఊరంతా ఒక్కటయ్యిపోయి నేను ఔటయ్యిపోయానని కోతిమూకలా నా చుట్టూ చేరి నానా రభస చేస్తూంటే ఇహ లాభం లేదని మొహం వీలైనంత కోపంగా పెట్టి బ్యాట్ నాది కాకపొతే వీర విసురుగా నేలకేసి కొట్టి వాకౌట్ చేస్తే నాతొ పాటు నా ఆంతరంగిక అనుచర క్రీడాకారులు  కూడా "మేమంతా నీ జట్టు! పడదాం వాళ్ళని ఓ పట్టు! అని నినాదాలిస్తూ  నాకు మద్దతుగా వస్తే అందరం దూరంగా వెళ్లి ఓ చెట్టుకింద కూలపడి బీడీలు కాల్చే వయసు కాదు కాబట్టి అటువంటి అసాంఘిక పనులు చేయకుండా శాంతియుతంగా మేము లేకుండా ఆట ఆడదానికి ప్రయత్నిస్తున్న వాళ్ళందరిని విడివిడిగానూ, జమిలీగానూ వచ్చీ రాని బూతులు తిడుతూ, కపిల్దేవ్ ప్రారంభించిన ఐసీల్ కాదని క్రికెట్ బోర్డు వాళ్ళు ఇంకో పోటీ ఐపీల్ పెట్టినట్టు,రేపటినించి మేము అనగా నేను, నా అనుచర బృందం వేరే పోటీ క్రికెట్ మ్యాచ్ పెట్టాలని పెద్ద నిర్ణయం తీసేసుకుని అందులోకి పక్క వీధి వాళ్ళని ఎవరిని తెచ్చుకోవాలి, ఏ గల్లీ టీం తో పోటీ మ్యాచ్ పెట్టాలి లాంటి అడ్వాన్స్ పాయింట్స్ కూడా కూలంకషంగా చర్చించి చీకటి పడ్డాక ఆట ఆడకుండానే రాజకీయాలతో అలిసిపోయి ఏదో ఘనకార్యం చేసిన బిల్డప్ ఇచ్చేసి ఎవరిళ్ళకి వాళ్ళం వెళ్ళగానే ఇంట్లో అందరి అమ్మలు "ఎంతసేపూ ఆ వెధవ క్రికెట్ ఆడడమేనా? అదేమన్నా  కూడు పెడుతుందా? గుడ్డ పెడుతుందా? అని మాలోని సచిన్ లని తొక్కేయబట్టి అందరం ఇలా జీవం లేని జీవచ్ఛవం లాంటి ఉద్యోగాలు చేసుకుంటూ రోటి కపడా ఔర్  మకాన్ ఉంటే చాలని చిరుద్యోగాలు చేసుకుంటూ ప్రతి నెలా టీవిలో వచ్చే మన వాళ్ళ క్రికెట్ మ్యాచులు చూసుకుంటూ, వాళ్ళు ఫోరులు, సిక్సర్లు కొట్టినప్పుడూ, ప్రత్యర్థుల్ని అవుట్ చేసినప్పుడూ కుర్చీలోంచి ఎగిరినంత పని చేసి చప్పట్లు కొట్టి, కేకలు పెట్టి సామాన్య మానవుడిలా చప్పగా జీవితం లాగించేస్తున్నాం!   

పైన రాసిందంతా ఒకే వాక్యమని గమనించ ప్రార్థన😎

Tuesday, February 16, 2021

Kattula Rattaiah

 నాకు మూడ్ వచ్చినప్పుడు, ఈ మనుషుల మీద, సంఘం మీదా, నా జీవితం మీదా బాగా కోపం వచ్చినప్పుడు, అప్పుడప్పుడూ మా ఆవిడకి ఒకింత సాయం చేద్దామన్న కోరిక పుట్టినప్పుడు, వంట చేసి పారేస్తూంటాను! అంటే వండినదంతా పారేస్తానని అపార్ధం చేసుకోకండి 🙁

ఇవాళ పొద్దున్నే అలా వంట చేద్దామని డిసైడ్ అయిపోయాను! ఎందుకో? అని మీరడిగినా చెప్పను... కాన్ఫిడెన్షియల్.. క్లాసిఫైడ్ కూడా. మీ ఊహాగానాలు మీరు చేసేసుకోవచ్చు!!
ముందస్తుగా కొబ్బరి పచ్చడి, పచ్చడి పచ్చడిగా చేసేసా! ఆ తర్వాత దొండకాయలని కసా పిసా నరకడం ... క్షమించాలి ... తరగడం మొదలెట్టా! ఏ మాటకామాటే! ఎవరి మీదైనా బాగా కోపం వస్తే ఆ కోపం అంతా ఆ కూరలు మాంచి కసిగా తరగడంతో తగ్గిపోతుంది 😉 Cooking is therapeutic you know 😉 Anger management tip!!

సరే అలా కసి కసిగా, కసా, పిసాగా తరుగుతూంటే ఎవరో కాలింగ్ బెల్ కొట్టారు! మా ఆవిడ బిజీ గా ఉండడంతో నేనే "సిరికిం చెప్పడు" స్టైల్ లో వెళ్లి చూసాను. పేపర్ అబ్బాయి బిల్ కోసం వచ్చాడు.
ప్రతి నెల అతను పేపర్ డబ్బుల కోసం వచ్చినప్పుడు ఎప్పుడూ, నా కంప్లైంట్, అతను చెప్పే సమాధానం ఒకటే!! పేపర్ ఈ మధ్య బాగా అలీసంగా వేస్తున్నారు, అప్పుడప్పుడూ సప్లిమెంట్ వెయ్యటం లేదు అని. ఆ ముందు రోజే DC సప్లిమెంట్ వెయ్యలేదు. మెయిన్ పేపర్ వెయ్యకపోయినా క్షమిస్తాను కాని సప్లిమెంట్ వెయ్యకపోతే మట్టుకు క్షమించను. ఎందుకంటే నేను పేపర్ న్యూస్ హెడింగ్స్ చూసేసి, advertisements కూసింత నిశితంగా పరిశీలించి వెంటనే సప్లిమెంట్ చివరి పేజీల్లోకి వెళ్ళిపోతా! అక్కడ ముందస్తుగా దినఫలం చదువుతా. ఒక్క రోజైనా బాగుంటుందని రాస్తాడేమోనని. అబ్బే ఆ అదృష్టం ఎప్పుడో కాని ఉండదు. అది చదివి డీలా పడిపోయి వెంటనే "మూడ్" లోకి రావడానికి పక్క పేజీలో డెన్నిస్ కార్టూన్ చూస్తా. వెంటనే మంచి మూడ్ లోకి వచ్చేస్తా. ఆ తర్వాత ఒక కాఫీ తాగుతూ రెండు సుడోకూ పజిల్స్ పూర్తి చేస్తా.
అసలే నిన్ననే సప్లిమెంట్ వెయ్యలేదు "నిన్నెందుకు సప్లిమెంట్ వెయ్యలేదు" అని అడిగాను. అనడం కంటే కోపంగా గద్దించాను అనడం ఒకింత కరెక్ట్ .

ఎందుకో అతని మొహంలో ఎప్పటిలా కాకుండా ఈ సారి ఒకింత భయం కనిపించింది! ప్రతి సారి రొటీన్గా చెప్పే "రోజూ వచ్చే పిల్లగాడు రాలేదు సార్! కొత్తబ్బాయి" అనే జవాబు చెప్పలేదు 🙁
అసలు నోటమాట రావటం లేదు అతనికి. అదేదో హింది సినిమాలో షారుక్ లాగా "బిబిబిబి ... బిల్" అన్న మాటలు అతి కష్టం మీద అతని నోటినించి వచ్చాయి. ఎందుకలా అయిపోయాడో నాకర్ధం కాలేదు.

సరే ఎందుకైతే నాకెందుకు డబ్బిచ్చి పంపించేద్దామని హల్లోకొచ్చి బీరువాలో పర్స్ తియ్యబోతే ... అదిగో! అప్పుడర్ధం అయ్యింది..

కృష్ణవేణి సినిమాలో వాణిశ్రీ, కృష్ణం రాజుతో "ఇదిగో ఇక్కడే! ఇక్కడేనండి పోయింది!" అంటే కృష్ణం రాజు "పోతే పోనీలే! కృష్ణా! మళ్ళీ కొనుక్కోవచ్చులే" అని ఎలా అపార్ధం చేసుకున్నాడో ఆ టైపులో నేను కూడా అపార్ధం చేసుకున్నా ఆ న్యూస్పేపర్ అబ్బాయి అలా ఎందుకు ప్రవర్తించాడో!!
ఎందుకు!...
.... .
.... .
.... .
.... .
.... .
.... .
.... .
.... .
.... .
.... .
.... .
.... .
.... .
.... .
... .
.... .
.... .
.... .
.... .
.... .
.... .
ఎందుకంటే పర్స్ తియ్యబోయిన నా కుడిచేతిలో అయిదంగుళాల కత్తి ఉంది!! దొండకాయ తరుగుతూ అలా .. ("సిరికిం చెప్పడు" అని మీకు క్లూ ఇచ్చా!... ) వచ్చానేమో చేతిలో పొడుగు కత్తి, కట్టిందేమో గళ్ళ లుంగీ!! అచ్చు "కత్తుల రత్తయ్య" టైపు లో కనిపించాను పేపరబ్బాయికి 😉
మరి భయపడ్డాడంటే .. పడడా?!!

Thursday, January 28, 2021

పర్యావరణ రక్షణ, దేశ సేవ

 ఈ మధ్య గబుక్కున ఒక ఆలోచన వచ్చింది. అదేమిటంటే నన్నెవరైనా హటాత్తుగా "ఈ దేశం నీకేమిచ్చిందన్నది కాదు పాయింట్! నువ్వు దేశానికి ఏమిచ్చావు అన్నదే ప్రశ్న" అని పదిమందిలో అడిగారనుకోండి. అప్పుడు నా గతేమిటి? ఎంత ఆలోచించినా ఈ దేశానికి ఏమిచ్చానో తట్టలేదు. ఆదాయపు పన్నంటారా? అది నేను మనస్పూర్తిగా ఇవ్వలేదు. సర్కారు వాళ్ళే బలవంతంగా తీసుకున్నారు 🙁

ఆ ఆలోచన వచ్చిన దగ్గరి నించి నిద్ర తగ్గిపోయింది. కాస్సేపు కునుకు తీసినా ఒకటే పీడకలలు! నేనొక పెద్ద కాలేజీ లోనో, లేక ఒక పెద్ద కంపెనీ లోనో భారీ స్పీచ్ ఇస్తూంటే ఒక కుర్రకారు అదిగో అదే ప్రశ్న ఆ మహా సభలో వేసినట్టు, అప్పుడు ఆ ప్రశ్నకి నా దగ్గర సమాధానం లేక, కల్పించి (కలలో కూడా!) చెప్పలేక అలనాడు మయసభలో దుర్యోధనుడి లాగా భారీ అవమానం పాలయినట్టు కలలు! ఇలా లాభం లేదని ఈ దేశానికి ఏదో ఒకటి అర్జెంటు గా చేసెయ్యాలి అని నిర్ణయించాను. అంతమట్టుకు బాగుంది.

ఏది ఒకటి అంటే ఏమిటి?

అందరు రాజకీయ నాయకులనీ సరి సమానంగా బూతులు తిట్టి సామాజిక న్యాయం చేయలేను. ఎందుకంటే తిట్టించుకోవడానికి వాళ్ళు ఎవరెడీ అయినా బూతులు తిట్టడానికి xxx సబ్బుతో బట్టలుతుక్కుంటున్న నా సంస్కారం అడ్డొస్తోంది!

ఈ వయస్సులో సైన్యంలో చేరలేను. స్వచ్ఛ భారత్ అంటూ వీధులు తుడవలేను.
మరేం చెయ్యాలి? మరేం చెయ్యాలి? (సినిమాల్లో లాగా ఈ చివరి ప్రశ్న అలా నా చెవుల్లో ప్రతిధ్వనిస్తూనే ఉంది).

అలా కొన్నాళ్ళు మధన పడగా పడగా ఒక అద్భుతమైన ఐడియా వచ్చింది. (ఈ ఐడియా నా జీవితాన్నే మార్చేస్తుందేమో?!)

అదేమిటంటే ఇటీవలి కాలంలో అందరూ వాతావరణం, పర్యావరణం లో భారీ మార్పులు వచ్చేస్తున్నాయి. మనందరం ఇప్పుడు పట్టించుకొని ఏదైనా చేయకపోతే ముందు తరాల వాళ్ళకి మట్టి, మశానమే అని లోకం కోడై కూస్తోంది. అందుకని అధమపక్షం అందరూ ముందస్తుగా చెట్లు పెంచండి అని ఘోషిస్తున్నారు కదా?

(పిడకలవేట: చెట్లు ఎలా పెంచాలో, పెంచుతారో తెలీదు నాకు! ఎవరైనా మొక్కలు పెంచుతారు. అవి పెద్దయితే చెట్లు అవుతాయి. ఇంకా భారీగా పెరిగితే చెట్టు అంటే బాగోదేమో అని వృక్షం అంటాం. కాని చెట్లు ఎలా పెంచుతాం?!)

సరే నా వంతు కృషిగా మొక్కలు పెంచుదామని నిర్ణయించాను. వెంటనే ఒక బుజ్జి కుండీలో ఒక అర డజను ధనియాలు మట్టిలో పాతిపెట్టి, రోజూ నీళ్ళు పొయ్యడం మొదలుపెట్టాను. చిన్ని మొక్క రాగానే మహా ఆనందపడిపోయాను. దేశానికి నా సేవాంకురం అని!

రోజూ చాల ప్రేమగా ఇంకు ఫిల్లర్తో నీళ్ళు పోసాను. మగ్గుతోనో, చెంబుతోనో పోస్తే ఆ నీటి ధాటికి తట్టుకోలేక చచ్చిపోతాయేమోనని భయమేసి. ఒక్కోటి ఒక రెండు అంగుళాలు పెరిగాయి. 

హమ్మయ్య! నా వంతు దేశసేవకి అరంగేట్రం చేసేసాను.

ఇంకో రెండంగుళాలు పెరగ్గానే మొక్కలు పీకేసి పచ్చడి చేసుకు తినెయ్యడమే! అంటే కొంతమంది కోడికి జీడిపప్పు, బాదంపప్పు, పిస్తా వగైరా పోషకాహారం బాగా తినిపించి అది ఏపుగా(!) పెరగ్గానే గుట్టు చప్పుడు కాకుండా దాన్ని బిర్యానీ చేసి లాగించేసినట్టు.

కాని ఇంతలో దినపత్రికల భాషలో చెప్పాలంటే నిన్న సాయంత్రం ప్రకృతి విలయతాండవం చేసింది. అంతే. అనుకోకుండా విచిత్రంగా వర్షాకాలంలో వాన పడ్డం మొదలెట్టింది!
నేనేమో బైటికి పని మీద వెళ్ల్లాను. ఇంట్లో ఎవ్వరూ లేరు. ఆ వాన అలా చినికి చినికి భారీ వర్షంగా మారింది. నా కారుకి ఈత రాదు. అందుకని అదెక్కడా మునిగిపోకుండా అష్టకస్టాలు పడి మొత్తానికి ఎలాగైతేనేం ఒక రెండు గంటల తర్వాత ఇంటికొచ్చాను.

వచ్చి చూస్తె ఏముంది. చెప్పానుగా ప్రకృతి విలయతాండవం అని. నా కొత్తిమీర మొక్కలన్నీ నామ, రూపాలు లేకుండా పోయాయి. బుజ్జి కుండీ కూడా పగిలిపోయి ఆ ముక్కలన్నీ చెల్లాచెదురు అయ్యిపోయి కనిపించాయి. అంతే! నాకు దుఃఖం ఆగలేదు. అల్లారుముద్దుగా పెంచుకుంటున్న నా మొక్కలన్నీ సమూలంగా నాశనం అయ్యిపోయాయి.

అందుకే అంటారు కంటే ఖర్మం కాని పెంచుకుంటే ప్రారబ్ధం అని. నాలుగు రోజులు పెంచిన నాలుగు మొక్కలు చచ్చిపోతేనే నాకింత బాధగా ఉందే. మరి నాలుగు నెలలు పెంచి పోషించిన పంట నాశనం అయిపోతే రైతుల గుండెలు ఆగిపోయాయంటే ఆశ్చర్యం లేదు. అతిశయోక్తి కాదు.
చివరాఖరికి నా దేశసేవకి అలా మూడు మొక్కలు, ఆరు ఆకులతోనే నిండు నూరేళ్ళు నిండాయి 🙁

ఇంకెలా ఈ దేశానికి సేవ చెయ్యాలో అలా అలోచిస్తూనే ఉన్నా! మీకేమయినా ఐడియాలు తడితే చెప్పండి.

సదా మీ దేశ సేవలో

ఓ "అతి" దేశ భక్తుడు

సశేషం!!

Thursday, December 24, 2020

వీలునామా

తిరగ మోత! ఏమిటో ఈ కోవిడ్ పుణ్యమా అని రోజూ వంట చేస్తూంటే జంట పదాలన్నీ వంట పదాలే వస్తున్నాయి! నేను రాద్దామనుకున్న మాట తిరగమోత కాదు! "తిరిగి రాత"!
ఇహ పోస్టులోకొస్తే ....
ఇవాళ పొద్దున్నే ఒక హీరోచితమైన, ఒహరకంగా ప్రాణాలకి తెగించి ఓ సాహసం చెయ్యడానికి సిద్ధపడ్డాను.
ఈనాడువారి భాషలో ఇక వివరాల్లోకి వెళ్తే ....
హైదరాబాద్లో గత వారం రోజులుగా వాతావరణం ఎలా ఉందో పాఠకులకి విదితమే. నిన్ననే ప్రస్తుత హైదరాబాద్ వాతావరణం హెంత చచ ల్లల్ల గాగా ఉందొ నా స్టైల్ లో పోస్టు పెట్టాను.
మరంచేత వారం రోజులుగా నేను తలంటు పోసుకోలేదు. కోవిడ్ భయంతో మంగలి షాప్ కి వెళ్లటంలేదు. మా ఆవిడే వీలు చూసుకుని, చెయ్యి ఖాళీ ఉన్నప్పుడు, తోటమాలి అంటు కత్తెరతో మొక్కలు కత్తిరించినట్టు, నాకు క్షవరం చేస్తోంది. పైపెచ్చు నా పిలక ఎప్పుడూ వాళ్ళ చేతుల్లోనేగా!
కానీ ఈమధ్య నా జుత్తు భారీగా పెరిగినా ఆవిడ పట్టించుకోవడం లేదు. పైగా ఇప్పుడు మీ అందం ఎవరు చూడొచ్చారు? ఓ వారం క్షవరం లేట్ అయితే ఏం ఫర్వాలేదు లెండి అని రోజూ నాకు క్షవరం చేయడం కోర్టులో సివిల్ కేసుల్లాగా వాయిదా మీద వాయిదా వేసుకొస్తోంది.
అందువలన చెప్పొచ్చేదేమిటంటే రోజులు గడుస్తున్నకొద్దీ తలంటు పోసుకోని కారణంగా దురద ద్విగుణీకృతం అయ్యి ఒక చెయ్యి చాలక సిగ్గు, బిడియం, మొహమాటం వగైరా అన్నీ హోల్సేల్ గా వదిలేసి రెండు చేతుల్తో గోక్కోవాల్సిన అవసరం వచ్చే పరిస్థితికి దారి తీస్తుందేమోనని మా చెడ్డ అనుమానం వచ్చి ఇవాళ ఎలాగైనా తలంటు పోసుకోవాలని ముందూ వెనక ఆలోచించకుండా దృఢ నిర్ణయం తీసేసుకున్నా!
అంతవరకు బాగుంది. కానీ ప్రస్తుత కాలమాన పరిస్థితుల్లో ఎంత వేన్నీళ్లతో పోసుకున్నా ఈ తలంటు కార్యక్రమం ప్రస్తుత పరిస్థితుల్లో బాగా రిస్క్ తో కూడిన వ్యవహారం కదా ? పైగా నాకు వయసు మళ్లిందాయే. కాస్త అటూ ఇటూ అయితే పెద్ద ప్రాణానికే ముప్పు. అంటే కికింగ్ ద బకెట్. ఏ మాటకా మాటే. ఈ కికింగ్ ద బకెట్ కి బాత్రూం చక్కగా సరిపోయే ప్రదేశం! పైగా ఇవాళ వైకుంఠ ఏకాదశి కాబట్టి డైరెక్ట్ స్వర్గానికి వీసా.
ఏది ఏమైనా ఒకసారి కమిట్ అయితే నా మాట నేనే వినని టైపు కాబట్టి తువ్వాలు నడుముకు చుట్టి యుద్దానికి వెళ్లే సైనికుడిలా తెగ ఫీల్ అయిపోతూ బాత్రూంలోకెళ్లి తలుపుకి గడియ పెట్టబోతూంటే ఎంతైనా నాది ఒకింత మేధావి బుర్రకదా ఠక్కున ఓ ఐడియా వచ్చింది.
వెంటనే తలుపు తీసి మా ఆవిడని పిలిచా. అవిడగారు అబ్బబ్బా ఏమిటండీ. ఓ పక్క టైం అవుతోంది. మీకూ పిల్లలకీ దోశలు వెయ్యాలి. (అక్కడికి ఆవిడకి దోసెలు అక్కరలేనట్టు!) అని నాకు సుపరిచితమే అయిన దండకం చదువుతోంది. ఈ ఆడాలెప్పుడూ ఇంతే. సమయం సందర్బం చూడకుండా అలా అలవాటుగా రొటీన్ డైలాగ్స్ వదులుతారు.
ఇప్పుడు నేను పిలిచింది ఒహరకంగా చివరి చూపులు చూసుకోమని కదా? అర్ధం చేసుకోరూ?
సరే నేను ఆవిడ వచ్చేదాకా విసిగిస్తాగా ? నా బాధ పడలేక ప్రత్యేక దర్శనం ఇచ్చింది మా ఆవిడ. వెంటనే అప్పగింతలు కార్యక్రమం మొదలెట్టా!
"మా ఆవిడ బంగారం" అని మనసా వాచా నమ్మా కాబట్టి, "మీకేంటండీ! ఇద్దరు బంగారం లాంటి పిల్లలున్నారు" అని పెజానీకం కోడై కూస్తే అమాయకుడిని కాబట్టి నమ్మేసి, ఏతా వాతా ఇంత బంగారం ఉన్నాక ఇంకా బంగారం కొనడం ఎందుకని నీకు వీసమెత్తు బంగారం కూడా కొనలేదు" అని అన్నానో లేదో "పోనీలెండి! మీ ప్రేమ నాకు తెలీదా? 1987 లో నాకు గుజరాత్ నించి మాంచి చీర పట్టుకొచ్చారు. అదే నాకు బంగారం" అంది.
ఇందులో ఏదో శ్లేష ధ్వనించింది కానీ అదేమిటా అని విచారించి, తదుపరి మరీ ఇంత మాట అనేసిందేటి అని మళ్ళీ విచారించి, ఘాటుగా తిరుగు సమాధానం ఇవ్వలేకపోతున్నామని పునః విచారించే సమయం సందర్భం కాదు.
మరందుకని వదిలేసి ఆ డైలాగ్ వినీ విననట్టు నటించి, "వీలు చూసుకుని వీలునామా రాద్దామనుకున్నా కానీ గుండ్రాయిలా ఉన్నా కదా, కానీ ఇలా అర్ధాంతరంగా… " అని రాబోతున్న దుఃఖాన్ని యుద్దానికి బయలుదేరుతున్న వీర సైనికుడిలాగా లోపలే తొక్కేసి "నా ఆస్తులు నీకు చెప్పాలిగా! 1995 లో ఆ స్టెర్లింగ్ వాడు సవగ్గా అమ్ముతున్నాడని నా తదనంతరం ఏపుగా పెరిగి నీకు పిల్లలకి ఆదుకుంటుందని ఓ పది టేకు చెట్లు కొన్నా! కానీ వాడు నిండా మోసగాడు. ఇప్పుడు ఎక్కడున్నాడో, నా చెట్లు ఏం చేసాడో. కాస్త ఓపిక చేసుకొని వాణ్ని పట్టుకున్నావంటే నీకిక డబ్బుకిబ్బంది ఉండదు. అలాగే ఈ పదేళ్ల కారు అమ్మకండి. అమ్మితే ఏం రాదు. మళ్ళీ కొనాలంటే లక్షల్లో పని. నా మొబైల్ నువ్వు వాడుకో. పిల్లలకి ఈ పాత చైనా మోడల్ నచ్చదు. అలాగే అయిదేళ్ళ నించీ బ్యాంకులో బంగారం పెట్టి లోన్ తీసుకుని ప్రతేడాదీ దాన్ని రెన్యూ చేసుకుంటూ వస్తున్నానని నీకు తెలుసుగా? (ఎందుకు తెలీదు? ఆవిడ వంటి మీదున్న బంగారం కంటే బ్యాంకులోనే ఎక్కువుంటే! అయినా ఏమాటకామాటే! మనింట్లోకన్నా బ్యాంకువాడి దగ్గర బంగారం సేఫ్ కదా?) ఎవరి దగ్గరన్నా ఓ రెండ్రోజులకి అప్పు తెచ్చి ఆ బంగారం లోన్ తీర్చేసి కుంచెం బంగారం అమ్మేస్తే ఆ తెచ్చిన అప్పు తీర్చేయచ్చు.. ఇప్పుడసలే బంగారం తులం యాభై వేలు."
"అవన్నీ తరువాత. ఇప్పుడు చేయాల్సింది ఏమిటంటే ఓ ఇరవై నిమిషాల తర్వాత బాత్రూం లోపలినించి ఏవీ శబ్దాలు రాకపోతే గట్టిగా పిలవండి. నేను పలక్కపోతే వెంటనే 108 కి ఫోన్ కొట్టి, దగ్గర వాళ్లకి వాట్సాప్ మెసేజ్ పెట్టండి. నేను బాత్రూం లోపల గడియ పెట్టను. ఏవన్నా అటూ ఇటూ అయితే తలుపు బద్దలు కొడితే ఆదో అనవసర ఎక్స్ట్రా ఖర్చు. నా గురించి బెంగ పెట్టుకోకు. పైన దేవుడికి బాగా క్లోజ్ గా ఉంటాగా? నాకేం ఫర్వాలేదు. దేవుడు మంచి మూడ్ లో ఉన్నప్పుడు చూసి కాస్త నీకేమైనా పింఛను లాంటిది ఏర్పాటు చెయ్యమని ఓ అర్జీ పెట్టుకుంటా. ఆ పైనా దేవుడి దయ. నీ అదృష్టం" అని అప్పగింతలు పెట్టా
ముందస్తు సంజాయిషీ : ఇదేటిది ముందస్తు అని చివరి మాటగా రాస్తున్నారు అంటే, అదంతే . ఇదో ప్రయోగం.
ఇంతకీ సంజాయిషీ ఏమిటంటే ఇదేమిటండీ పొద్దున్నే అశుభం మాటలు అని మీరెవరన్నా బాగా ఫీల్ అయి కామెంట్ పెట్టడం, దాంతో నేను బాగా ఫీల్ అయి మీకు సమాధానం చెప్పడం. ఇంతమంది ఎందుకు ఫీల్ అవ్వాలని ముందస్తు సంజాయిషీ. అసలు ఈ సంజాయిషీ అన్న మాట కరెక్ట్ కాదు . కానీ సరైన మాట గుర్తొచ్చేలోపల పుణ్యకాలం కాస్త అయిపోతుందేమోనని
సంజాయిషీ: నా ఆల్మోస్ట్ పెతీ పోస్ట్ ద్వందార్ధముతో ఉంటుంది. అంటే తెలుగు సినిమాలకి అలవాటు పడ్డ పెజలు అర్ధం చేసుకునే ద్వందార్ధం కాదండోయ్!
ఇక్కడ రెండర్ధాలు ఏమిటంటే ఒహటి చదవగానే నాలాంటి అమాయకులకు అర్ధమయ్యే అర్ధం! రెండోది ఒహింత మేధావులు కూసింత తెలివితేటలు ఉపయోగిస్తే వాళ్లకి తట్టే నిగూడార్థం!
ఇప్పుడు ఈ పోస్ట్ లో కూడా గసుంటిదే ఓ భారీ నిగూడార్థం embedded! చెప్పెయ్యమంటారా? అలాగే కానివ్వండి. మనందరికీ అంటే మనుషులందరికీ బుద్దుడు చెప్పినట్టు ఓ తప్పుడు అభిప్రాయం ఉంది. అదేమిటంటే మనం చాలాకాలం బ్రతికేస్తాం అని! అది తప్పని తెలిసినా జీవితః బుద్బుద ప్రాయః అన్న నిజం ఒప్పుకోడానికి మనసొప్పదు. మరంచేత ఇంకా బోల్డు జీవితం ఉందికదా తర్వాత చెపుదాం లే అని మన పెళ్లాలకి (ఇక్కడ నిఝముగా ద్వందార్ధము లేదు!) మన ఆస్తి అప్పుల చిట్టా చెప్పం. LIC ఏజెంట్ భాషలో ఇహ పొతే ఆ తర్వాత మనకేం ఆస్తులున్నాయి. ఇచ్చిన అప్పులేమిటి. వసూలు చెయ్యాల్సిన అప్పులేమిటి ఇత్యాది వివరాలు మనతోనే ఖతం ! పన్ ఆక్సిడెంటల్!
మీ గుండెల మీద చెయ్యేసుకొని చెప్పండి. మీ ఆవిడకి మీ బాలన్స్ షీట్ తెలుసా? దస్తావేజులు, నోటిమాటలు, తెలుగు వాళ్ళ భాషలో ఇచ్చిన, పుచ్చుకున్న హాండ్ లోన్స్ వగైరా అన్నీ ఏకరువు పెట్టారా? విపులంగా చెప్పారా? కనీసం మీ లాప్టాప్ లో మీరు పాస్వర్డ్ తో మైంటైన్ చేస్తున్న ఎక్సెల్ ఫైల్ పేరు, ఆ 123456 పాస్వర్డ్ అయినా చెప్పారా?
ఎందుకంటే నేనన్నానని బాధ పడకండి. ఈ మధ్య చెప్పా పెట్టకుండా పోతున్నారు. ముఖ్యంగా ఈ కోవిడ్ టైంలో. బోల్డు సంవత్సరాల క్రితం అయితే నేనెళ్లిపోతున్నారా. బైట వసారాలో మంచమేసి పడుక్కోపెట్టండి. ఇవాళ తిధి బాలేదు. ఇంట్లో పోతే ఇల్లు ఓ సంవత్సరం వదిలేయాలని చెప్పి మరీ వెళ్లిపోయేవాళ్ళు.
ఇప్పటికి అర్ధం అయ్యిందా. నా పోస్టుల్లో ఉన్న ద్వందార్ధము కేవలం లోకకల్యాణం కోసమని!
"వీలు"నామా అంటే వీలు చూసుకొని రాసేది కాదురా బాబూ!

Tuesday, November 10, 2020

 రెండ్రోజులక్రితం నాకు జలుబు చేసిన సంగతి పాఠకులకి విదితమే!


ముక్కు మూసుకుపోయి ఊపిరాడకపోయినా ఎవరికీ తప్పినా నాకు తప్పదు కాబట్టి నిన్న దాదాపు ఓ అయిదు గంటలు బలాదూర్ ఊరంతా తిరిగాను. మాస్క్ పెట్టుకుని. అసలే భారీ జలుబు. దానికి తోడు ఈ మాస్కు. ప్రతి రెండు నిమిషాలకి ఎవరూ చూడకుండా ఆ మాస్కు ముక్కుకిందకి తోసి మనసారా గాలి పీల్చి మళ్ళీ మాస్కు పైకి తోయడం! ఇదే పని నిన్నంతా 


పొద్దున్నే ఆరింటికి మా ఆవిడ మెడిటేషన్లో ఉంటుంది . అందుకని సాధారణంగా మా అమ్మకి మొదటి కాఫీ నేనే ఇస్తాను. ఇవాళ యధావిధిగా ఆరింటికి కాఫీ ఇచ్చి పక్కనే సోఫాలో నేను కూడా కూలపడ్డా. మాములుగా అయితే కాఫీ ఇచ్చి వెంటనే వంటింట్లోకి వెళ్లి ఏడున్నరకల్లా కూర వగైరా చేసి పడేస్తా! ఇవాళ జలుబు కారణంగా పొద్దున్న వాకింగ్ కూడా ఎగ్గొట్టా. అందుకని బద్దకంగా ఉంటే కాసేపు రెస్ట్ తీసుకుందామని కూర్చున్నా 


వెంటనే అమ్మ "జలుబు తగ్గిందా" అనడిగింది. ఊహూ అన్నా. ఏదన్నా మందేసుకో అంది. ఇదేమిటండీ విచిత్రం. జలుబుకు మందేమిటి? ఎవరన్నా వింటే నవ్విపోతారు. మందేసుకుంటే వారంలో, వేసుకోకపోతే ఏడు రోజుల్లో పోతుందిట జలుబు!


ఆ రెలెంట్ ఏదో టాబ్లెట్ వేసుకో అర్జెంటుగా! అంది. ఇదొకటి. ఆవిడే మందులు కూడా రాసిచ్చేస్తుంది. మా ఇంట్లో ఆవిడ RMP అంటే రెసిడెంట్ మెడికల్ ప్రొఫెషనల్! నా ఇద్దరు అక్కలు డాక్టర్లు అవడం కాదు కానీ కిడ్నీ స్టోన్స్ నించీ బ్రెయిన్ కాన్సర్ దాకా అన్ని మందులు తెలుసు మా అమ్మకి! అలాగేలే అన్నా. ఇంకేమైనా అననిస్తేగా 


రాత్రి ఆవిడ అల్లిన స్వెట్టర్ వేసుకుని పడుకున్నా. అది చూసి "ఏమిటీ? స్వెట్టర్ లూజ్ అయినట్టుంది. నేను లూజ్ అల్లానా నువ్వు సన్నపడ్డవా అని మళ్ళీ ఇంటరాగేషన్! నేనే సన్నపడ్డా అని నిఝమ్ చెప్పేసా. "ఓహో. పోనీ చలి ఆపుతోందా " , "ఆపుతోంది"


"ఓ పని చేస్తా. నీకో మఫ్లర్ అల్లుతా"


"వామ్మో! వద్దు. నాకలవాటు లేదు"


"మా చిన్నప్పుడు జలుబు చేస్తే ఇప్పట్లా మందుల్లేవు. యూకలిప్టస్ ఆయిల్ అని అమ్మేవాళ్ళు. నీలగిరి తైలం అంటారు. అది వాడేవాళ్ళం. ఇప్పుడు దొరుకుతుందో లేదో? ఓ సారి అమెజాన్ లో చూడు"


చూసా. అమ్మకేం. అమ్మేస్తున్నాడు. అమెజాన్ వాడు. పిడకలు, బొగ్గులు అమ్మేవాళ్ళకి నీలగిరి తైలం ఒక లెక్కా?


"ఉంది అమెజాన్ లో! 250 అన్నా"


"బుక్ చెయ్యి వెంటనే" ప్రెసిడెన్షియల్ ఆర్డర్ ఇష్యూ చేసింది 


తప్పుతుందా. బుక్డ్! 


"అదొచ్చాక చెప్పు. ఎలా వాడాలో చెప్తా"


"సరే"


"మళ్ళీ ఇవాళ ఊరికే  బైటికి తిరగద్దు. ఇంట్లోనే ఉండు. "  


"అలాగేలే"


అయ్యా ఇదీ సంగతి! 


అప్పుడప్పుడూ నేను రాత్రి భోజనం మానేస్తా! మధ్యాన్నం ఎక్కువ తిన్నాననో, సాయంత్రం మా ఆవిడ బోల్డు బజ్జీలు చేసిందనో, లేక ఓ 50 గ్రాములు బరువు తగ్గుదామనో! అలా మానేస్తే వెంటనే మా ఆవిడని అడుగుతుంది  మా అమ్మ "ఏంటీ అరుణ అన్నం తినలేదు" అని 


మా ఆవిడ సమాధానంతో తృప్తి చెందక వెంటనే నన్ను పట్టుకు అడుగుతుంది "అన్నం తినలేదు. ఒంట్లో బాలేదా"?


"బాగానే ఉందమ్మా. తినాలని లేదు"


"నువ్వు అబధం చెప్తున్నావు"


"ఇంత చిన్నదానికి అబద్ధం చెప్తానా"


"అయితే వచ్చి కనీసం మజ్జిగా అన్నం అయినా తిను. అలా ఖాళీ కడుపుతో పడుక్కోకూడదు"


ఈ భారద్దేశం అమ్మలున్నారే! ఎవరితోనైనా పెట్టుకోండి కానీ. ఈ అమ్మలతో పెట్టుకోకండి. గెలవలేరు. 

దీన్నే "కిల్లింగ్ విత్ కెయిన్డ్ నెస్" అనేవాళ్ళు మా నాన్న 


Friday, November 6, 2020

Deepavali Deep Cleaning - Part 2! దీపావళి డీప్ క్లీనింగ్ పార్ట్ 2!

 దీపావళి డీప్ క్లీనింగ్ పార్ట్ 2!


నిన్నటి నా పోస్టుకి తరువాయి భాగం 


ఇవాళ పొద్దున్నే 7గంటల 45 నిమిషాలకి వృశ్చిక లగ్నంలో మా ఇంట్లో దీపావళి దీప్ క్లీనింగ్ కార్యక్రమం గొప్ప ప్రారంభం అయ్యిందని చెప్పడానికి అమితానందపడుతున్నాను 


ముందస్తు మాట! ఇలా క్లీనింగ్ చేసినప్పుడు మనం "ఇది పోయిందనుకున్నానే! హమ్మయ్య పోన్లే ఇప్పుడు దొరికింది" , "అరే! ఇది పారేయకుండా ఇన్నాళ్ళుంచామా" అని హాశ్చర్యపడిపోయే వస్తువులు కనిపించే అవకాశం చాలా ఎక్కువగా ఉన్నాయి


ఇహ పొతే ఇలా సంవత్సరానికోసారి ఇల్లు పీకి పందిరేసే కార్యక్రమంలో సాధారణంగా వినిపించే డైలాగ్స్ ఈ విధంగా ఉంటాయి ఎవరింట్లోనైనా! జస్ట్ నేమ్స్ చేంజ్ అంతే 


- పద్దూ నీకిదే చెప్తున్నా! దేనినైనా పారెయ్యి కానీ నా చెక్క బీరువా జోలికి మాత్రం రావద్దు 


- డాడీ! నువ్వు నీ చిన్నప్పుడు చదివావో లోదో తెలీదు కానీ ఓ రెండు కేజీలున్న ఆ పెద్ద బాలశిక్ష పుస్తకం నువ్వు కనీసం ముట్టుకోవడం నేనెప్పుడూ చూడలేదు గత ఇరవై ఏళ్లుగా! అది పారెయ్యకూడదు  కానీ నా చిన్నప్పటి కామిక్ పుస్తకాలు మట్టుకు పారెయ్యాలి!


- చూడూ! నీ కామిక్ పుస్తకాలు నెట్టులో దొరుకుతాయి. చదివే ఓపిక లేకపోతె యూట్యూబ్ లో బోల్డు విడియోలున్నాయి. 


- మీ అందరికీ ఒకేసారి చెప్తున్నా! ఏ గదిలోనైనా మీ ఇష్టం కానీ నా వంటింట్లోకి మట్టుకు అడుగెట్టద్దు. 


- డాడీ! ఇంకా ఎన్ని సంవత్సరాలు దాస్తావు ఆ 32 ఇంచిల ప్యాంట్లు! నువ్వు ఆ సైజు నేను టెన్త్ క్లాస్ లో ఉన్నప్పుడు దాటేసావు. ఇప్పుడు నాకు  పెళ్లీడు వచ్చింది. కానీ నువ్వు ఆ ప్యాంట్లు మట్టుకు పారేయనివ్వవు. 


- చూడు తల్లీ ఆ సిక్స్ ప్యాక్ నించి ఈ ఫామిలీ ప్యాక్ కి రావదానికి నాకు పదేళ్లు పట్టింది. మరి అలాంటప్పుడు మళ్ళీ ఆ సైజు కి వెళ్లాలంటే కూడా అన్నేళ్లే పడుతుంది. ఊరికే తొందర పడితే లాభం లేదు. ఆ సైజు కి వెళ్ళాక ఇప్పుడున్న ప్యాంట్లు అన్నీ వేస్ట్ అయిపోతాయి. నువ్విప్పుడు ఆ 32 సైజు ప్యాంట్లు పారేస్తే అప్పుడు మళ్ళీ బోల్డు డబ్బు పోసి కొనాలి. నా వాళ్ళ కాదు. 


- మమ్మీ! ఇదేంటిది? భలే ఉంది. ఇంత బరువేమిటి?


- అదా తల్లీ. దాన్ని మరచెంబంటారు 


- మరచెంబా? అంటే 


- అంటే ఇప్పట్లా మా చిన్నప్పుడు సీసాలు, ప్లాస్టిక్ సీసాలు లేవు. ఎప్పుడైనా ప్రయాణం చేసినప్పుడు బైట ఇప్పట్లా మినరల్ వాటర్ అమ్మడం కూడా లేదు. అందుకని ఈ మరచెంబులో నీళ్లు పట్టుకుని వెళ్ళేవాళ్ళం


- ఓహో! కానీ ఇదేంటి మమ్మీ! ఇది ఖాళీ చెంబే ఓ రెండు కేజీల బరువుంది. సైజు చూస్తే ఓ లీటర్ నీళ్లు కూడా పట్టేట్టు లేవు 


- అదంతేనమ్మా. అప్పట్లో అవే ఉండేవి మరి. మీలా మేధావి బుర్రలు కావు మావి. కొత్తవి కనిపెట్టడానికి. అందుకని నోరు మూసుకుని పెద్దవాళ్ళు ఏం చెప్తే అది వినేవాళ్ళం. మీలా  ప్రతిదానికి ఇదెందుకు ఇలా? అది అలానే ఎందుకుండాలి అని ప్రశ్నలు వేస్తె వీపు విమానం మోత మోగేది. 


- ఇదేమిటీ అని పొరపాటున అడిగితే నువ్వెక్కడికో వెళ్ళిపోయి భూమి  గుండ్రంగా ఉందని మా కుర్రోళ్ళ మీదకే తెస్తావు. మీ పెద్దోళ్లున్నారే 


- నేను కాస్త ఆఫీస్ పని చేసుకోవాలి. నేను లేను కదాని మీ ఇష్టం వచ్చినట్టు కనిపించినవన్నీ పారెయ్యకండి. మీరంతా విడివిడిగానూ, జమిలీగానూ పారేద్దామనుకున్నవన్నీ ఓ చోట పెడితే నేను ఆడిటింగ్ చేసి పర్మిషన్ ఇస్తా. ఆ తర్వాతే పారేయడం 


- ఇహ అయినట్టేనా తల్లీ! మీ నాన్నఅప్రూవ్ చేయాలంటే నా వంటింటి గిన్నెలు నీ కామిక్స్ మాత్రమే పారేయమంటారు. నావల్ల కాదు కానీ నే వెళ్లి వంట ఏర్పాట్లు చూస్తా. మీతో పాటు సర్దుతూ కూర్చుంటే వంటెవరు చేస్తారు. భోజనానికి  ఒక్క అయిదు నిమిషాలు ఆగరు ఒక్కళ్ళు కూడా 


- డాడీ ఆఫీస్ పని చేసుకుంటూ నువ్వు వంట చేసుకుంటే నేనొక్కర్తినేనా సర్దడం. నాకేం పట్టింది! నేనూ టీవీ చూసుకుంటా 


అయ్యా అదీ సంగతి. మళ్ళీ వచ్చే దీపావళికి ఈ దీప్ క్లీనింగ్ కార్యక్రమం వాయిదా వేయడమైనది


ఇంటింటి రామాయణం